Κώστας Βάρναλης "ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙΕΙ"

 

...Ω! πόσο βάσανο μεγάλο,
το βάσανο είναι της ζωής!
 Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
  άσπρην ημέρα δε θυμιέται...

 

 Κώστας Βάρναλης  "ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙΕΙ"

 

Στην έκδοση αυτή συγκεντρώνονται τα πρακτικά του 2ου επιστημονικού συνεδρίου, που πραγματοποίησε η ΚΕ του ΚΚΕ στις 16-17 Απρίλη 2011, για να τιμήσει το μεγάλο δάσκαλο, συγγραφέα, ποιητή και λαϊκό βάρδο 

Κώστα  Βάρναλη.

Η έκδοση αποτελεί οφειλή, προς το μεγάλο αυτό δημιουργό, που πρώτος καθιέρωσε στη χώρα μας την επαναστατική ποίηση και αισθητική της εποχής μας, της εποχής των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. 

 

O Κ. Βάρναλης, αν και πέρασαν 40 σχεδόν χρόνια από το θάνατό του, εξακολουθεί να είναι πλατιά γνωστός ως ένας από τους σημαντικότερους στρατευμένους στα κομμουνιστικά ιδανικά ποιητές. Ωστόσο είναι αμφίβολο σε ποιο βαθμό είναι το ίδιο πλατιά γνωστό το βαθιά λαϊκό και πολύπλευρο έργο του, εκτός από ορισμένα ποιήματά του που αρκετά χρόνια πριν τραγουδήθηκαν και αγαπήθηκαν από το λαό, απαγγέλθηκαν από εργάτες, μπήκαν σε λαϊκά σπίτια. 

 

Έτσι επιδίωξη της έκδοσης αυτής είναι να φέρει στο προσκήνιο όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα το μαχητικό, τολμηρό, ανατρεπτικό και πάντα σύγχρονο –στο μεγαλύτερο μέρος του– έργο του Κ. Βάρναλη. Να δώσει το ερέθισμα και να κινήσει το ενδιαφέρον για να διαβαστεί και ν’ αφομοιωθεί αυτό το έργο.

Με την καθοριστική συμβολή 30 διαλεχτών εκπροσώπων των γραμμάτων και της τέχνης, αλλά και του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και το εξωτερικό, που από διαφορετική σκοπιά ο καθένας προσέγγισαν καίριες πλευρές της τέχνης του Κ. Βάρναλη, επιχειρήσαμε να εισχωρήσουμε στον πυρήνα του έργου του, στην αναμέτρηση της σκέψης και του ιδιαίτερου ταλέντου του με όλες τις εκφράσεις της αστικής ιδεολογίας στη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τέχνη, την πολιτική, τον ακατάβλητο αγώνα του για την ωρίμανση της ταξικής συνείδησης των προλετάριων και όλων των «αδικημένων».  

Από  902.gr

 

Η Ζωή και το έργο του Κώστα Βάρναλη 

Από artekran

"Κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Μπέρτολτ Μπρεχτ"

Με κινηματογραφικό αφιέρωμα ξεκινούν οι εκδηλώσεις 
μπροστά στο Συνέδριο του ΚΚΕ για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ.

 Μπέρτολτ Μπρεχτ 

"Υμνος της διαλεχτικής"

Το άδικο βαδίζει σήμερα με σταθερό βήμα.

Οι καταπιεστές προετοιμάζουν τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.
Η βία διαβεβαιώνει: έτσι όπως είναι η κατάσταση, έτσι θα μείνει.
Καμιά φωνή δεν ακούγεται, πέρα από τη φωνή του εξουσιαστή.

Και στις αγορές φωνάζει η εκμετάλλευση: τώρα μόλις αρχίζω.

Αλλά πολλοί από τους καταπιεζόμενους λένε τώρα:
Αυτό που εμείς θέλουμε δεν θα γίνει ποτέ.

Εσύ που ακόμα ζεις, μην πεις: ποτέ!

Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν θα μείνει.
Αν μιλήσουν οι εξουσιαστές  θα μιλήσουν οι εξουσιαζόμενοι.
Ποιος τολμά να πει: ποτέ;

Από ποιόν εξαρτάται αν η καταπίεση μένει; Από εμάς.
Από ποιόν εξαρτάται αν θα τσακιστεί; Επίσης από εμάς.
Εκείνος που έπεσε, στέκεται πάλι όρθιος.

Εκείνος που έχασε, παλεύει!
Εκείνος που συνειδητοποίησε τη θέση του, πως τον κρατάς τώρα;

Επειδή οι σημερινοί νικημένοι είναι οι αυριανοί νικητές
Και από το πότε θα γίνει: Σήμερα κιόλας!

"Η Απεργία" Βγες έξω σύντροφε...

Κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Μπερτολτ Μρεχτ.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, συνεχίζοντας τον κύκλο επιστημονικών συνεδρίων για την ανάδειξη του έργου μεγάλων μαρξιστών δημιουργών, μετά τα συνέδρια που διοργάνωσε για τους Γ. Ρίτσο και Κ. Βάρναλη διοργανώνει στις 27 και 28 Απρίλη του 2013 το 3ο Επιστημονικό Συνέδριό της, αφιερωμένο αυτή τη φορά στον κορυφαίο μαρξιστή διανοητή, δραματουργό, ποιητή και σκηνοθέτη Μπέρτολτ Μπρεχτ  με τίτλο: 

«Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθούν”».

Το συνέδριο θα αποτελέσει την κορύφωση μιας σειράς πολιτιστικών εκδηλώσεων που θα διαρκέσουν από το Δεκέμβρη του 2012 έως και τον Απρίλη του 2013 και θα περιλαμβάνουν κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.

Ο κύκλος των πολιτιστικών εκδηλώσεων ξεκινάει με το κινηματογραφικό αφιέρωμα για τον Μπ. Μπρεχτ την Τετάρτη 5 Δεκέμβρη 2012 στον κινηματογράφο «ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX» (Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους), με ελεύθερη είσοδο.

 

Τις ταινίες προλογίζουν οι: Τζία Γιοβάνη, κριτικός κινηματογράφου και Κώστας Σταματόπουλος, σκηνοθέτης.  
 

Αναλυτικά το πρόγραμμα των προβολών, στην κατηγορία ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ   ΕΔΩ

Από το artekran

Καπιταλισμός: Το “τυφλό φορτηγό"

Rene Magritte

Να και κάτι καινούργιο!
Η Ε.Ε. ζητά από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, επί τέλους,
να τα βρουν για το... καλό της!!

