Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Στρατηγικής σημασίας υπόθεση για το κεφάλαιο είναι η «διαμεσολάβηση»...

Περί «διαμεσολάβησης» στους χώρους εργασίας*

Κοινωνική διαβούλευση ή αλλιώς
"στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα"

H διαμεσολάβηση στους χώρους εργασίας» ήταν ο τίτλος ρεπορτάζ της «Καθημερινής της Κυριακής», 7/9/2014. Εγραφε: «Την επόμενη Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας θα πραγματοποιηθεί το 4th EAP Forum, με θέμα "The Art of Workplace Mediation: From Conflict to Engagement", με κεντρικό ομιλητή τον πιστοποιημένο και διαπιστευμένο διαμεσολαβητή, εκπαιδευτή, ακαδημαϊκό και συγγραφέα κ. Τόνι Μπάον...

... Θα λεγε κανείς ότι η «διαμεσολάβηση» είναι διαδικασία η οποία περικλείει ενέργειες ανάμεσα σε εργοδοσία και συνδικάτα, που προκύπτουν αντικειμενικά όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν με κινητοποιήσεις την ικανοποίηση αναγκών των οικογενειών τους, τη βελτίωση της θέσης τους, τη βελτίωση των όρων πώλησης της εργατικής τους δύναμης στο κεφάλαιο. 

Η ικανοποίηση των αιτημάτων απαιτεί διάλογο. Που μερικές φορές προκύπτει με την πρώτη κίνηση του συνδικάτου και την προβολή των διεκδικήσεων στην εργοδοσία. Μόνο που από το ρεπορτάζ για τη «διαμεσολάβηση στους χώρους εργασίας», δεν προκύπτει αυτό ή τουλάχιστον δεν προκύπτει μόνο αυτό. 

Να τι γράφει: «Ο ρόλος της διαμεσολάβησης ως μέσον πρόληψης και επίλυσης των συγκρούσεων στον εργασιακό χώρο με διακριτικό τρόπο, είναι διαπιστωμένος. Οι οργανισμοί που εφαρμόζουν τα "εργαλεία" στα οποία έχουν καταλήξει οι έρευνες και οι μελέτες των ειδικών, έχουν διασφαλίσει τη δέσμευση των εργαζομένων, ιδιαιτέρως όταν οι καιροί είναι δύσκολοι και οι αντιξοότητες και αντιθέσεις εμφανίζονται αγεφύρωτες».

Η ουσία και το περιεχόμενο
 
Ουσιαστικά, στόχος της διαμεσολάβησης είναι η παρέμβαση της εργοδοσίας στους εργαζόμενους ενός επιχειρηματικού ομίλου, ώστε να ανεχτούν ή να υποταχτούν, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι οργανωμένα δέσμευση στη δική της στρατηγική, που σημαίνει ακόμη και αφαίρεση εργασιακών δικαιωμάτων στο όνομα διατήρησης της επιχείρησης. 

Δηλαδή,  στο  όνομα  διατήρησης  και  ενίσχυσης  του 
κεφαλαίου, των κερδών και της εντεινόμενης εκμετάλλευσης.

Επομένως, ξεπερνά κατά πολύ την αντιμετώπιση της σύγκρουσης εργαζομένων-επιχειρηματιών, της προσπάθειας επίτευξης συμβιβασμού στα πλαίσια της μεταξύ τους σύγκρουσης και επιδιώκει τον εκ των προτέρων εξαναγκασμό των εργαζομένων σε παραίτηση από κάθε διεκδίκηση. 

Και το χρειάζονται όχι μόνο τώρα στην περίοδο της κρίσης, αλλά και στην περίοδο της ανάκαμψης, γιατί το κεφάλαιο, παρά την κερδοφορία του, δεν είναι διατεθειμένο να κάνει μεγάλες παροχές στην εργατική τάξη, γιατί αυτές υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα και δυσκολεύουν την αναπαραγωγή του.

Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι επιμένουν στην προώθηση καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, δηλαδή αντεργατικών αλλαγών. Η περίοδος των εκτεταμένων παροχών έχει περάσει ανεπιστρεπτί εδώ και πολλά χρόνια...


...Στρατηγικής σημασίας υπόθεση
 
«Σφάξιμο» των εργατών, των δικαιωμάτων τους, παρεμπόδιση διεκδίκησής τους, αλλά με σεβασμό. Με μέθοδο όμως που να θεωρούν ότι είναι προς όφελός τους. Αλλωστε, η κρίση και η κάλπικη θεωρία ότι η υπερκατανάλωση συνέβαλε στην κρίση, δηλαδή η κάλυψη κάποιων αναγκών έφερε την κρίση, ενίσχυσε την τάση μείωσης των απαιτήσεων. 

