"Θέλουν τέλειους τους δυστυχισμένους" ΙΙ

"Ανομία είναι οι λίγοι να κλέβουν τον πλούτο που παράγουν οι πολλοί"

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Να ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία που δημιούργησε ο λαός με την εργασία του, να καταστρέφουν δημοκρατικά και εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες, να ρημάζουν τον λαό και τον τόπο, και την ίδια στιγμή, να εγκαλούν τους παραγωγούς αυτού του πλούτου. Ποιοί; Οι σφετεριστές του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Δηλαδή η εγχώρια καπιταλιστική τεμπελαρία!!

Η ουσία, όλης αυτής της νευρικότητας, που φαίνεται να διακατέχει την αστική τάξη, και που τους υποχρεώνει, καιρό τώρα, να λένε ένα κάρο αφορισμούς και ανοησίες, έχει να κάνει με το ότι, οι αντιλαϊκές ανατροπές εντός και εκτός μνημονίου, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τα ευρωενωσιακά μονοπώλια και την ντόπια αστική τάξη, από τον ανταγωνισμό που εντείνεται σε παγκόσμια κλίμακα με τις άλλες καπιταλιστικές οικονομίες.

Γι' αυτό το τελευταίο διάστημα εμφανίζονται κατά κύματα, στον αστικό τύπο δημοσιεύματα με τα οποία η πλουτοκρατία επιχειρεί να πιέσει για την εφαρμογή μέχρι κεραίας του αντιλαϊκού προγράμματος όλων των κομμάτων που υπηρετούν τη στρατηγική της. Με τους ίδιους ρυθμούς εντείνει το καπιταλιστικό προπαγανδιστικό επιτελείο τις προσπάθειές του, μέ την συμβολή των αστικών ΜΜΕ, ώστε να διαχωριστεί το μνημόνιο από τη στρατηγική της κυβέρνησης και των συμμάχων της, ώστε να πειστεί ο λαός, ότι μια άλλη διαχείριση, αυτή των ικανών και άφθαρτων πολιτικών ή μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, θα μπορέσει να τον βγάλει από το σημερινό τέλμα. Λένε συνειδητά ψέματα.

Το μνημόνιο είχε περιγραφεί και εγκριθεί στις Συνθήκες που προηγήθηκαν-Μάαστριχτ, Λισαβόνα- είναι οργανικό κομμάτι της στρατηγικής που υπηρετούν η κυβέρνηση, η ΕΕ και τα κόμματα του κεφαλαίου. Έξοδος από το μνημόνιο και την κρίση, υπέρ των λαικών συμφερόντων, μπορεί να υπάρξει μόνο με την ανατροπή της στρατηγικής που το επιβάλλει.

Τα προπαγανδιστικά επιτελεία των αστών το “φωνάζουν”. Έφτασε η ώρα για το κεφάλαιο, να τα πάρει όλα πίσω. Οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να τους δώσουν την δική τους απάντηση. Όλοι πλέον παραδέχονται ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. 'Ολο και πιο καθαρά διακρίνεται ότι στα δύο στρατόπεδα βρίσκονται, από τη μια, η εργατική τάξη και ο λαός, και από την άλλη, το κεφάλαιο και τα κόμματά του .

Όρος απαράβατος για να κερδίσουν τα λαϊκά στρώματα μια ζωή αντάξια του πλούτου που παράγουν, είναι να πάρουν την ζωή στα χέρια τους και να εγκαθιδρύσουν τη δική τους εξουσία χωρίς αφεντικά και δυνάστες.

"Θέλουν τέλειους τους δυστυχισμένους" *

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Είναι ολοφάνερο. Δεν χρειάζονταν οι δηλώσεις, της επικεφαλής του κόμματος της ΔΗΣΥ, για να αντιληφθεί κανείς ότι η εγχώρια πλουτοκρατία εντείνει την πίεση προς το πολιτικό προσωπικό της. 'Ότι, απαιτεί και επιτάσσει από αυτό, να προχωρήσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και συναίνεση τα αντιλαικά μέτρα. Με την επιδίωξη, όχι μόνο να ξεπεράσει αυτή καθ’ αυτή την κρίση του ληστρικού οικονομικού συστήματός της χωρίς απώλειες, αν είναι δυνατόν, αλλά να αδράξει την συγκυριακή ευκαιρία για να διασφαλίσει στη συνέχεια, την απρόσκοπτη κερδοφορίας της, αλυσοδένοντας τους εργαζόμενους με τα αντιλαϊκά της μέτρα.