Είναι τέτοια η σφοδρότητα, με την οποία χτυπιέται από την κρίση το “στέρεο κρύσταλλο” της καπιταλιστικής παραγωγής, που “κατοχύρωνε” η πρόσφατη θεωρία του « τ έ λ ο υ ς τ η ς ι σ τ ο ρ ί α ς» * (διακηρύσσοντας έτσι, τον οριστικό θρίαμβο της οικονομίας της αγοράς και της αστικής δημοκρατίας), που λες, ότι δεν θα απομείνει από το “στέρεο κρύσταλλο” τίποτε άλλο, παρά κρυσταλλόσκονη. Φανταστείτε το οικονομικό καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο καθορίζεται από τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης, ως ένα όχημα χωρίς φρένα και με διαρκώς ανεξέλεγκτα αυξανόμενη ταχύτητα, σ’ ένα τούνελ (τελική φάση της ιστορικής πορείας του καπιταλισμού) που την έξοδό του φράζει ένα συμπαγές τείχος (καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις). Στο τιμόνι του οχήματος, οι αστοί, οι μισθωμένοι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της τάξης των εκμεταλλευτών. Στην καρότσα οι κάθε λογής οπορτουνιστές. Τι μπορούν να κάνουν; Μπορούν να αποφύγουν την σύγκρουση με το “πεπρωμένο ” τους; Όχι. Και το ξέρουν!!. Το μόνο που τους μένει, επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, οι μεν, οδηγοί του οχήματος, κάνουν ζιγκ ζαγκ νομίζοντας ότι έτσι κερδίζουν χρόνο, και οι της καρότσας κραυγάζοντας και θρηνώντας σπαραχτικά, για τον παράδεισο που χάνουν, τραβούν τα μεταλλικά μέρη, τα “στραντζαριστά”, που στηρίζουν την τέντα της καρότσας, προς την αντίθετη φορά κίνησης του οχήματος, πιστεύοντας έτσι, ότι μειώνουν την ταχύτητα του “τυφλού φορτηγού”, με την πεποίθηση ότι θα αποφευχθεί η απόλυτη καταστροφή του, κατά την πρόσκρουση, ώστε να διατηρηθεί η δυνατότητα επισκευής του! Για σκέψου!!

Τώρα θα ρωτήσει κάποιος και με το δίκιο του. Ο λαός; Ποια μεταφορική μορφή έχει ο λαός και ποιος ο ρόλος του στη πάρα πάνω περιγραφή; Ο λαός; Ο λαός είναι η γιγαντιαία μπουλντόζα, που γκρεμίζει το τείχος (καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις) και την ίδια, ιστορική, στιγμή, σβήνει και η αντανάκλαση του τείχους, το “τυφλό φορτηγό”, το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα.

Αυτό είναι, μεταφορικά, το έργο, που παίζεται σήμερα στο κοινωνικό προσκήνιο. Την υπόθεση του έργου, από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά κυρίως το τέλος της, το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους, οι εκπρόσωποι και απολογητές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Και είναι η γνώση του τέλους, που δεν τους επιτρέπει τίποτε άλλο, παρά μόνο την προσφυγή, στις γνωστές τους “επιστημονικές” προσεγγίσεις και πρακτικές, για την αντιμετώπιση και το ξεπέρασμα της κρίσης. Δηλαδή, την ποινικοποίηση της λαϊκής πάλης και του εργατικού κινήματος, την κρατική βία, τον εκβιασμό συνειδήσεων, (διανόηση, συνδικαλιστική ηγεσία της εργατικής τάξης, κλπ.) την εξαθλίωση των εργαζομένων, την καταστροφή κατακτημένων εργατικών δικαιωμάτων και λαικών ελευθεριών. Αλλά προ πάντων, την απόκρυψη της πραγματικής, για τα λαϊκά συμφέροντα, διεξόδου από την κρίση - που δεν είναι άλλη από την λαϊκή οργάνωση, τη λαϊκή συμμαχία και πάλη, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων - με την διαστρέβλωση της πραγματικότητας, που επιχειρούν τα αστικά MME (κυβερνητική προπαγάνδα, έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος προβολή “επιστημονικών” εκτιμήσεων και προτάσεων, κλπ) με την συνδρομή της εγχώριας αστικής, μικροαστικής και “υπερεθνικής” διανόησης.

Απόδειξη και οι καινούργιες “παραινέσεις” της «υπερεθνικής εταιρικής διανόησης», προς τους εγχώριους εταίρους της. (video)

Η απάντηση στα νέα σχέδια της πλουτοκρατίας είναι μία.

«Οι νέοι εκβιασμοί και η πιο ισχυρή συναίνεση που απαιτούν μεταξύ ΠΑΣΟΚ - ΝΔ έχει στόχο να αλυσοδέσει το λαό για να επιβάλουν πιο βάρβαρα και αντιδραστικά μέτρα. Ταυτόχρονα φανερώνει ότι φοβούνται τη λαϊκή ριζοσπαστικοποίηση, οργάνωση και συμπόρευση με το ΚΚΕ. Ο λαός δεν πρέπει να τους φοβηθεί. Τώρα πρέπει να αντεπιτεθεί»

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του KKE για τους εκβιασμούς τρόικας - πλουτοκρατίας και τα περί συναίνεσης (15/5/2011)

Η Ε.Ε. διατάζει συναίνεση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.

*«Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος» ΕΔΩ

"Η εργατική τάξη της χώρας μας έχει πείρα, μπορεί να κάνει το βήμα μπροστά"

Πανοραμικό στιγμιότυπο από τη χθεσινή
μεγάλη συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα

"Παντού οι καπιταλιστές σπεκουλάρουν με το πρόβλημα που οι ίδιοι δημιουργούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στα δικά μας, η αξιοποίηση της ανεργίας από αστικές γραφίδες. Αυτοί ακριβώς που δεν τους καίγεται καρφί για την καταστροφή των εργατών, επικαλούνται την καταστροφή για να εκβιάσουν συστράτευση στο δικό τους άρμα. Καμιά συναίνεση στη πολιτική τους. Πρέπει να πληρώσουν για την καταστροφή που προκαλούν. Και θα πληρώσουν μόνο αν χάσουν αυτό από το οποίο πηγάζει η εξουσία τους. Την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ο στόχος δεν είναι ουτοπικός. Αντίθετα, με κρύο μυαλό οι εργάτες μπορούν να υπολογίσουν ένα προς ένα όσα έχουν πράγματι να κερδίσουν μόλις οι καπιταλιστές φύγουν από τη μέση. Το κείμενο του ΚΚΕ για τη διέξοδο περιγράφει βήμα βήμα τι θα κάνει η λαϊκή εξουσία. Η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ χτες το βράδυ στο Σύνταγμα παρουσίασε αναλυτικά τα όργανα και το ρόλο της λαϊκής εξουσίας.

Σ' αυτά πρέπει να επικεντρώνεται πλέον η συζήτηση. Αυτό είναι άμεσο πολιτικό καθήκον για τους κομμουνιστές. Αυτήν τη δέσμευση αναλαμβάνουν χιλιάδες κομμουνιστές σ' όλη τη χώρα. Να ανοίξει αυτή η συζήτηση πλατιά στην κοινωνία, πριν απ' όλα μέσα στους χώρους δουλειάς. Ετσι που μαζί με τους αναγκαίους άμεσους αγώνες να γίνεται άμεσο το ίδιο το αίτημα να νικήσει ο λαός. Κανένας φοβισμένος. Οταν ο λαός θέλει μπορεί!

