"Λέμε στο λαό: Ψηλά το κεφάλι!"

"Λέμε στο λαό, ψηλά το κεφάλι!"

Από την τοποθέτηση του Θανάση Παφίλη χθες στη Βουλή.

Ο λαός πρέπει να απαντήσει αγωνιστικά στην προσπάθεια τρομοκράτησης, τόνισε στην ομιλία του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης. Οπως χαρακτηριστικά είπε σχολιάζοντας τη στάση των Μέσων Ενημέρωσης αυτή την προσπάθεια κάνουν «πληρωμένοι κονδυλοφόροι των 10 και 20 χιλιάδων ευρώ, από τον ιδρώτα του λαού, γιατί από εκεί πληρώνονται και αυτοί». Σημείωσε ότι το τρομοκρατικό δίλημμα είναι «ή θα δεχθείς να ζήσεις με 400 ευρώ ή θα σε πάω σε 100 και 50». Μάλιστα, απευθυνόμενος στους κυβερνητικούς βουλευτές έθεσε το ερώτημα: «Εσείς προσωπικά, υπουργοί, βουλευτές και όλοι οι υπόλοιποι μπορείτε να ζήσετε; Δεν μπορείτε να ζήσετε. Είστε εξασφαλισμένοι και εξυπηρετείτε αυτούς που ρημάζουν τον κόσμο».

Ο Θ. Παφίλης σημείωσε ότι «κατηγορείτε τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου» και «τους λέτε ότι αυτοί φταίνε για το χρέος. Αυτοί τα πήραν; Αυτοί έχουν 600 δισ. στην Ελβετία αυτοί έχουν 500 δισ. στις of shore;». «Τα ψέματα τελειώνουν, σας πήραν χαμπάρι. Τα ίδια είπατε το Μάιο, τα ίδια λέτε και τώρα», σημείωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ. «Σε ποιον λέτε ότι θα χρεοκοπήσει; Στον άνεργο; Σε όσους είναι απλήρωτοι 5 και 6 μήνες και παίρνουν 100 ευρώ έναντι;». Επισήμανε ότι με τη δανειακή σύμβαση «καταργείτε ακόμη και το βασικό που κέρδισαν οι εργαζόμενοι, το να διεκδικούν συλλογικές συμβάσεις». «Εμείς», σημείωσε, «σε αυτούς λέμε ψηλά το κεφάλι. Δεν έχετε να χάσετε τίποτε παρά μόνο τις αλυσίδες σας», τονίζοντας ότι «ο κοινωνικός πλούτος σήμερα είναι σε απίστευτα ύψη και εσείς του ζητάτε να ζήσει στο μεσαίωνα».

"Αντικομμουνιστικός οχετός και μίσος για το λαό" ΕΔΩ

"Ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα ιστορικά του όρια" ΕΔΩ

"...ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του καθάρματος, κύριε. Λυπάμαι"

«...Πατριωτικό σήμερα δεν είναι να ρίξουμε τις ασπίδες, αλλά ενωμένοι, ακόμα και με σφιγμένα τα δόντια, να πάρουμε τις αναγκαίες δύσκολες αποφάσεις για τη σωτηρία της χώρας». Από την ομιλία του Digital πρωθυπουργού κ. Λουκά Παπαδήμου στο Υπουργικό Συμβούλιο.

«...Για την Πατρίδα, το ΠΑΣΟΚ, για μας... Μίλησα για πατριωτική πειθαρχία. Αν κάποιοι έχουν συνειδησιακό πρόβλημα να παραιτηθούν κι από βουλευτές» στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου.

Στη φράση «δεν μπορώ να διανοηθώ τη χώρα μου με άδεια ράφια» συμπύκνωσε όλο τον πόνο του για την πατρίδα, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, θέλοντας να τονίσει στα μέλη της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας, την ανάγκη να υπερψηφιστεί από τη Βουλή, η σφαγή και των τελευταίων λαϊκών κατακτήσεων.

Πηγή:www.capital.gr

Το ΠΑΣΟΚ, κινδυνεύει να «πέσει στο κενό» μεταξύ όσων «με μεγάλο κόπο, παλινωδίες, καθυστερήσεις αλλά με αίσθημα ευθύνης και πατριωτισμού επιχείρησε να εφαρμόσει» στην παρέμβασή του στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ο υπουργός κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.