«Το πολιτικό σύστημα, ακόμα και σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή δεν λέει να αλλάξει. Λόγια ψεύτικα αντί για πράξεις, λαϊκισμός, αβελτηρία, προχειρότητες, υπεκφυγές, καθυστερήσεις, ευθυνοφοβία, ανειλικρίνεια, αλληλοκατηγορίες, κούφιες υποσχέσεις: αυτά χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς και τα κόμματα σήμερα....τα τεράστια προβλήματα της χώρας δεν μπορούν να τα λύσουν αυτοί που τα δημιούργησαν!Οι πολίτες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους: Να βάλουν στην άκρη αυτό το αμετανόητο πολιτικό σύστημα. Να το καταργήσουν. Αν η κυβέρνηση δεν διαθέτει τις δυνάμεις να κυβερνήσει, δεν τολμάει μετά από 12 μήνες να υλοποιήσει τις αναγκαίες αλλαγές που χρειάζονται στο κράτος... η μόνη διέξοδος είναι οι εκλογές».

Είπε σε συνέντευξή της, παρεμβαίνοντας στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, το μεσημέρι της Τρίτης, 3 Μάη 2011, η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Ντόρα Μπακογιάννη.

Μέσα από αυτή την τετριμμένη και πια ανυπόφορα πληκτική προπαγανδιστική φλυαρία – να μιλάς για λαϊκισμό, την στιγμή που λαϊκίζεις στο τετράγωνο - δεν φανερώνεις μόνο , ότι δεν έχεις τίποτα το ουσιαστικό να πεις, αλλά συγχρόνως και τα αδιέξοδα του οικονομικού συστήματος που υπηρετείς. Απ’ όπου προκύπτει και η πρεμούρα της πλουτοκρατίας, να κρατάει ζεστά και να ανανεώνει τα σενάρια για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, με “συνεργασίες” ανάμεσα στα αστικά κόμματα, με μοναδικό σκοπό να εγκλωβίσουν και να διαχειριστούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, πριν αυτή ριζοσπαστικοποιηθεί σε βαθμό τέτοιο, που να απειλήσει τη σταθερότητα της καπιταλιστικής εξουσίας.

«Η Αριστερά, οχυρωμένη πίσω από την μεταπολιτευτική πολιτική της ασυλία, δηλητηριάζει τις ψυχές και το μυαλό του κόσμου. Προτρέπει και στηρίζει έμπρακτα την άρνηση και την ανυπακοή! Και διδάσκει και τηρεί την ανομία».

Είπε, η κ. Ντ. Μπακογιάννη, κάνοντας πως δεν γνωρίζει, ότι "το δίκαιο και η "εργασία" ήταν από ανέκαθεν τα μοναδικά μέσα πλουτισμού".* Εκφράζοντας τον πουριτανισμό του σκληρού πυρήνα της αστικής τάξης, θύμισε τον σχετικό χαρακτηρισμό του Ελβέτιου**. "Θέλουν τέλειους τους δυστυχισμένους".

Ποιο είναι εκείνο το κανάλι, ραδιοφωνικός σταθμός ή εφημερίδα, από το οποίο να μην έχουμε ακούσει ή διαβάσει αυτούς τους αφορισμούς, και τις απειλές της αστικής τάξης. Να πως εμφανίζει για άλλη μια φορά, το προπαγανδιστικό επιτελείο της αστικής τάξης, την επιχείρηση χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων, και γίνεται βέβαια, κόλαφος για κείνους που μιλάνε - και είναι οι ίδιοι οι χειραγωγοί - υπέρ της “ακηδεμόνευτης”, δηλαδή μη κομματικοποιημένης πολιτικής δράσης.