Κανένας αποπροσανατολισμός γύρω από όποια λύση συμφέρει τους καπιταλιστές δεν πρέπει να περάσει. Κανένα σενάριο για τη σωτηρία του συστήματος δεν πρέπει να υποστηριχτεί από τα λαϊκά στρώματα. Η συσπείρωση στο ΚΚΕ, η οργάνωση των αγώνων στο δρόμο της ρήξης και της ανατροπής είναι ο μόνος δρόμος πια.

Η ρήξη και η ανατροπή δεν είναι θέμα μιας μέρας. Είναι θέμα συσχετισμών, που πρέπει να ανατρέπονται υπέρ του λαϊκού κινήματος από σήμερα. Κανένας φόβος για την πολιτική αστάθεια. Αντίθετα ακόμα περισσότερη οργάνωση του αγώνα για να είναι όσο το δυνατόν πιο ανίσχυρη η αστική εξουσία. Οσο αυτοί δυσκολεύονται τόσο καλύτερα για το λαό. Όσο αυτοί αδυνατίζουν τόσο πιο ισχυρό το λαϊκό κίνημα.

Το παράδειγμα λαών που στήριξαν την όποια ελπίδα τους σε ξένες πλάτες δεν είναι το δικό μας. Ο ελληνικός λαός, επειδή ακριβώς υπάρχει με τα φωτεινά ιστορικά του παραδείγματα, το ΚΚΕ, έχει την πείρα να αντιμετωπίσει την αστική τάξη και την εξουσία της έτσι κι εκεί ακριβώς που την πονάει. Στην ίδια την παραγωγή, στερώντας από τους αστούς τον πλούτο που οι εργάτες παράγουν και τους ανήκει. Η εργατική τάξη της χώρας μας έχει πείρα, μπορεί να κάνει το βήμα μπροστά".

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ, από τον Ριζοσπάστη, Τρίτη, 19 Απριλη 2011

"Δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αρκεί ο λαός να αποφασίσει"

"κινητήρια δύναμη αντεπίθεσης και ανατροπής, είναι το εργατικό κίνημα, η ταξική πάλη.."

Την περασμένη Τετάρτη (13 Άπρίλη), η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, παραχώρησε συνέντευξη Τύπου. Αναλύοντας τις θέσεις του ΚΚΕ για την κρίση, είπε:

"Δώστε βάση στις εκτιμήσεις και τις προβλέψεις μας για την εξέλιξη της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, με βάση και την εμπειρία, ανεξάρτητα αν συνεχίζετε να διατηρείτε και επιφυλάξεις και δισταγμούς να συμφωνήσετε στο σύνολο των θέσεων μαζί μας.

Απευθυνόμαστε στους εργατοϋπάλληλους, στους συνταξιούχους, στους αυτοαπασχολούμενους, στη φτωχή αγροτιά, στη νεολαία και τις γυναίκες που ανήκουν στα εργατικά, λαϊκά στρώματα.

Ξέρετε καλά ότι εδώ και χρόνια προβλέψαμε και προειδοποιήσαμε ότι θα ερχόταν οικονομική κρίση, η οποία στην Ελλάδα θα ήταν πολύ πιο βαθιά. Σήμερα που η κρίση είναι σε εξέλιξη ακόμα, που βαθαίνει και οξύνεται και θα κρατήσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι λεγόταν από τα κυβερνητικά στόματα, το ΚΚΕ προειδοποιεί ότι όταν επέλθει η ανάκαμψη, αυτή θα είναι αδύνατη, θα συνοδεύεται από εκτεταμένη ανεργία, πληθωρισμό, φτώχεια. Τα αντιλαϊκά μέτρα που πάρθηκαν στο όνομα της κρίσης θα παραμείνουν, θα προστίθενται και νέα με το ψεύτικο επιχείρημα ότι έτσι η χώρα δε θα ξαναζήσει κρίση. Η νέα κρίση που θα έρθει, θα είναι ακόμα πιο οξυμένη από τη σημερινή, ενώ κρίση θα ξεσπάσει και σε άλλες χώρες της ΕΕ.

Γνωρίζοντας σε βάθος πώς λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα δεν αιφνιδιαστήκαμε, είχαμε επεξεργασμένες θέσεις αποκάλυψης και διεκδικητικούς στόχους υπέρ του λαού, με συγκεκριμένη και καθαρή πολιτική γραμμή, χωρίς ταλάντευση. Είχαμε άμεση αντίδραση με λαϊκές κινητοποιήσεις που σίγουρα δυσκόλεψαν την ακόμα πιο γρήγορη λήψη μέτρων, προβληματίσαμε νέες εργατικές, λαϊκές δυνάμεις. Είχαμε άμεση παρέμβαση υπέρ εργαζομένων και οικογενειών που δεν μπορούσαν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, καλλιεργήσαμε κλίμα αλληλεγγύης, εμπνεύσαμε πνεύμα αγώνα, αντίστασης σε νέες λαϊκές δυνάμεις, σε νέους και νέες. Αν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ κρατούσαμε στάση υποχώρησης, συμμόρφωσης και υποταγής είναι βέβαιο ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα σήμερα, και κυρίως δεν θα υπήρχε ελπίδα για το αύριο.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και κατά την προεκλογική περίοδο του 2009 και λίγες μέρες μετά τις εθνικές εκλογές καλέσαμε το λαό να ετοιμάσει το δικό του πόλεμο ως απάντηση στον πόλεμο που ήταν πανέτοιμη η κυβέρνηση να εξαπολύσει, με αποκορύφωμα την αναγγελία του βάρβαρου Μνημονίου και μάλιστα με φόντο το Καστελόριζο.

Ο λαός να βάλει σκοπό να κατακτήσει τη δική του εξουσία

Σήμερα ο λαός έχει πολύ περισσότερους λόγους να εμπιστευθεί τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για το πού τραβάει η κατάσταση, για τη διέξοδο από την κρίση που συμφέρει το λαό. Να στηριχθεί με εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ, να συμπαραταχθεί μαζί του στα άμεσα μέτωπα πάλης για την ανάπτυξη ενός ισχυρού εργατικού, λαϊκού και νεανικού κινήματος που δίνει ελπίδα ότι θα παρεμποδίσουμε τα χειρότερα, θα δυσκολέψουμε να περάσουν νέα βάρβαρα μέτρα, θα ανατρέψουμε τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης που επικρατεί στο κοινοβούλιο, στα ηγετικά όργανα του κινήματος, ώστε ο λαός να ελπίσει ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες. Οι καλύτερες μέρες δεν μπορούν να έλθουν, αν ο λαός με εμπιστοσύνη στο δίκιο του, στην οργανωμένη δύναμη και παρέμβασή του, δεν βάλει ως σκοπό του να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων, να κατακτήσει την δική του εξουσία. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αρκεί ο λαός να αποφασίσει. Αρκεί ο λαός να μη διασπείρει την επιλογή του σε κόμματα που έχουν ευθύνη για τα λαϊκά βάσανα, που με τις επιλογές τους αποπροσανατολίζουν, εμποδίζουν τη χειραφέτηση από παραπλανητικά διλήμματα και εκβιασμούς..."