Όποτε ακούμε από το προσωπικό της παρασιτικής αστικής τάξης, τέτοιες πατριωτικές κορώνες, πρέπει να θυμόμαστε πάντα τα λόγια του Samuel Johnson:

"Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του καθάρματος"*

Όλοι αυτοί οι ζηλωτές της ΕΕ και του ευρώ, σκιαγραφώντας την αναγκαιότητα εφαρμογής της άγριας αντεργατικής, αντιλαϊκής πολιτικής - Παπαδήμος, ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., αστικά ΜΜΕ - μιλούν για "σωτηρία της πατρίδας", συνδέουν, όπως είναι φυσικό, αυτή τη "σωτηρία" με την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και τα πλεονεκτήματα του ευρώ. Όλοι αυτοί, είναι φανερό ότι έχουν σκοπό τους, και γι' αυτό προβάλλουν αυτήν την επιχειρηματολογία, την προώθηση της στρατηγικής της άρχουσας τάξης, υπηρετώντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Συνδέοντας δε την ΕΕ με τον πατριωτισμό και το μέλλον της χώρας με το ευρώ, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τις λαϊκές μάζες, με διλήμματα και εκβιασμούς που δεν έχουν καμιά σχέση με τα λαϊκά συμφέροντά, ούτε με τον πατριωτισμό των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά με τον "πατριωτισμό" του κεφαλαίου. To χρήμα δεν έχει πατρίδα. Είναι το μεγάλο ψέμα ο ισχυρισμός τους που λέει, ότι η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, προστατεύει το λαό από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία του. Και μάλιστα συνεχίζουν να το λένε, την ίδια στιγμή που η χρεοκοπία του λαού έχει ήδη συντελεστεί, ακριβώς, μέσα στην ΕΕ.

Αλλά δυστυχώς για τους απολογητές των εκμεταλλευτών, αυτό που έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα, μετά από μια δεκαετία κοινού νομίσματος, είναι ότι η παραμονή στη ζώνη του ευρώ σημαίνει κέρδη, πολλά κέρδη για τα "πατριωτικά" μονοπώλια, ενώ αντίθετα λιτότητα, αυταρχισμό, φτώχεια και εξαθλίωση για τους εργαζόμενους.

Πατριωτισμός, για την αστική τάξη, ποιος μπορεί να αμφιβάλλει, είναι η υποταγή του λαού στην εξυπηρέτηση των ταξικών της συμφερόντων.

Αντίθετα, για τις ταξικές δυνάμεις, η έννοια πατριωτισμός, συνοψίζεται στα λόγια από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη «Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της... Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας...». Έτσι, και σήμερα, στην επίθεση της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου και της ΕΕ, που τσακίζει τα δικαιώματά του λαού και ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία, το πατριωτικό καθήκον για το λαό είναι, η οργανωμένη αντίσταση και αντεπίθεση, μέχρι την οριστική ανατροπή τους. Γιαυτό

Ξεσηκωμός. Λαϊκή Πανστρατιά. Οργάνωση παντού. Αντεπίθεση τώρα!**

«...Με μπροστάρη το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, με όπλο τη δική μας ταξική ενότητα, με αποφασιστικότητα συνεχίζουμε και αύριο, δίνουμε ταξικό αγωνιστικό «παρών» κάθε μέρα. Όλοι μαζί. Εργάτες, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, επιστήμονες, εργάτες του πολιτισμού, σπουδαστές, νέοι, μετανάστες. Δε θα αφήσουμε να ξεκληρίσουν το λαό μας. Τώρα να αποτρέψουμε το έγκλημα. Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Δε θα γίνουμε δούλοι. Δε θα ζήσουμε εξαθλιωμένοι, σκυφτοί και υποταγμένοι. Γιατί αυτό επιδιώκουν κυβέρνηση, τρόικα και πλουτοκρατία με τα μέτρα που φέρνουν στη Βουλή. Το σύνθημα της στιγμής που πρέπει να οδηγεί τον αγώνα μας ακούστηκε χτες σε δρόμους και πλατείες, σταράτο και καθαρό:

«Εργατιά μπροστά, τώρα μια γροθιά. Γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά»!