Καλλιέργεια τέτοιας ψυχολογίας, τέτοιας συνείδησης.

Πράγματι, χρειάζονται σπουδές για τα στελέχη των επιχειρήσεων ή και σε στελέχη εκτός των επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν αυτόν τον τομέα με ανάθεση (οι διαμεσολαβητές μπορεί να εκπαιδεύονται ως «εσωτερικοί» είτε ως «εξωτερικοί», λέει το ρεπορτάζ), γι' αυτό και τα πανεπιστήμια φροντίζουν γι' αυτό. 

Άλλωστε, ο σκοπός της διαμεσολάβησης είναι να βοηθήσει τα εμπλεκόμενα μέρη να αναγνωρίσουν και να διασφαλίσουν ένα αποτέλεσμα που είναι αμοιβαία αποδεκτό. Γι' αυτό χρειάζεται να συμμετέχουν όλοι οι συμβαλλόμενοι - συνδικαλιστικοί φορείς, υπεύθυνοι Ανθρωπίνου Δυναμικού, μάνατζερ, εκπρόσωποι φορέων επαγγελματικής υγείας κ.ά., σύμφωνα με το ρεπορτάζ.

Στρατηγικής σημασίας υπόθεση για το κεφάλαιο είναι η «διαμεσολάβηση».  

Στο χέρι της εργατικής τάξης είναι όμως η ολοκληρωτική χειραφέτηση, ιδεολογική, πολιτική, από τους αστούς. Και να βγάζει πείρα που να ανεβάζει την αντικαπιταλιστική της δράση, γενικεύοντας τόσο τα συμπεράσματα από τους αγώνες όσο και από την τακτική των επιχειρηματικών ομίλων.

Άλλωστε, αυτοί είναι ο ταξικός της αντίπαλος που πρέπει να ανατρέψουν από την εξουσία, κοινωνικοποιώντας την ιδιοκτησία του, για να βάλουν σε κίνηση την οικονομία προς όφελός τους. 

Και γι' αυτό η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, η λαϊκή συμμαχία, είναι όρος για τις ταξικές συγκρούσεις, όρος για την αντεπίθεση, την ανατροπή. 

Που χρειάζεται, επίσης, πανίσχυρο ΚΚΕ.

Ολόκληρο το άρθρο  στη στήλη  "ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ"  του Ριζοσπάστη.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Συνεχίζουμε τον αγώνα...

Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο: Όλοι 
στην 24ωρη απεργία στις 23 Σεπτέμβρη
  
 
Κάτω τα χέρια από τους λαϊκούς αγώνες και το δικαίωμα στην απεργία
 
Κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στην 24ωρη απεργία στο Δημόσιο στις 23 Σεπτέμβρη και στη συγκέντρωση στις 9.30 το πρωί στον Άρειο Πάγο απευθύνουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο.

Στην ανακοίνωσή τους αναφέρουν: 

«Η απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών μετά από προσφυγή της κυβέρνησης να κηρύξει ως παράνομη και καταχρηστική την "αποχή - απεργία", που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ από κάθε διαδικασία της λεγόμενης αξιολόγησης, είναι πράξη πέρα για πέρα αντιδραστική και αυταρχική.

Την ίδια στιγμή τα δικαστήρια και πάλι μετά από προσφυγή της κυβέρνησης πετούν στο δρόμο σαν στυμμένες λεμονόκουπες τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών. 

Επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά ότι η δικαιοσύνη και το κράτος λειτουργούν υπέρ του κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους και τους αγώνες τους. 

Κατά την κυβέρνηση και την αστική δικαιοσύνη οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αντιστέκονται και να αντιπαλεύουν τα αντιλαϊκά μέτρα. 

Το σκεπτικό και η απόφαση του δικαστηρίου, ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν το δικαίωμα να έχουν ως απεργιακό αίτημα την κατάργηση νόμων, είναι εξαιρετικά αντιδραστικό και επικίνδυνο. Πρέπει να θέσει σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση όλο το λαϊκό κίνημα.

Τώρα χρειάζεται να δώσουμε τη δική μας απάντηση.

Ώρα ν' ακουστεί η δική μας φωνή! Όλοι στον Αγώνα! Λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση τώρα.

Τώρα χρειάζεται όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο μαζί με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και όλα τα λαϊκά στρώματα να ορθώσουν ένα τείχος λαϊκής αντίστασης όχι μόνο ενάντια στην αξιολόγηση και τις απολύσεις, αλλά στο σύνολο των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στο Δημόσιο, στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης, πλουτοκρατίας, ΕΕ, απαιτώντας εδώ και τώρα να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους, να δοθούν λύσεις στα λαϊκά προβλήματα.