Όλη η συνέντευξη ΕΔΩ

"Η κρίση, τα μέτρα, η διέξοδος" *

"Ο καπιταλισμός είναι ένα γηραλέο τέρας
που επιβιώνει σκοτώνοντας"

Με τις διαδοχικές ομιλίες στο Υπουργικό Συμβούλιο, την Κοινοβουλευτική Ομάδα και το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου, στην ουσία εξήγγειλε, παρουσιάζοντας τους στόχους του «Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Προγράμματος», την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επέλασης, με νέα μέτρα που αφορούν την περίοδο 2011-2015. Οι διαδοχικές ομιλίες του Γ. Παπανδρέου (στο Υπουργικό Συμβούλιο, εγκρίθηκε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα) ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι ο πόλεμος που έχει κηρύξει η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό δεν έχει ημερομηνία λήξης. «Συγκεκριμένη ημερομηνία εξόδου της χώρας από την κρίση δεν υπάρχει», διαμήνυσε ο πρωθυπουργός στον λαό, απευθυνόμενος στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

"Η κρίση, τα μέτρα, η διέξοδος"

Ορισμένα μόνο από τα μέτρα, όπως έχουν διαρρεύσει, είναι: Νέα μείωση των μισθών και απολύσεις στο Δημόσιο. Χτύπημα των επικουρικών ταμείων και των ΒΑΕ στην Ασφάλιση. Περικοπή ή μερική κατάργηση των 980 φορολογικών απαλλαγών (ιατρικές δαπάνες, ενοίκια, δίδακτρα, τόκοι στεγαστικού δανείου κλπ.). Περικοπές κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων, όπως επιδόματα ανεργίας, ΕΚΑΣ, επιδόματα πολυτέκνων και ΑμΕΑ, μέσω και της σύνδεσής τους με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, που σημαίνει άγριο τσεκούρι και πιο μαζική εξαθλίωση. Ένταξη στον ανώτατο συντελεστή, 23%, του ΦΠΑ σε δεκάδες είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Ταυτόχρονα θα ανακοινώσουν τις ιδιωτικοποιήσεις - μαμούθ των 50 δισ. ευρώ (αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας το έχουν βαφτίσει) ως ένα δήθεν μέτρο συμβολής στην αποπληρωμή των χρεών.

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Δημιουργία ακόμη πιο ευνοϊκών συνθηκών δράσης του κεφαλαίου, στα πλαίσια αντιμετώπισης της κρίσης. Φαινομενικά παρουσιάζονται ως μέτρα που απαλλάσσουν από έξοδα το κράτος για να μειώνει τα ελλείμματα, να έχει κρατικά έσοδα για να διευκολύνεται στην αποπληρωμή του χρέους. Όπως και με τις ιδιωτικοποιήσεις θα εισπράξει το κράτος, για να αποπληρώνει το χρέος. Αλλά αυτή είναι η μισή και γι αυτό η παραπλανητική αλήθεια. Γιατί όλα τα παραπάνω μέτρα, οι αναδιαρθρώσεις, μειώνουν ακόμη πιο δραστικά την τιμή της εργατικής δύναμης. Αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης. Δίνουν ανάσα στους επιχειρηματίες, τώρα στην κρίση, και στρώνουν έδαφος για άκρατη κερδοφορία μετά το ξεπέρασμά της. Από τις περικοπές στην Ασφάλιση, την κατάργηση των ΒΑΕ και κάποιων επιδομάτων απαλλάσσονται οι επιχειρηματίες. Η κατάργηση φοροελαφρύνσεων, που σημαίνει φοροληστεία του λαού, συνοδεύεται από τις τεράστιες φοροελαφρύνσεις του κεφαλαίου που προηγήθηκαν. Από την αύξηση του ΦΠΑ, οι επιχειρηματίες δεν πληρώνουν δεκάρα τσακιστή, τα πληρώνει όλα ο λαός. Από τις περικοπές των λεγόμενων κοινωνικών επιδομάτων τσακίζονται τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα. Τι πάει να πει περιουσιακά κριτήρια; Ένας άνεργος που έχει ένα διαμερισματάκι για την οικογένειά του, κόβοντάς του το επίδομα πώς θα ζει; Θα ρευστοποιεί κομμάτι - κομμάτι το διαμερισματάκι;

Οι ιδιωτικοποιήσεις δε γίνονται για την αποπληρωμή του χρέους. Θα ιδιωτικοποιηθεί ότι έχει απομείνει σε κρατική ιδιοκτησία από επιχειρήσεις και μάλιστα στρατηγικής σημασίας, όπως ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, άλλες πρώην ΔΕΚΟ, βεβαίως και δημόσια γη κλπ. Οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται για να βρουν διέξοδο τα αδιάθετα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια (κρίση υπερσυσσώρευσης υπάρχει) για επενδύσεις και μάλιστα οι ιδιωτικοποιήσεις (αγορά φτηνή για το κεφάλαιο), μαζί με τις αναδιαρθρώσεις (φτηνότατοι εργαζόμενοι), αποτελούν το καλύτερο πεδίο για το κεφάλαιο και την κερδοφορία του. Όλα επομένως γίνονται προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση σε όφελος του κεφαλαίου, πτωχεύοντας το λαό. Το «άλλο μείγμα πολιτικής» που προβάλλει η ΝΔ κάνοντας τάχα φιλολαϊκή - αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, ο «σωστός τρόπος εφαρμογής του μνημονίου» του ΛΑ.Ο.Σ. δεν αμφισβητούν την αναγκαιότητα ενίσχυσης του κεφαλαίου. Και οι δύο επίσης είναι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων... Η αντιμετώπιση του «νόμιμου χρέους» και όχι του παράνομου, που ζητά ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, είναι δήθεν λιγότερο επώδυνη για το λαό διέξοδος. Αλλά είναι λογική στην ίδια ρότα. Η αναδιανομή που συνοδεύει την πρότασή του είναι ουτοπία. Το κεφάλαιο δε μοιράζεται τα κέρδη του...

*Ριζοσπάστης, 13 Απριλίου 2011

«Όχι στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών»

«Όχι στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών»
ΔΙΑΔΗΛΩΣΕ ΧΘΕΣ Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

«...στο προσκήνιο έρχεται το ουσιαστικό ζήτημα και αυτό είναι

ο ιμπεριαλισμός - καπιταλισμός,γιατί αυτός φέρνει μαζί του τον
πόλεμο, όπως η χελώνα φέρνει το καβούκι της».