"...Όσο λοιπόν προχωράει ο πολιτισμός, τόσο περισσότερο είναι υποχρεωμένος να καλύπτει με το μανδύα της αγάπης και της νομιμότητας τα κακά που δημιούργησε με αναγκαιότητα, να τα εξωραΐζει η να τα αρνείται, κοντολογίς να εισάγει μια συμβατική υποκρισία, που...να την αποκορυφώνει με τον ισχυρισμό ότι η εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης γίνεται από την εκμεταλλεύτρια τάξη μόνο και μόνο προς το συμφέρον της ίδιας της τάξης που δέχεται την εκμετάλλευση, κι αν αυτή η τάξη δεν το καταλαβαίνει αυτό, αλλά αντίθετα εξεγείρεται κιόλας, αυτό αποτελεί την πιο πρόστυχη αχαριστία απέναντι στους ευεργέτες, δηλ. τους εκμεταλλευτές".***

Λες και δεν άλλαξε σε τίποτα, η υποκρισία της τάξης των εκμεταλλευτών, από τότε που γράφτηκαν τα πάρα πάνω λόγια.

Συνεχίζεται...

* "Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ" τόμος Ι, σελ., 738

** Καρλ Μαρξ "Ή αθλιότητα της φιλοσοφίας" Δ' εκδ., Γερ. Αναγνωστίδη, σελ. 180

*** Φρ. Ένγκελς : «Η Καταγωγή της Οικογένειας,...», σελ. 219, Εκδ., «ΣΕ», Αθήνα 2005.

"...και οι νεαροί επιστήμονες... και τα ετοιμόρροπα γεροντάκια..."

193 χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ

Ο Καρλ Μαρξ, γεννήθηκε στις 5 του Μάη 1818, στην πόλη Τριρ της Γερμανίας. Στις 5 του Μάη 2011, συμπληρώνονται 193 χρόνια από τη γέννηση του. Πρόκειται για το μεγαλύτερο διανοητή στην Ιστορία του ανθρώπου. Είναι εκείνος που για πρώτη φορά, έθεσε το ζήτημα της Ιστορίας στην πραγματική του διάσταση ως εξής: « Οι φιλόσοφοι έχουν απλώς ε ξ η γ ή σ ε ι τον κόσμο με διάφορους τρόπους, αυτό που έχει σημασία είναι να τον α λ λ ά ξ ο υ μ ε ».

Ο Καρλ Μαρξ μας έδωσε την επιστημονική κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης, το μαρξισμό, θεμέλιο για την κοινωνική δύναμη, που αποστολή της έχει ν' αλλάξει τον κόσμο, να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, βάζοντας οριστικά τέλος στις ταξικές κοινωνίες με την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας.

Ο Καρλ Μαρξ, μαζί με τον Φρίντριχ Ένγκελς, δημιούργησαν την επιστημονική πολιτική οικονομία, που αποκάλυψε τη φύση της καπιταλιστικής και κάθε άλλης εκμετάλλευσης, σαν ιδιοποίηση της απλήρωτης εργασίας, της υπεραξίας, περιέγραψε τον μηχανισμό ανάπτυξης του καπιταλισμού, επεσήμανε τον ιστορικά παροδικό χαρακτήρα του, θεμελίωσε την ιδέα ότι το πέρασμα στο
σοσιαλισμό είναι αναπότρεπτο.
Η καπιταλιστική οικονομική κρίση, που βρίσκεται σε εξέλιξη, επιβεβαιώνει το σύνολο της ανάλυσης που περιέχεται στο «Κεφάλαιο». Αναδεικνύει ταυτόχρονα το νομοτελειακό της αντικατάστασης του καπιταλισμού με την κοινωνική επανάσταση, για να περάσει η ανθρώπινη κοινωνία, από την «προϊστορία» στην ιστορία, και οι εργάτες από το βασίλειο της αναγκαιότητας, στο βασίλειο της ελευθερίας.