ΟΛΟΙ σήμερα Κυριακή ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, στην Ομόνοια 5 μ.μ.

* Από την ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ "Σταυροί στο Μέτωπο"

** "Ξεσηκωμός παντού για να αποτρέψουμε το μακελειό" ΕΔΩ

"Ηρθε η ώρα να πάρει ο λαός τη ζωή στα χέρια του" ΕΔΩ

"Μια εικόνα χίλιες λέξεις"

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

Κάλεσμα του ΚΚΕ

«Καλούμε το λαό να μετατρέψει κάθε τόπο δουλειάς, κάθε γραφείο, κάθε πολυκατάστημα, κάθε Πανεπιστήμιο, ΤΕΙ και σχολείο σε άπαρτο κάστρο των εργαζομένων, όλη η Ελλάδα να γίνει μια Χαλυβουργία, ώστε να μην ψηφιστεί η συμφωνία, να ανατραπεί η κυβέρνηση, να ξετυλιχτεί το κουβάρι προς τα εμπρός.

-- Οι εργάτες, οι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι νέοι, οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων να μετατρέψουν σε θύματα τους καπιταλιστές και εκείνο το τμήμα των μεσαίων στρωμάτων που έχουν συμφέρον από τη συνεργασία με τα μονοπώλια. Αυτή είναι η πραγματική διαχωριστική γραμμή στην κοινωνία και στο πολιτικό επίπεδο.

-- Να πληρώσουν ακριβά το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, ο ΛΑ.Ο.Σ., οι καπιταλιστές που ευθύνονται για την κρίση και το χρέος που είναι όλο δικό τους. Να παραμερίσουν τους προδότες, συμβιβασμένους και εξαγορασμένους συνδικαλιστές, είναι δήμιοι του λαού, συνεργοί των βιομηχάνων.

Η μάχη κρίνεται σε κάθε τόπο δουλειάς, στον κλάδο, εκεί βρίσκεται ο ταξικός αντίπαλος που πρέπει με τον ασταμάτητο πολιτικό αγώνα να ηττηθεί. Ο αγώνας θα είναι συνεχής, με εναλλαγές μορφών πάλης, εργατικός, λαϊκός και μόνο τέτοιος. Μαχητικός και ανυποχώρητος, με επαγρύπνηση παντού απέναντι στην προβοκάτσια, στην υπονόμευση, στην κρατική και εργοδοτική καταστολή»

Μπορούμε να τους ρίξουμε*

Μέχρι χτες το βράδυ οι βουλευτές των αστικών κομμάτων που - έστω και με τις όποιες αιτιολογήσεις - είχαν δηλώσει ότι δε θα ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση ήταν λιγότεροι απ' όσους απαιτούνται για να μην περάσει από τη Βουλή. Δηλαδή η κυβέρνηση εμφανιζόταν να έχει κάτι περισσότερο από δυο εκατοντάδες βουλευτές πρόθυμους να ψηφίσουν τη σύμβαση που γυρνά την εργατική τάξη πίσω στα χρόνια που τ' αφεντικά κοίταγαν τους εργάτες στα δόντια - σαν να 'τανε μουλάρια - κι ανάλογα τους έπαιρναν στη δουλειά.

Ολοι αυτοί πρέπει, μέχρι να φτάσουν στη βουλή για να ψηφίσουν, να έχουν νιώσει την αγανακτισμένη ανάσα των ψηφοφόρων τους στο σβέρκο τους. Πρέπει να τους έχει γίνει καθαρό, από τους ίδιους εκείνους που στέλνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα, ότι αυτή τη φορά δε θα βρουν μόνο κλειστό το δρόμο για το χωριό ή τη γειτονιά... Πρέπει να τους έχει γίνει ακόμα πιο καθαρό ότι αυτή η μάχη δε σταματά με την ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τη βουλή. Οτι αυτή η μάχη πια είναι μια κεντρική μάχη του ταξικού πολέμου που είναι σ' εξέλιξη, με έκβαση που θα κριθεί στους συσχετισμούς.