Όχι στον αντιδραστικό, κρατικό έλεγχο, τη λεγόμενη αξιολόγηση.
 
- Οργανώνουμε Γενικές Συνελεύσεις τώρα σε όλο το Δημόσιο, περιοδείες, συσκέψεις. Παίρνουμε συλλογικές αποφάσεις ακύρωσης της λεγόμενης αξιολόγησης. 
 
 
Παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Συνεχίζουμε τον αγώνα. 
 
Επιλέγουμε εκείνες τις μορφές πάλης που συλλογικά αποφασίζουν οι εργαζόμενοι και τα σωματεία και όχι αυτές που σώνει και καλά πρέπει να έχουν την έγκριση της αστικής δικαιοσύνης και της αντιλαϊκής κυβέρνησης. 
 
Καλούμε όλα τα Σωματεία, όλες τις Ομοσπονδίες να μπουν μπροστά στον αγώνα. 
 
- Δεν συμπληρώνουμε τα έντυπα αξιολόγησης, καταθέτουμε τα έντυπα στο σωματείο.  
 
- Καλούμε προϊσταμένους και διευθυντές να μη γίνουν αξιολογητές και να μην προχωρήσουν στον επιμερισμό του 15%. 
 
- Όσοι προϊστάμενοι και διευθυντές γίνουν αξιολογητές να διαγραφούν από τα σωματεία.  
 
- Με όρους συλλογικών αποφάσεων ακυρώνουμε το λεγόμενο επανέλεγχο των συμβάσεων ΙΔΑΧ. 
 
- Επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων. Αλληλεγγύη στις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών.
 
  Καμιά απόλυση. Σταθερή, μόνιμη δουλειά για όλους».

Από το 902.gr

«Ο δικός μας κόσμος...είναι ο κόσμος στον οποίο οι εργαζόμενοι θα είναι ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουν»

Συνεχίζουμε...


Η ολοκλήρωση των εκδηλώσεων του 40ού Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή», το βράδυ του Σαββάτου, σφραγίζει μια πορεία αγώνα που χαρακτηρίζεται από την επιδίωξη «να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων», όπως ήταν το σύνθημά του, δανεισμένο από μια φράση του Νίκου Μπελογιάννη, 63 χρόνια πριν.

Οι εκδηλώσεις έγιναν σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι «εκπαιδεύονται» από τις κυρίαρχες αστικές δυνάμεις ακριβώς στο αντίθετο: Να κατεβάσουν και άλλο τον πήχη των απαιτήσεων και των διεκδικήσεών τους.

Χαρακτηριστικά δείγματα μιας τέτοιου τύπου «εκπαίδευσης» έδωσαν τη βδομάδα που πέρασε τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση...


...Συμφωνούν και δεν το κρύβουν
 
Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπόσχεται άφθονο χρήμα για τη στήριξη των επενδύσεων, επιδοτήσεις για την πρόσληψη εργατικού δυναμικού, μείωση του ενεργειακού κόστους, διευκολύνσεις για δάνεια και χρέη.

Αυτονόητα, μια τέτοια εξαγγελία χαιρετίστηκε δεόντως από εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου που κλήθηκαν στη διάρκεια συνέντευξης στο Λονδίνο να απαντήσουν στο ερώτημα αν υπάρχει κίνδυνος για τις επενδύσεις από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. 

Οι απαντήσεις τους αφοπλιστικές: «Νομίζω ότι αν έρθουν στην εξουσία τελικά θα δράσουν προς όφελος της Ελλάδας», είπε ο εκπρόσωπος του ομίλου Λάτση, «οι εταιρείες θα συνεχίσουν να λειτουργούν με οποιαδήποτε κυβέρνηση», συμπλήρωσε ο εκπρόσωπος της «Ιντραλότ». 

Και από αυτήν την άποψη ισχύει η εκτίμηση που ανέφεραν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ότι «πλέον το κλίμα έχει αλλάξει όσον αφορά την αποδοχή των θέσεων του κόμματος»


Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου ξέρουν πολύ καλά ότι καμία χαλάρωση στην αντιλαϊκή πολιτική δεν πρόκειται να υπάρξει με όποιο μείγμα διαχείρισης κι αν εφαρμοστεί στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, στον οποίο συμπλέουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις που υποκλίνονται στην ΕΕ...
 
...Ο ρεαλισμός της υποταγής
 
Η μείωση επιτοκίων, η αγορά ομολόγων, οι κρατικές επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο δεν θα αντιμετωπίσουν την ανεργία, δεν θα ωφεληθούν οι εργαζόμενοι, αλλά μόνο τα μονοπωλιακά κέρδη. Γιατί αυτή η ανάπτυξη στηρίζεται ακριβώς πάνω στην ανεργία και τη φτώχεια, στη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, στην κατεδάφιση των εργατικών κατακτήσεων και της Κοινωνικής Ασφάλισης, των λαϊκών δικαιωμάτων σε δωρεάν Υγεία και Παιδεία...