Το εξελισσόμενο ματοκύλισμα στη Λιβύη αποδεικνύει, για μια ακόμα φορά, πως οι ιμπεριαλιστές είναι αδίστακτοι και πως όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματός τους τόσο πιο επικίνδυνοι θα γίνονται. Το μαρτυρούν όλες οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή από τα Βαλκάνια ως τον Καύκασο κι από τη βόρεια Αφρική ως τη Μέση Ανατολή. Αυτό που χαρακτηρίζει αυτήν την περίοδο τις εξελίξεις είναι η ένταση των αντιθέσεων ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων, καθώς διεκδικούν ο καθένας ξεχωριστά κι όλοι μαζί σε βάρος των λαών της περιοχής τον ενεργειακό πλούτο, όπως και τον έλεγχο των περασμάτων πρώτων υλών.

Σ' αυτόν τον πόλεμο έχουν ριχτεί ισχυρότατα μονοπώλια, ιμπεριαλιστικές ενώσεις και ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που μπλέκονται όλοι μαζί σ' ένα «κουβάρι» αντιθέσεων και διαπάλης. Τα προσχήματα πολλά και η διαπάλη τους συχνά ξεφεύγει από τα λεγόμενα ειρηνικά μέσα, καταφεύγει στην ανοιχτή στρατιωτική βία. Στην πρώτη γραμμή αυτής της διαπάλης βρίσκεται και η Ελλάδα, που, με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης, στηρίζει όχι μόνο πολιτικά - ηθικά, αλλά και στρατιωτικά τις εξελισσόμενες επεμβάσεις. Προβάλλει, μάλιστα, σαν προσόν της το γεγονός ότι η χώρα μας διαθέτει τρεις βάσεις έτοιμες για άμεση στρατιωτική δράση (τη Σούδα, τον Αραξο και το Ακτιο).

Ο πόλεμος δεν ξέσπασε σαν κεραυνός εν αιθρία. Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ που εμφανίζονται να πρωταγωνιστούν έχουν έτοιμες από καιρό τις δυνάμεις ταχείας επέμβασης για επεμβάσεις σε όλη την υδρόγειο, ξεχωριστά ή σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Τα προσχήματα γνωστά: Για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», την «πρόληψη των συγκρούσεων και τη διατήρηση της ειρήνης», τις «ανθρωπιστικές αποστολές», την «ενεργειακή ασφάλεια» ως και τις «κλιματικές αλλαγές». Σ' αυτό το πλαίσιο, το μακέλεμα στη Λιβύη δεν είναι ένας ακόμη πόλεμος κάπου στον κόσμο. Είναι η άμεση επαναβεβαίωση ότι ο ιμπεριαλισμός γίνεται συνεχώς και πιο επικίνδυνος για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, για τους λαούς σε όλο τον κόσμο. Γιατί οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι μεταβολές στην οικονομική, και συνεπώς πολιτική και στρατιωτική, ισχύ των καπιταλιστικών κρατών, οδηγούν στον ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα των αγορών.

Μ' αυτά τα δεδομένα χρειάζεται να εστιαστεί η προσοχή σ' αυτό που και χτες τόνισε η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα, ότι με αφορμή και αυτόν τον πόλεμο «στο προσκήνιο έρχεται το ουσιαστικό ζήτημα και αυτό είναι ο ιμπεριαλισμός - καπιταλισμός, γιατί αυτός φέρνει μαζί του τον πόλεμο όπως η χελώνα φέρνει το καβούκι της». Η καπιταλιστική κρίση είναι βέβαιο πως θα πολλαπλασιάσει τις εστίες πολέμου. Και καθώς σ' αυτόν τον πόλεμο η ελληνική αστική τάξη παίρνει μέρος με όλα τα πανιά ανοιχτά διεκδικώντας μερίδιο στη λεία, γίνεται ακόμα πιο καθαρό πως η απεμπλοκή από το άρμα του πολέμου, συνολικά από τα σχέδια του ιμπεριαλισμού, προϋποθέτει άλλο δρόμο για τη χώρα. Αυτό οδηγεί αναγκαστικά και τη λαϊκή πάλη ενάντια στον πόλεμο σε πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, σε πάλη ενάντια στην τάξη που βρίσκεται στην εξουσία και την ίδια την εξουσία που συμμετέχει στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σε πάλη για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία για να σταματήσει ο λαός μας να είναι θύτης και θύμα.

Από τον "Ρ" Θανάσης Λεκάτης - ΕΠΩΝΥΜΩΣ "Είναι επικίνδυνοι, πρέπει να ανατραπούν"

Η ομιλία του Καντάφι στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ*

«Τα ΜΜΕ της αυτοκρατορίας προετοίμασαν το έδαφος για δράση. Δεν θα υπάρξει τίποτα περίεργο σε μια στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη». Φιντέλ Κάστρο.

Το περιεχόμενο της ομιλίας του Μουαμάρ Καντάφι στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στις 23 Σεπτεμβρίου 2009, εξηγεί και το μένος των Αμερικανών και Ευρωπαίων εναντίον του, παρ’ όλο που, τα τελευταία χρόνια, για να βγάλει τη χώρα από την απομόνωσή της, ο πρόεδρος της Λιβύης έκανε πολλά ανοίγματα τα οποία η Δύση αξιοποίησε πρόθυμα προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη πρόσβαση στα λιβυκά πετρέλαια.

Τώρα, με πρόσχημα τον εκδημοκρατισμό, η Δύση προσπαθεί να απαλλαγεί από ένα κοσμικό καθεστώς που διατήρησε παρ’ όλους τους πολυετείς αποκλεισμούς και βομβαρδισμούς (επί Ρήγκαν) την ανεξαρτησία του, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει την ετοιμότητά της για να προλάβει και να αποτρέψει την ανατροπή του πιο αντιδημοκρατικού και αυταρχικού σε όλη την περιοχή καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας.
Η ομιλία αυτή του Καντάφι (αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύουμε πιο κάτω) ως πολύ αντιδυτική θάφτηκε από τα διεθνή ΜΜΕ...