* Μπορούμε να τους ρίξουμε ΕΔΩ

"Ως ΕΔΩ. ΟΧΙ στην σύγχρονη σκλαβιά. Ξεσηκωμός παντού"

Τώρα είναι η ώρα,
"σηκώστε στο πόδι όλη την Ελλάδα!"

Να μη ψηφιστεί η δανειακή σύμβαση, το νέο μνημόνιο που καταστρέφει τη ζωή του λαού. Να πέσει η κυβέρνηση. Οργάνωση, λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση με το ΚΚΕ. Η εργατική τάξη είναι πανίσχυρη, όταν είναι οργανωμένη και αποφασισμένη στη πάλη για τη δική της εξουσία και οικονομία. Έξοδος από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, μονομερής διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με εργατική - λαϊκή εξουσία.

"Ξεσηκωμός παντού, τώρα είναι ώρα ευθύνης και μάχης"

ΟΛΟΙ ΣΤΗ 48ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΤΙΣ 10 ΚΑΙ 11 ΦΛΕΒΑΡΗ

Να ματαιώσουμε το έγκλημα

Ξεσηκωμός παντού, σε κάθε εργοστάσιο και επιχείρηση, σε κάθε τόπο δουλειάς, κλάδο τον κλάδο. Είναι ώρα ευθύνης και μάχης.

Εργάτες και εργάτριες, άνεργοι, εργαζόμενε λαέ, νέοι και νέες. Αποφασίστε απεργία, οργανώστε συλλαλητήρια, καταλήψεις, σηκώστε στο πόδι τις λαϊκές γειτονιές. Η μαύρη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. με τον αρχιτραπεζίτη πρωθυπουργό, η τρόικα και η ΕΕ, αποφάσισαν τη χρεοκοπία του λαού. Καταδικάζουν εμάς και κυρίως τα παιδιά μας να δουλεύουν και να ζουν εφ´ όρου ζωής με 400 ευρώ. Για να σώσουν τα κέρδη μιας χούφτας κηφήνων που ζουν από τον ιδρώτα μας, καταργούν όλα τα δικαιώματα που μας παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές με αμέτρητες θυσίες και αίμα.

Αν παραδοθούμε θα δουλεύουμε όλη μέρα με μισθό χαρτζιλίκι, χωρίς ασφάλιση για εμάς και τα παιδιά μας. Οι γέροντες θα φυτοζωούν με συντάξεις πείνας. Δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο ούτε από τα επιδόματα ανεργίας που παίρνει μικρό μέρος των ανέργων. Νομοθετούν ένα εφιαλτικό μέλλον για τις σημερινές και τις επόμενες γενιές.

Έχουμε τη δύναμη, είναι η ώρα να την νιώσουν για τα καλά. Μπορούμε να τους ανατρέψουμε.

Κάτω η μαύρη κυβέρνηση. Στα τσακίδια μαζί με την τρόικα και την Ε.Ε.

Κανένα νέο μνημόνιο. Καμία νέα συμφωνία που καταστρέφει τις ζωές μας.

Να τιμωρηθούν σκληρά ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ.

Όλοι στον αγώνα.

Όλοι στην απεργία Παρασκευή 10 Φλεβάρη και Σάββατο 11 Φλεβάρη.

Όλοι στη συγκέντρωση την Παρασκευή 10 Φλεβάρη στις 11 π.μ. στην Ομόνοια με το ΠΑΜΕ

"Τα νέα μέτρα" ΕΔΩ
"Προσυγκεντρώσεις 48ωρης Απεργίας" ΕΔΩ

"Οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται”

«Οι συζητήσεις με την τρόικα αφορούν ένα μεγάλο φάσμα θεμάτων (...) προκειμένου να μειωθεί ταχύτερα το δημοσιονομικό έλλειμμα μέσα από περικοπή των δαπανών, καθώς και οι προσαρμογές που απαιτούνται ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα μέσα από τη μείωση του κόστους εργασίας και της παραγωγής, αποτελούν θέματα που είναι αντικείμενο συζήτησης και διαπραγμάτευσης σε αυτή τη φάση», σημείωσε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε: «Τα μέτρα που συζητάμε παραμένουν στο τραπέζι, βεβαίως. Δεν αναμένεται ότι θ' αλλάξουν αυτά τα μέτρα που υπάρχουν στο τραπέζι». *

“…Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται!!..”