...Η αντιπαράθεση κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος απ' τους δύο έχει το πιο «ρεαλιστικό και κοστολογημένο» πρόγραμμα, κρύβει από το λαό ότι ο «ρεαλισμός» και των δύο υποτάσσεται στους στόχους της καπιταλιστικής κερδοφορίας. 

Καμία σχέση, όμως, δεν έχει αυτός ο στόχος 
με τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.


Κι αυτό ακριβώς ήρθε να τονίσει το σύνθημα του Φεστιβάλ με το κάλεσμα «για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Ο δικός μας κόσμος...
 
Μέσα από το κύριο άρθρο του «Ριζοσπάστη» στο φύλλο της Παρασκευής αυτός ο κόσμος που αντιστοιχεί στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων περιγράφηκε καθαρά: 

«Είναι ο κόσμος στον οποίο οι εργαζόμενοι θα είναι ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουν, που η εισαγωγή νέων τεχνολογιών στην παραγωγή δε θα οδηγεί στην ανεργία, αλλά θα απελευθερώνει χρόνο εργασίας, που οι αγρότες δε θα αναγκάζονται να ξεπαστρέψουν την παραγωγή τους, που οι νέοι και οι νέες θα έχουν υψηλού επιπέδου δωρεάν και δημόσια μόρφωση, θα εξασφαλίζεται η παροχή υψηλών υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας, Πρόληψης δημόσια και δωρεάν για όλους, σημαίνει κόσμος έξω από τα δεσμά των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, έξω από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Και υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις για έναν τέτοιο κόσμο».


...και ο δρόμος
 
«Αλλά η πάλη για έναν τέτοιο κόσμο - όπως έγραφε το κύριο άρθρο της εφημερίδας - είναι πάλη που δε χωρά στην υποταγή στο σημερινό συσχετισμό δυνάμεων, δε χωρά στο συμβιβασμό με το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, προϋποθέτει τη σύγκρουση και την ανατροπή τους, δε χωρά στις λογικές της ανάθεσης. 

Η πάλη σε τέτοια κατεύθυνση είναι αυτή που θα φέρει και μικρές ή μεγαλύτερες νίκες, θα βάλει εμπόδια, θα διαμορφώσει προϋποθέσεις για αλλαγή συσχετισμών υπέρ του λαού, θα δώσει πίστη στους εργαζόμενους, στο λαό, δύναμη στην οργάνωσή τους, θα δώσει ανάσα σε όσους υποφέρουν περισσότερο».


'Εχει γίνει ήδη καθαρό ότι η αντιλαϊκή πολιτική δεν ανατρέπεται μέσα από διάφορες διεργασίες αναπαλαίωσης του πολιτικού σκηνικού, ανακύκλωσης πολιτικού προσωπικού, εναλλαγής κυβερνήσεων που κινούνται στη ρότα της ΕΕ, της αναγνώρισης του χρέους που δε δημιούργησε ο λαός, του κεφαλαιοκρατικού δρόμου ανάπτυξης.

Προβάλλει ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να μπει μπροστά η εργατική τάξη, να αναδειχτεί σε πρωτοπόρα δύναμη απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας, των φυσικών συμμάχων της, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, των φτωχών αγροτών, των νέων που σπουδάζουν, των γυναικών που βιώνουν την πολύμορφη ανισοτιμία, με άλλα λόγια, να γίνει ο ίδιος ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. 


Με ισχυροποίηση παντού του ΚΚΕ, που απευθύνει κάλεσμα υποστήριξής του, συμπόρευσης μαζί του για την ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, την οργάνωση της λαϊκής αντίστασης και πάλης, τη δημιουργία, ενίσχυση της Λαϊκής Κοινωνικής Συμμαχίας που θα στοχεύει στην καρδιά του προβλήματος της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. 

Δηλαδή, θα στοχεύει μέχρι την ανατροπή όλων αυτών που βρίσκονται πίσω από όλα αυτά, που δεν είναι άλλοι από τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, το σύστημά τους και η εξουσία τους.

Ολόκληρο το άρθρο στη στήλη "ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΒΔΟΜΑΔΑΣ" του Ριζοσπάστη.

...Ακριβώς, το πιο επικίνδυνο στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η «ψυχή» της.

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ  ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Εκπαιδεύοντας το λαό να ζει με ψίχουλα* 


Το πιο επικίνδυνο στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η «λογική» που στη θέση των λαϊκών αναγκών, βάζει τις «οικονομικές συνθήκες» και τις αντοχές του κεφαλαίου.