*Όλη η ομιλία του Καντάφι στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ΕΔΩ Από Στέλιος Ελληνιάδης

"Να σταματίσει τώρα η ιμπεριαλιστική επίθεση"

ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΜΑΧΟΥΣ, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΜΙΑ ΧΩΡΑ
ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΥΝ ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, φρεσκάρει τις... κάλτσες

Όλη αυτή η τελευταία κακοπαιγμένη θεατρική παράσταση Κυβέρνησης - Τρόικας, το "ηθικό" δίδαγμα της οποίας το καταλαβαίνει και ένα μωρό παιδί, αν μη τι άλλο, φανερώνει - πέρα από την συμφωνία για το μνημόνιο και την πορεία του, την κοινή αντίληψη τους, περί "ανταγωνιστικότητας - και την κοινή τους "εκτίμηση" για την, σε επίπεδο νηπίου, νοημοσύνη του Ελληνικού λαού. Όμως κάνουν λάθος. Κι αυτό είναι αποτέλεσμα του μεγάλου τους λάθους, να εξακολουθούν να υποστηρίζουν μια υπόθεση χαμένη. Να μη θέλουν να παραδεχτούν το ιστορικό αδιέξοδο του εκμεταλλευτικού συστήματος και ως εκ τούτου, και της πολιτικής τους. Να πιστεύουν ότι ακόμη μια φορά θα υποκλέψουν, με τους θεατρινισμούς τους, την λαϊκή ψήφο. Αν δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η οικονομική κρίση, το πολιτικό αδιέξοδο είναι όλο δικό τους, και ότι αυτό δεν έχει καμιά αναφορά στον λαό, είναι ο ελληνικός λαός που θα τους υποχρεώσει να το αντιληφθούν και να το εμπεδώσουν!!

Ξεπέρασαν κάθε όριο *

" Ιταμή επίθεση ενάντια στο λαϊκό κίνημα και τις πρόσφατες κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων των εργαζομένων, εξαπέλυσαν οι εκπρόσωποι της τρόικας, στη διάρκεια της χτεσινής συνέντευξης Τύπου.

Σε σχετική ερώτηση - για τις αντιδράσεις των εργαζομένων στο πρόγραμμα του μνημονίου και τις κινητοποιήσεις - επιχείρησαν να συνδέσουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις σε «εδραιωμένα συμφέροντα» τα οποία θίγονται από την εφαρμογή του προγράμματος, το οποίο, σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, επιδιώκει να περιορίσει τη σπατάλη...

Σε άλλο σημείο της παρέμβασής τους, με τον ίδιο σκαιό τρόπο, υποστήριξαν ότι «θίγονται τα προνόμια - αυτών που αντιδρούν - και γι' αυτό κινητοποιούνται».

Ανέφεραν εξάλλου ότι η «κοινωνική αναταραχή» εναντίον των μέτρων είναι «περιορισμένης κλίμακας», καθώς και ότι «η πλειοψηφία του ελληνικού λαού στηρίζει τα μέτρα»! "

* Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις δηλώσεις της τρόικας ενάντια στις κινητοποιήσεις

ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ - ΕΚΟΦΙΝ

Αντιδραστικό και συντονισμένο σάρωμα EΔΩ

"Δε θα γλιτώσει κανείς!" ΕΔΩ

"Έντονες αντιδράσεις στις συστάσεις
της τρόικας για ιδιωτικοποιήσεις" ΕΔΩ

"Κλιμακώνουν τον πόλεμο ενάντια στο λαό" ΕΔΩ

"Βαφτίζει «πρόοδο» την εξόντωση του λαού" ΕΔΩ

Μαύρο στους υποψήφιους της πλουτοκρατίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ), μαύρο στους ανεξάρτητους, όχι στην αποχή - Ψήφος ταξική

Να ζεις μέσα στην κοινωνία και να είσαι
ελεύθερος (ή όπως ισχυρίζονται οι πολιτικοί
απατεώνες, να είσαι «ανεξάρτητος» υποψήφιος)
απέναντι στην κοινωνία γίνεται; Δεν γίνεται.

"Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη
έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται
αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων."

Η αστική κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα, είναι κοινωνία ταξικά διαρθρωμένη. Κοινωνία χωρισμένη σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Από εδώ, κοντά στα άλλα, προκύπτει και το ότι η κοινωνία που ζούμε, είτε το καταλαβαίνει κανείς, είτε όχι, είναι κοινωνία κομματικοποιημένη. Δεν είναι τα κόμματα που χωρίζουν την κοινωνία, όπως αφήνουν να πλανάται oι "ανεξάρτητοι" υποψήφιοι. Είναι ακριβώς η ταξικά χωρισμένη κοινωνία που καθρεφτίζεται και εκφράζεται μέσα από τα κόμματα. Η κατανόηση ή μη, αυτής της πραγματικότητας φαίνεται από την θέση που παίρνει κανείς, απέναντι στην ακομματικότητα, απέναντι σ' αυτή την ιδεολογική αιχμή της αστικής τάξης.

«Σε μια κοινωνία, που βασίζεται στο χωρισμό σε τάξεις, η πάλη ανάμεσα στις εχθρικές τάξεις γίνεται αναπόφευκτα σε μια ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξής της, πολιτική πάλη. Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων. Η ακομματικότητα είναι απάθεια απέναντι στην πάλη των κομμάτων. Η απάθεια όμως αυτή δεν ισοδυναμεί με ουδετερότητα, με αποχή από την πάλη, γιατί στην ταξική πάλη δεν μπορεί να υπάρχουν ουδέτεροι. Στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να "απόσχει" κανείς από την ανταλλαγή των προϊόντων ή της εργατικής δύναμης. Και η ανταλλαγή γεννά αναπόφευκτα την οικονομική πάλη και σε συνέχεια και την πολιτική πάλη. Γιαυτό, στην πραγματικότητα, η απάθεια απέναντι στην πάλη δεν είναι καθόλου απομάκρυνση από την πάλη, αποχή απ' αυτήν, ουδετερότητα. Η απάθεια είναι σιωπηρή υποστήριξη εκείνου που είναι ισχυρός, εκείνου που κυριαρχεί.»*

Όποιος σήμερα είναι απαθής απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση των κομμάτων της πλουτοκρατίας σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, αυτός υποστηρίζει σιωπηρά αυτή την επίθεση. Όποιος, απέναντι στον αγώνα της εργατικής τάξης για την απόκρουση αυτής της επίθεσης, προβάλει την ουδετερότητα του, την απολιτικότητα, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υποστηρίζει σιωπηρά, την κυριαρχία της αστικής τάξης.

«Η πολιτική αδιαφορία είναι πολιτικός κόρος... Η ακομματικότητα στην αστική κοινωνία είναι απλώς μια υποκριτική, σκεπασμένη, παθητική έκφραση του ότι ανήκει κανείς στο κόμμα των κρατούντων, στο κόμμα των εκμεταλλευτών. Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική. Η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική. Η κομματικότητα είναι ταυτόχρονα και όρος και δείχτης της πολιτικής ανάπτυξης.».**

Ο αυτοχαρακτηρισμός των πολιτικών απατεώνων ως ''ανεξάρτητων" υποψηφίων με σκοπό να εκμεταλλευτούν την "ακομματικότητα" που ζυμώνεται συστηματικά στην κοινωνία που ζούμε, δεν είναι σε τελευταία ανάλυση, παρά η υποκρισία της αστικής τάξης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξαπάτηση του λαού. Η αστική τάξη, ασχολείται ακριβώς μ' αυτήν την εξαπάτηση του λαού προκειμένου να διασφαλίζει την κυριαρχία της. Σε αντιστάθμισμα αυτής της αστικής "αλήθειας", η πραγματικότητα, η οποία την κάθε στιγμή μας βεβαιώνει πως δεν υπάρχει πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας που να μη συνδέεται με την πολιτική. Λοιπόν, την Κυριακή 7 Νοέμβρη, ο λαός στέλνει στους εκμεταλλευτές το μήνυμα της αποφασιστικής αντίθεσής του, στην πολιτική τους. Μαύρο στους υποψήφιους της πλουτοκρατίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ,) Μαύρο στους"ανεξάρτητους", όχι στην αποχή. ΨΗΦΟΣ ΤΑΞΙΚΗ.