"Περικοπή δαπανών" και - με τη γνωστή αστική ψευδολογία - "μείωση του «κόστους εργασίας»", η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, ούτε λίγο - ούτε πολύ, οδηγεί τους εργαζόμενους, το λαό, με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση και τον αφανισμό.

«Αν δεν λυθεί το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας, θα αυξηθεί η ανεργία και πάλι θα συζητάμε για μείωση μισθών στο Δημόσιο για να πληρωθούν επιδόματα ανεργίας», ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου.

Που θα φτάσουν τελικά τα ψέματα και το θράσος, αλλά κυρίως η ανοησία, αυτών των ανθρώπων; Τελικά πρέπει να καλύπτει πολλά στρέμματα η πινακοθήκη των ηλιθίων της αστικής τάξης!!

Προσπαθούν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα, μ’ αυτή τη γελοία και χοντροκομμένη προπαγάνδα, εμφανίζοντας, σαν άλλοι κομπογιαννίτες, την ανταγωνιστικότητα ως πανάκεια. Πότε; Τη στιγμή ακριβώς που ο λαός βιώνει τις συνέπειες της ανταγωνιστικότητας, που διαπιστώνει δηλαδή, ότι η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων είναι η αιτία που γεννά, ανεργία, απολύσεις, μισθούς πείνας, την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, αυτού τελικά που είχε διαμορφωθεί με τους αγώνες και τις θυσίες των εργαζομένων σε προηγούμενες εποχές.

Είναι παλιά ιστορία, και γέννημα του καπιταλισμού, η ανταγωνιστικότητα.

“..Στη θέση τους μπήκε ο ελεύθερος ανταγωνισμός, (η ανταγωνιστικότητα!!) με μια ανάλογη κοινωνική και πολιτική συγκρότηση, με την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης.

Μπρος στα μάτια μας συντελείται μια παρόμοια κίνηση. Οι αστικές σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, οι αστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, η σύγχρονη αστική κοινωνία, που δημιούργησε τόσο ισχυρά μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, μοιάζει με το μάγο εκείνο που δεν καταφέρνει πια να κυριαρχήσει πάνω στις καταχθόνιες δυνάμεις που ο ίδιος κάλεσε.

Εδώ και δεκάδες χρόνια, η ιστορία της βιομηχανίας και του εμπορίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία της εξέγερσης των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων1 ενάντια στις σύγχρονες σχέσεις παραγωγής 2, ενάντια στις σχέσεις ιδιοκτησίας, που αποτελούν τους όρους ύπαρξης της αστικής τάξης και της κυριαρχίας της. Αρκεί να αναφέρουμε τις εμπορικές κρίσεις που με την περιοδική τους επανάληψη όλο και πιο απειλητικά αμφισβητούν την υπόσταση ολόκληρης της αστικής κοινωνίας.

Στις εμπορικές κρίσεις καταστρέφεται τακτικά ένα μεγάλο μέρος όχι μονάχα έτοιμων προϊόντων, αλλά ακόμα και παραγωγικών δυνάμεων που ήδη είχαν δημιουργηθεί.

Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία που σε κάθε άλλη εποχή θα φαινόταν σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται πάλι πίσω σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Θα' λεγε κανείς ότι ένας λοιμός, ένας γενικός καταστροφικός πόλεμος της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης. Η βιομηχανία, το εμπόριο φαίνονται εκμηδενισμένα. Και γιατί; Γιατί η κοινωνία έχει πάρα πολύ πολιτισμό, πάρα πολλά μέσα ύπαρξης, πάρα πολύ βιομηχανία, πάρα πολύ εμπόριο.