Οι αστείοι ισχυρισμοί της κυβέρνησης περί «επικίνδυνης πολιτικής» και «παροχολογίας» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μετά τις προγραμματικές εξαγγελίες του Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ και τα αντεπιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ για «ρεαλιστικές» και «κοστολογημένες προτάσεις», δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πιέζουν - από δύο φαινομενικά διαφορετικές αφετηρίες - στην ίδια κατεύθυνση:

 Ο λαός να «κουρέψει» τις απαιτήσεις του, να περιορίσει ως «ιδανικός αυτόχειρας» τις ανάγκες του, να προσαρμοστεί στις «αντοχές της οικονομίας», δηλαδή της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και να συμβιβαστεί άνευ όρων με τη μοίρα που του επιφυλάσσει η καπιταλιστική «ανάπτυξη», την οποία και οι δύο του υπόσχονται...

Ακόμα πιο επικίνδυνη είναι η θέση ότι η επαναφορά της 13ης σύνταξης σε όλους, θα γίνει «σε συνάρτηση με τις οικονομικές συνθήκες»! Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να βάζει ως όρο για την υποτιθέμενη στήριξη στους χαμηλοσυνταξιούχους τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας.

Αλήθεια, τι διαφορετικό λένε οι δυνάμεις που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα;..


...Το πιο επικίνδυνο είναι η «ψυχή» του προγράμματος

Σε μια προσπάθεια να απαντήσουν στους ισχυρισμούς και την κριτική που ασκείται από την πλευρά της κυβέρνησης, αλλά και για να «αναπροσαρμόσουν» τις προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του ανέλαβαν να «εκλαϊκεύσουν» το πρόγραμμά του. 

Χαρακτηριστικά, ο Α. Καλύβης γράφει στην «Αυγή»: «Αρα, λοιπόν, δεν πρέπει να μένουμε στη στατική απεικόνιση των αριθμών, αλλά να αναδείξουμε τη δυναμική των αριθμών και των πολιτικών (...) Να αποκαλύπτουμε και να προβάλλουμε, δηλαδή, όχι μόνο το "σώμα" αλλά και τη λογική και την "ψυχή" της πρότασής μας».

Ακριβώς, το πιο επικίνδυνο στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η «ψυχή» της, καθώς σήμερα, που έχουν εκτοξευθεί οι παραγωγικές δυνατότητες και ο παραγόμενος πλούτος, στη θέση των λαϊκών αναγκών, βάζει τις «οικονομικές συνθήκες». 
 
Τις συνθήκες, δηλαδή, που υπαγορεύουν αυτοί που έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και την οικονομική δύναμη. Κοροϊδεύει, μάλιστα, το λαό ότι στις προθέσεις του είναι να κάνει πολλά περισσότερο, αλλά τώρα επείγει να σωθούν οι πιο εξαθλιωμένοι.


Στη θέση του δικαιώματος για σταθερή και πλήρη εργασία, ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει τα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας. Στην απαίτηση των ανέργων για αξιοπρεπή διαβίωση, βάζει την πρόταση που αφήνει 8 στους 10 ανέργους χωρίς την παραμικρή στήριξη.

Στην αξίωση για φθηνό ρεύμα για όλο το λαό, την επέκταση του «κοινωνικού τιμολογίου» σε μερικές ακόμα χιλιάδες οικογένειες, όταν την ίδια στιγμή, τα εκατομμύρια οικογενειών θα συνεχίζουν να πληρώνουν αδρά για να έχουν ρεύμα.

Αυτή ακριβώς η «λογική» είναι ακόμα πιο επικίνδυνη, γιατί κλείνει το δρόμο σε κάθε προοπτική να αλλάξει η κατάσταση, να μπει στο στόχαστρο των εργατικών αγώνων ο πραγματικός αντίπαλος, να χτυπηθεί η λογική της ανάθεσης, που απονευρώνει το κίνημα.

Επιχειρεί να τσακίσει κάθε τάση ριζοσπαστισμού εκεί που υπάρχει, να ευνουχίσει τις απαιτήσεις του λαού, να τις χαμηλώσει μέχρι εκεί που θα εξυπηρετείται απρόσκοπτα η λειτουργία της οικονομίας των καπιταλιστών.

*Ολόκληρο το άρθρο στη στήλη "ΠΟΛΙΤΙΚΗ"  του Ριζοσπάστη.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

«Αγώνας, τόλμη, γνώση κι αντοχή - Εμπρός για ΚΝΕ γερή και μαζική»

Η  ομιλία  του  Δημήτρη  Κουτσούμπα  και  ο  χαιρετισμός 
του Θοδωρή Χιώνη στο 40ό Φεστιβάλ ΚΝΕ - «ΟΔΗΓΗΤΗ»*


«Εννιά δεκαετίες αγώνας και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία». 

