ελεύθερος (ή όπως ισχυρίζονται οι πολιτικοί
απατεώνες, να είσαι «ανεξάρτητος» υποψήφιος)
απέναντι στην κοινωνία γίνεται; Δεν γίνεται.
"Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη
έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται
αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων."
Η αστική κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα, είναι κοινωνία ταξικά διαρθρωμένη. Κοινωνία χωρισμένη σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Από εδώ, κοντά στα άλλα, προκύπτει και το ότι η κοινωνία που ζούμε, είτε το καταλαβαίνει κανείς, είτε όχι, είναι κοινωνία κομματικοποιημένη. Δεν είναι τα κόμματα που χωρίζουν την κοινωνία, όπως αφήνουν να πλανάται oι "ανεξάρτητοι" υποψήφιοι. Είναι ακριβώς η ταξικά χωρισμένη κοινωνία που καθρεφτίζεται και εκφράζεται μέσα από τα κόμματα. Η κατανόηση ή μη, αυτής της πραγματικότητας φαίνεται από την θέση που παίρνει κανείς, απέναντι στην ακομματικότητα, απέναντι σ' αυτή την ιδεολογική αιχμή της αστικής τάξης.
«Σε μια κοινωνία, που βασίζεται στο χωρισμό σε τάξεις, η πάλη ανάμεσα στις εχθρικές τάξεις γίνεται αναπόφευκτα σε μια ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξής της, πολιτική πάλη. Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων. Η ακομματικότητα είναι απάθεια απέναντι στην πάλη των κομμάτων. Η απάθεια όμως αυτή δεν ισοδυναμεί με ουδετερότητα, με αποχή από την πάλη, γιατί στην ταξική πάλη δεν μπορεί να υπάρχουν ουδέτεροι. Στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να "απόσχει" κανείς από την ανταλλαγή των προϊόντων ή της εργατικής δύναμης. Και η ανταλλαγή γεννά αναπόφευκτα την οικονομική πάλη και σε συνέχεια και την πολιτική πάλη. Γιαυτό, στην πραγματικότητα, η απάθεια απέναντι στην πάλη δεν είναι καθόλου απομάκρυνση από την πάλη, αποχή απ' αυτήν, ουδετερότητα. Η απάθεια είναι σιωπηρή υποστήριξη εκείνου που είναι ισχυρός, εκείνου που κυριαρχεί.»*
Όποιος σήμερα είναι απαθής απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση των κομμάτων της πλουτοκρατίας σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, αυτός υποστηρίζει σιωπηρά αυτή την επίθεση. Όποιος, απέναντι στον αγώνα της εργατικής τάξης για την απόκρουση αυτής της επίθεσης, προβάλει την ουδετερότητα του, την απολιτικότητα, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υποστηρίζει σιωπηρά, την κυριαρχία της αστικής τάξης.
«Η πολιτική αδιαφορία είναι πολιτικός κόρος... Η ακομματικότητα στην αστική κοινωνία είναι απλώς μια υποκριτική, σκεπασμένη, παθητική έκφραση του ότι ανήκει κανείς στο κόμμα των κρατούντων, στο κόμμα των εκμεταλλευτών. Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική. Η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική. Η κομματικότητα είναι ταυτόχρονα και όρος και δείχτης της πολιτικής ανάπτυξης.».**
Ο αυτοχαρακτηρισμός των πολιτικών απατεώνων ως ''ανεξάρτητων" υποψηφίων με σκοπό να εκμεταλλευτούν την "ακομματικότητα" που ζυμώνεται συστηματικά στην κοινωνία που ζούμε, δεν είναι σε τελευταία ανάλυση, παρά η υποκρισία της αστικής τάξης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξαπάτηση του λαού. Η αστική τάξη, ασχολείται ακριβώς μ' αυτήν την εξαπάτηση του λαού προκειμένου να διασφαλίζει την κυριαρχία της. Σε αντιστάθμισμα αυτής της αστικής "αλήθειας", η πραγματικότητα, η οποία την κάθε στιγμή μας βεβαιώνει πως δεν υπάρχει πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας που να μη συνδέεται με την πολιτική. Λοιπόν, την Κυριακή 7 Νοέμβρη, ο λαός στέλνει στους εκμεταλλευτές το μήνυμα της αποφασιστικής αντίθεσής του, στην πολιτική τους. Μαύρο στους υποψήφιους της πλουτοκρατίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ,) Μαύρο στους"ανεξάρτητους", όχι στην αποχή. ΨΗΦΟΣ ΤΑΞΙΚΗ.
* Β. Ι. Λένιν: Για την πολιτιστική επανάσταση, Εκδ., Σ.Ε., Αθήνα 1983, σελ., 259
** Από το ίδιο