* Β. Ι. Λένιν: Για την πολιτιστική επανάσταση, Εκδ., Σ.Ε., Αθήνα 1983, σελ., 259
** Από το ίδιο

"Ο κομμουνισμός είναι ιστορική αναγκαιότητα και δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο ως κοινωνία αφθονίας και συνειδητής ελευθερίας"

"...Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνικής

εργασίας είναι το ιστορικό καθήκον και η δικαίωση του κεφαλαίου.
Ακριβώς έτσι δημιουργεί, χωρίς να το συνειδητοποιεί, τους υλικούς
όρους μιας ανώτερης μορφής παραγωγής...
Πράγματι..Εδώ φανερώνεται με καθαρά οικονομικό τρόπο... από την
σκοπιά της ίδιας της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, το όριό της, η
σχετικότητά της, ότι δεν είναι ένας απόλυτος τρόπος παραγωγής,
αλλά μόνο ένα παροδικό, ιστορικό φαινόμενο, που αντιστοιχεί σε
μιαν ορισμένη, χρονικά περιορισμένη εποχή ανάπτυξης των υλικών
όρων παραγωγής"
(Kαρλ Μαρξ "Το Κεφάλαιο"τόμος ΙΙΙ, σελ. 328
εκδ. "Σύγχρονη Εποχή" Αθήνα 1978)

Έλλειψη συναίσθησης του κινδύνου,
δυνατότητα αντιμετώπισής του
ή απλά συντροφικότητα;

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο και ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι η κρίση του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος είναι νομοτελειακή. Δηλαδή γεγονός αντικειμενικό, έξω και ανεξάρτητο από την θέληση των ίδιων των καπιταλιστών, των ανθρώπων γενικά. Η αιτία της οικονομικής κρίσης του εκμεταλλευτικού συστήματος, βρίσκεται στη βασική αντίθεση που ενεδρεύει στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Δηλαδή μεταξύ, στον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο και στην ατομική ιδιοποίησή του. Δεν είναι εύκολο με δυο λόγια να δώσει κανείς, την περιγραφή όσο και την ουσία του φαινομένου. Μπορούμε ωστόσο να πούμε όσο γίνεται πιο συμπυκνωμένα ότι: κρίση είναι η διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Δηλαδή η αδυναμία των καπιταλιστών, επανεπένδυσης της συσσωρευμένης χρηματικής λείας τους, από την καταλήστευση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, με σκοπό την αύξηση των κερδών τους. Η κρίση, ή ‘’η κυκλική οικονομική κρίση’’ όπως ονομάζεται το φαινόμενο, είναι για το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα αναπόφευκτη.

Πως ξεπερνά, μέχρι σήμερα, η αστική τάξη τις κρίσεις; «Από την μια καταστρέφοντας μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από την άλλη, κατακτώντας καινούργιες αγορές και εκμεταλλευόμενη πιο βαθιά τις παλιές. Πως λοιπόν; Προετοιμάζοντας πιο ολόπλευρες και πιο τεράστιες κρίσεις και ελαττώνοντας τα μέσα για να προλαβαίνει τις κρίσεις» (Μαρξ - Ένγκελς, ‘’ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του ΚΚ’’, σελ. 33).

Από το 1847 που γράφτηκε το ‘’Μανιφέστο’’ μέχρι σήμερα, οι θέσεις του επαληθεύτηκαν με τον πιο σαφή αλλά και τον πιο δραματικό τρόπο, μέσα από τις οικονομικές κρίσεις που έζησε και συνεχίζει να ζει η ανθρωπότητα* Αν πάρουμε υπ’ όψη μας, όλα τα πάρα πάνω, γίνεται φανερό ότι ο καπιταλισμός πλέον έχει εξαντλήσει όχι μόνο τα ‘’μέσα για να προλαβαίνει τις κρίσεις’’, αλλά κυρίως τους τρόπους να ξεπερνά τις κρίσεις.

Η σκέψη και μόνο, ενός παγκόσμιου πολέμου, με την αφάνταστη καταστροφική δύναμη που έχει το παγκόσμιο οπλοστάσιο, όπως μας δείχνουν τα στοιχεία, φαντάζει σαν τον απόλυτο παραλογισμό. Δεν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος πάνω στον πλανήτη που να πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει νικητής από ένα πυρηνικό πόλεμο. Αν και υπάρχει το ‘’αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων’’, αυτή η ‘’δυνατότητα’’ άμεσης καταστροφής μάζας των παραγωγικών δυνάμεων,** φαίνεται ανέφικτη.

Καινούργιες αγορές δεν υπάρχουν μια και ‘’η ανάγκη να μεγαλώνει ολοένα την πώληση των προϊόντων της, κυνηγά την αστική τάξη πάνω σ’ όλη τη γήινη σφαίρα. Είναι υποχρεωμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να δημιουργεί σχέσεις παντού’’ (Μαρξ - Ένγκελς, ‘’ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του ΚΚ’’, σελ. 29). Συνεπής με την ιστορία η αστική τάξη έχει "φωλιάσει" παντού, και φανερό είναι ότι έχει εξαντλήσει και αυτή τη δυνατότητα ξεπεράσματος της κρίσης. Τι της μένει; Nα εκμεταλλευτεί πιο βαθειά τις παλιές αγορές, που σημαίνει την απόλυτη εξαθλιώσει των εργαζομένων με την συμπίεση του μισθού τους κάτω από το όριο της φτώχιας και την ανεργία. Αλλά και η συμπίεση του μισθού ‘’τρακάρει’’ σε αξεπέραστα όρια. Να θυμηθούμε εδώ την ιστορία με τον γάιδαρο του Χότζα, που ψόφησε πάνω που είχε συνηθίσει να μην τρώει.