Το σύνθημα ακούστηκε σαν μια φωνή από τις χιλιάδες λαού και νεολαίας από κάθε γωνιά της Αττικής, που έδωσαν το «παρών» στην κορύφωση των εκδηλώσεων του 40ού Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» με την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, και το χαιρετισμό του Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρή Χιώνη. 


Μια συγκέντρωση αντάξια σε όγκο και παλμό του συνθήματος του 40ού Φεστιβάλ, παρμένο από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη «Για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Η πρώτη προσυγκέντρωση έφτασε στο χώρο της συγκέντρωσης στις 8, γεμίζοντάς τον με σημαίες και συνθήματα, ενώ από τα μεγάφωνα ακουγόταν ο Ύμνος της ΚΝΕ.


«Αγώνας, τόλμη, γνώση κι αντοχή - Εμπρός για ΚΝΕ γερή και μαζική»

Με το σύνθημα αυτό τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ υποδέχθηκαν στο βήμα τον Θοδωρή Χιώνη, Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ.

Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με δεκάδες κόκκινα μπαλόνια να πετούν στον ουρανό και χιλιάδες γροθιές να υψώνονται στο άκουσμα της «Διεθνούς». Με το σύνθημα να συμπυκνώνει το στόχο που φωτίζει την καθημερινή δράση των κομμουνιστών: «ΚΚΕ ανατροπή - εξουσία λαϊκή».


Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα

«Αγαπητοί φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες, νέοι και νέες,
νιάτα της ΚΝΕ,

Φέτος το Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» γιορτάζει 40 χρόνια ιστορίας, 40 χρόνια μοναδικής και ανεπανάληπτης διαδρομής, 40 χρόνια προσφοράς στους αγώνες της νεολαίας, στην Τέχνη, στον Πολιτισμό, στη δημιουργία, στη διάδοση πάνω από όλα των ιδεών της κοινωνικής επανάστασης, της συνεχούς πάλης για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων.

Από τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, από το 1ο Φεστιβάλ το 1975 στου Ζωγράφου μέχρι το σημερινό στο Πάρκο «Τρίτση» πέρασαν γενιές και γενιές. Σ’ αυτές τις γιορτές της νεολαίας συναντήθηκαν η γενιά της ηρωικής ΕΑΜικής - ΕΛΑΣίτικης - ΕΠΟΝίτικης Αντίστασης, του ΔΣΕ, η γενιά των Λαμπράκηδων, της αντιδικτατορικής πάλης, η γενιά της μεταπολίτευσης, των εργατικών λαϊκών αγώνων, η γενιά που μεγάλωσε στις δύσκολες συνθήκες της αντεπανάστασης, της καπιταλιστικής επέλασης, αλλά και της πρόσφατης παρατεταμένης οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης.

Σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, αντιμετωπίζοντας παλιές και νέες δυσκολίες, το ΚΚΕ, η ΚΝΕ, τα Φεστιβάλ έδειξαν ότι αντέχουν, αναπτύσσονται, βελτιώνονται, εκσυγχρονίζονται, σε όλα τα ζικ ζακ της Ιστορίας, απαντάνε σταθερά, στεντόρεια, πεισματάρικα με τους στίχους του Γ. Ρίτσου: «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει…», αλλά και: «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει… Νάτη πετιέται αποξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου»…
 
Βέβαια, ξέρουμε πολύ καλά, όπως έγραφε ο Μαγιακόφσκι, ότι «το μέλλον δεν θα ‘ρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς»…

*Ολόκληρες οι ομιλίες στο video και ΕΔΩ

Ποιος θέλει να αφήνει τον τόπο του και να ξενιτεύεται σε άλλους τόπους; Τους εξανάγκασαν...

Να κλείσουν τώρα*


Τους έχουν κλείσει στο στρατόπεδο της 
Αμυγδαλέζας  σα  να 'ναι  εγκληματίες.  

Είναι 1.800 μετανάστες και πρόσφυγες. Το «έγκλημά» τους είναι ότι ήρθαν στην Ελλάδα χωρίς χαρτιά. Δεν είναι μόνο η Αμυγδαλέζα. Υπάρχουν και άλλα τέτοια στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα. 

Έννοιες όπως «βαρβαρότητα» και «αθλιότητα» είναι λίγες για να περιγράψουν τη ζωή - κόλαση του στρατοπέδου. Η περιγραφή της πραγματικότητας μιλά μόνη της. Ζουν ο ένας πάνω στον άλλο σε κοντέινερ, σε αφόρητη ζέστη το καλοκαίρι και βαρύ κρύο το χειμώνα. 