Οι παραγωγικές δυνάμεις που διαθέτει δεν χρησιμεύουν πια για την προώθηση του αστικού πολιτισμού και των αστικών σχέσεων ιδιοκτησίας. Αντίθετα, έγιναν πάρα πολύ μεγάλες γι' αυτές τις σχέσεις, εμποδίζονται από αυτές. Και κάθε φορά που οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν το εμπόδιο αυτό, φέρνουν σε αναταραχή ολόκληρη την αστική κοινωνία, απειλούν την ύπαρξη της αστικής ιδιοκτησίας. Οι αστικές σχέσεις έγιναν πάρα πολύ στενές για να περιλάβουν τα πλούτη που δημιουργήθηκαν απ' αυτές.

Πως ξεπερνά η αστική τάξη τις κρίσεις; Από τη μια καταστρέφοντας αναγκαστικά μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από την άλλη, κατακτώντας καινούργιες αγορές και εκμεταλλευόμενη πιο βαθιά τις παλιές. (εδώ είμαστε) Πως λοιπόν; Προετοιμάζοντας πιο ολόπλευρες και πιο τεράστιες κρίσεις και ελαττώνοντας τα μέσα να προλαβαίνει τις κρίσεις....”**

Από το 1847 που γράφτηκε το ‘’Μανιφέστο’’ μέχρι σήμερα, οι θέσεις του επαληθεύτηκαν με τον πιο σαφή αλλά και τον πιο δραματικό τρόπο, μέσα από τις οικονομικές κρίσεις που έζησε και συνεχίζει να ζει η ανθρωπότητα.

Θα ρωτήσει κανείς και δικαιολογημένα, γιατί αυτή η επιμονή στην ερμηνεία και την ανάλυση του όρου «ανταγωνιστικότητα». Γιατί ακριβώς αυτό είναι το ζήτημα.

Γιατί, η καπιταλιστική κρίση, εκτός από τα δεινά που συσσωρεύει σε βάρος του λαού, τού προσφέρει συγχρόνως τη δυνατότητα να κατανοήσει απ' όλες τις πλευρές - καθώς όλη η πολιτική οικονομία στον καπιταλισμό, περιστρέφεται γύρω από την παραγωγή και την ιδιοποίηση της υπεραξίας, του λεγόμενου κέρδους - όχι μόνο το γεγονός ότι, οι πλούσιοι θα γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όσο διατηρoύνται οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή η εξουσία των μονοπωλίων επί της εργασίας, αλλά κυρίως, να δει, ολοκληρωμένα την εικόνα της σημερινής πραγματικότητας, σαν καθορισμένου συστήματος σχέσεων παραγωγής, έτσι ώστε, διακρίνοντας τον αναγκαίο χαρακτήρα της εκμετάλλευσης και της απαλλοτρίωσής του, μέσα σ' αυτό το σύστημα, να κατευθυνθεί προς τη διέξοδο εκείνη, απ' αυτό το καθεστώς, την οποία υποδείχνει με ακρίβεια η οικονομική εξέλιξη.

"Αναμφίβολα, το όπλο της κριτικής δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κριτική των όπλων, η υλική δύναμη δεν μπορεί να νικηθεί παρά μόνο από την υλική δύναμη, αλλά και η θεωρία γίνεται κι αυτή δύναμη αφότου κατακτήσει τις μάζες"***

Συνεχίζεται…

* "Χιμάει για ισοπέδωση μισθών και δικαιωμάτων" ΕΔΩ

** Μαρξ - Ενγκελς, "Μανιφέστο του ΚΚ", σελ. 32 - 33.

*** Καρλ Μαρξ, "Κριτική της Εγελιανής φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου".

Ακατάσχετη ...υποκρισία

«Σε συμπαιγνία εργοδότες και ΓΣΕΕ δίνουν τη σκυτάλη σε κυβέρνηση και τρόικα να προχωρήσουν στην κατάργηση των συμβάσεων σε παραπέρα σύνθλιψη των μισθών και σε απαλλαγή των επιχειρήσεων από τις ασφαλιστικές εισφορές. Η συμπαιγνία αυτή αποκαλύφθηκε και στη χτεσινή τους συνάντηση, ( 2/2/2012) στην οποία ενώ στα λόγια εμφανίζονται να «σώζουν» τον κατώτερο μισθό και τα «δώρα», την ίδια στιγμή όλο το αντεργατικό πακέτο και οι αξιώσεις της εργοδοσίας παραμένουν στο τραπέζι, προς επικύρωση από την κυβέρνηση…