Και τέλος η επίδραση της επιστήμης στην παραγωγή, ως παραγωγικής δύναμης. Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση σήμανε τη ριζικά ποιοτική μεταμόρφωση των παραγωγικών δυνάμεων, με βάση την μετατροπή της επιστήμης σε άμεση παραγωγική δύναμη, σε βασικό παράγοντα της κοινωνικής παραγωγής. Αυτή η εξέλιξη αντί να γίνει η βάση για την απελευθέρωση και την ανάπτυξη του σύγχρονου ανθρώπου, (‘‘ο χρόνος είναι ο χώρος της ανθρώπινης ανάπτυξης’’ Καρλ Μαρξ) με την διατήρηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, προβάλει για τους εργαζόμενους, σαν μια μεγάλη και διαχρονικά επερχόμενη απειλή. Η ‘‘αυτονόμηση’’ της αυτοματοποίησης μέσα από την γενική εφαρμογή της ρομποτικής στην παραγωγή, σημαίνει την καταστροφή εκατομμυρίων θέσεων εργασίας και κατά συνέπεια το ‘‘πέταγμα’’ έξω από την παραγωγική διαδικασία εκατομμύρια εργαζομένων. Εκπρόσωπος μεγάλης Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, ανακοινώνοντας την μείωση του προσωπικού της εταιρίας λόγω μείωσης των πωλήσεων, δήλωνε συγχρόνως, ότι τα ποσά που θα εξοικονομηθούν, προκειμένου η εταιρία να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της στις αγορές, θα διατεθούν για την βελτίωση και την αύξηση της παραγωγικότητας!!

Μείωση του προσωπικού, αύξηση της παραγωγικότητας!! Όσο κι αν φαίνεται, και είναι τελικά, παράλογο και αντιφατικό, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, αλλά «Ακόμα κι ένα παιδί καταλαβαίνει, πως αν ένας κοινωνικός σχηματισμός δεν αναπαράγει τους όρους της παραγωγής, επιτελώντας συγχρόνως την παραγωγική διαδικασία, δεν πρόκειται να επιζήσει ούτε για ένα χρόνο» (Καρλ Μαρξ, ‘’Γράμμα στον Κούγκελμαν’’). Εδώ είμαστε. Το ζήτημα λοιπόν, ή το ερώτημα που προκύπτει απ΄όλα τα παραπάνω δεν έχει να κάνει με το αν είναι ή δεν είναι μία τεχνητή ή πραγματική οικονομική κρίση αυτή που βιώνουμε - αυτό το δίλλημα μπορούν να το θέτουν ακόμα, έστω κι αν αυτό γίνεται σκόπιμα, μόνο όσοι θέλουν να παρουσιάσουν το εύρος της ανοησίας τους - αλλά αν η σημερινή κρίση σηματοδοτεί το ιστορικό τέλος του δρόμου, για το καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτό είναι το βασικό ερώτημα. Σ’ αυτό πρέπει να απαντήσουν η μαρξιστική διανόηση και τα αντίστοιχα κόμματα. Και όχι το πόσο αναπόφευκτη και το πόσο πιο οδυνηρή θα είναι η επόμενη κρίση, προβλέποντας έμμεσα, το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης σε βάρος των εργαζομένων μεν, αλλά προβάλλοντας πάνω στην εργατική τάξη τις δικές τους ανεπάρκειες, ως αποτέλεσμα της αδυναμίας των εργαζομένων για οργανωμένη πολιτική παρέμβαση δε. Γιατί αυτό είναι το ερώτημα που προβάλει μέσα από την σημερινή κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα, και γιατί η απάντηση σ΄αυτό το ερώτημα, έχει να κάνει ακριβώς με την ανάλογη όσο και έγκαιρη παρέμβαση της οργανωμένης και συντονισμένης δράσης της εργατικής τάξης, για την αντιμετώπιση αυτού του κεντρικού όσο και των τεράστιων προβλημάτων, ζωής ή θανάτου, που πλέκει η κρίση, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η οργανωμένη και συντονισμένη δράση της εργατικής τάξης, είναι η μόνη εγγύηση, θετικής ως προς τα συμφέροντα των λαών, έκβασης της κρίσης. Η επιστημονική και πολιτιστική ανάπτυξη που περιγράφεται στα στατιστικά στοιχεία της πρώτης ανάρτησης, είναι γέννημα – θρέμα, δημιούργημα, του ιδρώτα γενεών και γενεών και της θυσίας εκατομμυρίων ανθρώπων. Και δεν μπορεί το δημιούργημα, επειδή αυτό συμφέρει μια δράκα ληστών να πετάξει σαν σκουπίδια, τους δημιουργούς του. Το αντίθετο θα γίνει. Η επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη μαζί με τις αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις μπορεί όχι μόνο να διασφαλίσουν την ευτυχή και ειρηνική διαβίωση των λαών πάνω στη γη, αλλά κυρίως το ειρηνικό πέρασμα στην νέα εποχή, την σοσιαλιστική.

Αρκεί γιαυτό να φροντίσουν, να πάρουν έγκαιρα τα μέτρα τους, οι απανταχού εργαζόμενοι. Γι’ αυτό σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι ανάγκη να αντηχήσει, το ανεξίτηλα γραμμένο στη σημαία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος σύνθημα :

‘’ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ,

ΕΝΩΘΕΙΤΕ!’’

*‘‘Τεράστιες είναι οι απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές από τους πολέμους ή εξ αιτίας των πολέμων.. Ο 20^ος αιώνας υπήρξε μέχρι σήμερα ο πιο αιματηρός.. Οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι στοίχησαν στην ανθρωπότητα 60 εκατομμύρια νεκρούς. Εξάλλου στους 36 από τους πολέμους που έγιναν μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, έχασαν την ζωή τους 20 εκατομμύρια άνθρωποι..ωστόσο.. με τα σύγχρονα μέσα μαζικής καταστροφής η αποφυγή του παγκόσμιου πολέμου αποτελεί πρώτιστη πολιτική επιλογή’’ (Θανάσης Βακαλιός, "είναι και συνείδηση, γνώση και αλήθεια" Εκδ., Gutenberg, σελ. 87, υποσημείωση 4)

** Στις παραγωγικές δυνάμεις ανήκουν οι άνθρωποι με τις ικανότητές τους και τις γνώσεις τους, καθώς και τα μέσα παραγωγής, κι ακόμα η τεχνολογία και η οργάνωση της παραγωγής και η επιστήμη που έχει γίνει παραγωγική δύναμη. Οι παραγωγικές δυνάμεις αποτελούν την κύρια πλευρά του τρόπου παραγωγής.

Σχετικά άρθρα:
...το ξεπέρασμα της κρίσης
"Πολεμούν" την κρίση, δυναμώνοντας τις αιτίες της...
Τα τύμπανα του νέου πολέμου
Από Σαράγεβο "Κατανομή του ελληνικού δημόσιου χρέους"
Άπο Σαράγεβο "Το παράδοξο του Τόκιο"
"Για τις οικονομικές κρίσεις"
Ο Μαρξ, η όψιμη ανακάλυψή του και...
Ο Καρλ Μαρξ για τις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού
Η διεθνής οικονομική κρίση...