Οι συνθήκες υγιεινής είναι απαράδεκτες. 

Χωρίς ζεστό νερό για να πλυθούν, ούτε καθαριστικά για να πλένουν τα ρούχα τους και να καθαρίζουν κοντέινερς και τουαλέτες. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι υποτυπώδης, όταν πολλοί αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Οι περισσότεροι δεν έχουν χρήματα.

Και μέσα σε όλα αυτά αντιμετωπίζουν προσβλητικές και ταπεινωτικές συμπεριφορές, ακόμα και ξυλοδαρμό, όπως συνέβη στις 2/9/2014, την ώρα της προσευχής των μουσουλμάνων, με πρόσχημα την καταμέτρηση. Ποιοι τους δέρνουν; Οι αστυνομικοί «προστάτες» τους, προφανώς με άνωθεν, από την κυβέρνηση, ανοχές. 

Το δόγμα γαρ της «μηδενικής ανοχής»... 


Αυτήν την κατάσταση η κυβέρνηση λίγο - πολύ εμφάνισε ως παράδεισο απαντώντας στην Ερώτηση του ΚΚΕ στη Βουλή γι' αυτό το ζήτημα.

Δεν ήταν η πρώτη επιλογή τους το φευγιό από τις πατρίδες τους. Ποιος θέλει να αφήνει τον τόπο του και να ξενιτεύεται σε άλλους τόπους; Τους εξανάγκασαν... Σάμπως οι Ελληνες εργαζόμενοι δεν έφευγαν για άλλους τόπους διωγμένοι από την ανεργία και την εξαθλίωση; 

Μόνο που αυτοί οι άνθρωποι που τους εκμεταλλεύονται στυγνά τα δικά τους αφεντικά στις χώρες τους, μαζί με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους, κάνοντάς τους τη ζωή κόλαση, με αφόρητες συνθήκες δουλειάς, φτάνουν και ως το θάνατο. Γιατί οι χώρες τους γίνονται πεδία εμπόλεμων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για το μοίρασμα των αγορών. Από την κόλαση του θανάτου στις πατρίδες τους ξαναζούν την κόλαση του στρατοπέδου στην Ελλάδα.

Τα αστικά κόμματα αλλά κι εκείνα που με την πολιτική τους υπηρετούν τη μακροημέρευση της εξουσίας των μονοπωλίων, στο όνομα της «δημόσιας ασφάλειας» κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να κρύβεται η αιτία του κακού και να νομιμοποιείται στη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων η καταστολή ενάντια σε μετανάστες και πρόσφυγες. 

Από την εποχή που το Ευρωκοινοβούλιο, στις 7/5/2009, ενέκρινε την πρόταση Κανονισμού του Συμβουλίου για την ίδρυση Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Στήριξης Ασύλου ήταν καθαρό ότι επρόκειτο όχι για στήριξη του ασύλου, αλλά για «ειδικά κέντρα κράτησης», δηλαδή για δημιουργία ...στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Η κυβέρνηση και η ΕΕ φέρουν τεράστιες 
ευθύνες γι' αυτήν την κατάσταση. 

Η Αμυγδαλέζα καθώς και τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελούν χαρακτηριστική πλευρά της κατασταλτικής πολιτικής και νομοθεσίας της ΕΕ, που συναποφασίζουν και υλοποιούν η ελληνική και οι άλλες κυβερνήσεις των κρατών - μελών της σε βάρος των μεταναστών και προσφύγων.

Το ΚΚΕ έχει απαιτήσει εδώ και τώρα να κλείσουν τα στρατόπεδα 
συγκέντρωσης  στην  Αμυγδαλέζα  και  σε  όλη  την  Ελλάδα. 

Να δημιουργηθούν ανθρώπινοι χώροι ανοιχτών κέντρων φιλοξενίας, όπου άμεσα θα υπάρχει μια πρώτη αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων υγείας και άμεσων αναγκών έχουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. 

Να εξετάζονται άμεσα τα αιτήματά τους για άσυλο και να δίνεται αυτό σε όσους το δικαιούνται. Να νομιμοποιούνται όσοι εργαζόμενοι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και να εκδίδονται σε σύντομο χρονικό διάστημα τα χαρτιά τους, ώστε να προωθούνται όσοι το επιθυμούν σε άλλες χώρες της ΕΕ. 

Το τελευταίο βεβαίως απαιτεί σύγκρουση με τις απαράδεκτες Συνθήκες της ΕΕ «Δουβλίνο» 2 και 3, που συνεχίζουν να απαγορεύουν τη μετάβασή τους απ' την Ελλάδα σε άλλες χώρες.

*Από τη στήλη «Η Αποψή μας»  του Ριζοσπάστη.