"...οι νεαροί επιστήμονες... και τα ετοιμόρροπα γεροντάκια..."

"Ένα γνωστό ρητό λέει : αν τα γεωμετρικά αξιώματα έθιγαν τα συμφέροντα των ανθρώπων, οι άνθρωποι σίγουρα θα τα ανασκεύαζαν. Οι φυσικοιστορικές θεωρίες, που έθιξαν τις παλιές προλήψεις της θεολογίας, προκάλεσαν και προκαλούν ως τα σήμερα την πιο λυσσασμένη πάλη. Δεν είναι εκπληκτικό ότι η διδασκαλία του Μαρξ, που εξυπηρετεί άμεσα τη διαφώτιση και την οργάνωση της πρωτοπόρας τάξης της σύγχρονης κοινωνίας, δείχνει τα καθήκοντα της τάξης και αποδείχνει ότι - λόγω της οικονομικής ανάπτυξης - είναι αναπόφευκτη η αντικατάσταση του σύγχρονου καθεστώτος με μια καινούργια τάξη πραγμάτων, δεν είναι εκπληκτικό, ότι η διδασκαλία αυτή ήταν υποχρεωμένη να κατακτά με μάχη το κάθε της βήμα στο δρόμο της ζωής.
Είναι περιττό να μιλήσουμε για την αστική επιστήμη και φιλοσοφία, που τις διδάσκουνε επίσημοι καθηγητές σύμφωνα με το επίσημο πνεύμα για ν' αποβλακώνουν τη νέα γενιά των εύπορων τάξεων και για να τη "γυμνάζουν" ενάντια στους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Η επιστήμη αυτή, δεν θέλει ούτε ν' ακούσει για μαρξισμό και διακηρύχνει ότι ο μαρξισμός έχει αναιρεθεί και εκμηδενιστεί. Και οι νεαροί επιστήμονες, που κάνουν την καριέρα τους με την αναίρεση του σοσιαλισμού, και τα ετοιμόρροπα γεροντάκια που φιλάνε τις παραδόσεις κάθε απαρχαιωμένου "συστήματος", επιτίθενται με τον ίδιο ζήλο ενάντια στον Μαρξ...
Η διδασκαλία του Μαρξ προκαλεί σ' όλο τον πολιτισμένο κόσμο τη μεγαλύτερη εχθρότητα και το μίσος όλης της αστικής επιστήμης (και της επίσημης και της φιλελεύθερης), που βλέπει το μαρξισμό σαν μια "βλαβερή αίρεση". Και δεν μπορεί να περιμένει κανείς διαφορετική στάση, γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει "αμερόληπτη" κοινωνική επιστήμη σε μια κοινωνία, χτισμένη πάνα\ω στην ταξική πάλη. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, όλη η επιστήμη, μα και η φιλελεύθερη επιστήμη υπερασπίζει την μισθωτή δουλεία, ενώ ο μαρξισμός έχει κηρύξει αμείλικτο πόλεμο ενάντια σ' αυτή τη δουλεία. Το να περιμένει κανείς αμερόληπτη επιστήμη στην κοινωνία της μισθωτής δουλείας είναι η ίδια κουτούτσικη αφέλεια, όπως και το να περιμένει κανείς αμεροληψία από τους εργοστασιάρχες στο ζήτημα, αν θα πρέπει ν' αυξήσουν το μεροκάματο των εργατών, ελαττώνοντας τα κέρδη του κεφαλαίου...
Η ανάπτυξη του μαρξισμού, η διάδοση και η εδραίωση των ιδεών του μέσα στην εργατική τάξη προκαλούν αναπόφευκτα την επανάληψη και την όξυνση αυτών των αστικών επιθέσεων ενάντια στο μαρξισμό, που ύστερα από κάθε "εκμηδένισή" του από την επίσημη επιστήμη γίνεται όλο και πιο γερός, πιο ατσαλωμένος και πιο ζωτικός."*

*Β. Ι. ΛΕΝΙΝ "Μαρξισμός και αναθεωρητισμός", τομ. 17ος, σελ. 17.