...απαγορεύεται η απεργία ως μορφή πάλης για την ανατροπή αντιλαϊκών μέτρων και πολιτικών!

ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Απόφαση - μπουρλότο στο δικαίωμα της απεργίας*


Επικίνδυνο το σκεπτικό, με το οποίο κρίνεται παράνομη 
η κινητοποίηση στο Δημόσιο ενάντια στην «αξιολόγηση»

Με ένα σκεπτικό που δυναμιτίζει το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία, αφού εκφράζει κρίση για το περιεχόμενο και τα αιτήματά της, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έβγαλε παράνομη και καταχρηστική την απεργία - αποχή που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ ενάντια στη διαδικασία «αξιολόγησης» των εργαζομένων. Διατάζει μάλιστα να μην κηρυχθεί στο μέλλον απεργία με τα ίδια αιτήματα!

Στην απόφαση, το δικαστήριο αποφαίνεται ότι «η αμιγώς πολιτική απεργία, δηλαδή εκείνη που επιδιώκει αμιγώς πολιτικούς σκοπούς (π.χ. ανατροπή της κυβέρνησης, τη συμβολή στην επικράτηση πολιτικού κόμματος), (...) είναι παράνομη». 

Δηλαδή, εκ των προτέρων κρίνει παράνομη και απαγορεύει κάθε απεργιακή κινητοποίηση με πολιτικά αιτήματα, προσπαθώντας μάλιστα να «χρωματίσει» κομματικά τους αγώνες των εργαζόμενων, εισάγοντας από την πίσω πόρτα την κατηγορία της υποκίνησης.

Με το σκεπτικό αυτό, καμιά συνδικαλιστική οργάνωση δεν έχει το δικαίωμα να διεκδικεί με απεργία το πολιτικό αίτημα να καταργηθεί ένας νόμος που θίγει τα συμφέροντα των εργαζομένων, να στοχοποιεί την κυβέρνηση και τα κόμματα που ψήφισαν αυτόν το νόμο, όπως στην περίπτωση της αξιολόγησης.


Στη συνέχεια, η απόφαση χαρακτηρίζει ως «απεργία διαμαρτυρίας» αυτή που τα αιτήματά της συνδέονται «με τα εργασιακά, οικονομικά, συνδικαλιστικά ή ασφαλιστικά συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά η ικανοποίηση των αιτημάτων αυτών ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της πολιτείας και μπορεί να γίνει μόνο με τροποποίηση ισχυόντων ή τη θέσπιση νέων κανόνων δικαίου».

Όμως και εδώ, το δικαστήριο ισχυρίζεται ότι η απεργία διαμαρτυρίας «δεν μπορεί να έχει ως σκοπό την κάμψη της βούλησης των νομοθετικών οργάνων, ούτε μπορεί να διαρκέσει μέχρι η πολιτεία να υποκύψει και να αποδεχθεί τα αιτήματα των απεργών, διαφορετικά, αν έχει τέτοιο σκοπό είναι παράνομη»! 

Δηλαδή, για την ταξική Δικαιοσύνη η απεργία έχει μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα, αφού θεωρεί πως «νόμιμος και θεμιτός σκοπός της είναι η εντονότερη γνωστοποίηση του ζητήματος και η πρόκληση του ενδιαφέροντος της κρατικής εξουσίας και της κοινής γνώμης ώστε να ασκηθεί έτσι πίεση στα αρμόδια πολιτειακά όργανα».

Η πρόθεση είναι προφανής: Η απεργία να λειτουργεί όπως μια απλή ανακοίνωση ή συνέντευξη Τύπου, ή το πολύ πολύ για να ανοίξει μια πόρτα συνεννόησης και «διαλόγου» με την εκάστοτε κυβέρνηση! Επίσης, το δικαστήριο θεωρεί ότι η απεργία πρέπει να έχει περιορισμένη διάρκεια, αλλιώς είναι καταχρηστική.

Στο πλαίσιο αυτό, έκρινε ότι η απεργία - αποχή ενάντια στην «αξιολόγηση» δεν είναι απεργία διαμαρτυρίας «αφού δεν σκοπεύει απλώς να προσελκύσει το ενδιαφέρον της κρατικής εξουσίας και της κοινής γνώμης στα ζητήματα της αξιολόγησης (...) αλλά έχει ως αποκλειστικό σκοπό (...) να καταστήσει τις σχετικές διατάξεις ανενεργές και να κάμψει τη βούληση της πολιτείας, ώστε η τελευταία να προβεί στην κατάργησή τους»! 

Δηλαδή, απαγορεύεται η απεργία ως μορφή πάλης 
για την ανατροπή αντιλαϊκών μέτρων και πολιτικών!

Από τη στήλη  "ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ" του Ριζοσπάστη.