…Στην πραγματικότητα, βέβαια, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η ΓΣΕΕ πρωτοστατεί στον αφοπλισμό των εργαζομένων, όταν, όπως και ο ΣΕΒ, μιλά για την αποκατάσταση της «ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας, δηλαδή της καπιταλιστικής κερδοφορίας, όταν αποδέχεται ότι ο εργάτης είναι κόστος και συμφωνεί στη μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Μια μείωση που θα εξασφαλίσει πρόσθετα κέρδη περίπου 2 δισ. ευρώ στα ταμεία των επιχειρήσεων, όταν τα Ταμεία εξαιτίας της εισφοροδιαφυγής των «κοινωνικών εταίρων» με τους οποίους παζαρεύει η ΓΣΕΕ στραγγαλίζονται και μόλις προχτές τα στοιχεία δείχνουν ότι οι εργοδότες, οι οποίοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους εργαζόμενους, παρακρατούν και δεν αποδίδουν το 30% από τις εισφορές των εργαζομένων(!!), ποσό που σήμερα εκτιμάται στα 6 δισ. Ευρώ….

“Η πρόσκληση αφορούσε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την ανταγωνιστικότητα. η πραγματική πρόκληση, όμως, ήταν εξαρχής σαφής: Οι κοινωνικοί εταίροι κλήθηκαν να συγκλίνουν σε μια συμφωνία που θα αντιμετώπιζε το θέμα του μέσου κόστους εργασίας...”, σημείωσε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, διατυπώνοντας έτσι με μεγάλη ευστοχία το ζητούμενο του διαλόγου»*.

Γίνεται φανερό ότι ήδη έχει αποφασιστεί η πάρα πέρα σφαγή των μισθών κατά 25%, με συνέπεια η νέα κατακρεούργηση, να φτάσει τη συνολική μείωση των μισθών των εργαζομένων κατά 40% για τη διετία 2011 – 2012.

Αυτή την “νέα ρύθμιση” φαίνεται ότι η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου - ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. - θα επιδιώξει να την επιβάλει μέσα από :

«Την κατάργηση ή τη δραστική μείωση του 13ου και 14ου μισθού για όλους τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα. Η πλήρης κατάργηση των δώρων (13ος - 14ος μισθός) μειώνει οριζόντια όλους τους μισθούς κατά περίπου 15%.

Την παρέμβαση στον κατώτερο μισθό της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, στις τριετίες και τα επιδόματα που προβλέπονται σ' αυτή. Ανάλογη πίεση θα ασκηθεί και στις κλαδικές συμβάσεις. Τα παραπάνω μέτρα, που δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμα, προβλέπεται να οδηγήσουν σε συνολική μείωση των μισθών κατά 10%.

Στο τραπέζι έχει τεθεί επίσης και το ζήτημα των παρεμβάσεων στις κλαδικές συμβάσεις. Σε κάθε περίπτωση, η υπονόμευσή τους θα περάσει μέσα από τη γενικευμένη επιβολή των επιχειρησιακών και των ατομικών συμβάσεων, όπως ήδη γίνεται από τους εργοδότες στις επιχειρήσεις».**

Όσο το τσουνάμι της κρίσης επεκτείνεται στο εσωτερικό της κοινωνίας εξαθλιώνοντας στο πέρασμα του μάζες εργαζομένων, τόσο αυξάνουν τα ψέματα και η υποκρισία του πολιτικού προσωπικού και των κάθε λογής υποστηρικτών και απολογητών της παρασιτικής τάξης των αστών. Κι αυτή η διαπίστωση απλά επιβεβαιώνει, την διαχρονικότητα τής υποκρισίας τους.

Από τότε που η αστική τάξη κατάχτησε την πολιτική εξουσία, η ταξική πάλη αποχτούσε «...πραχτικά και θεωρητικά όλο και πιο έκδηλες και απειλητικές μορφές. Σήμανε η νεκρώσιμη καμπάνα της επιστημονικής αστικής πολιτικής οικονομίας. Δεν πρόκειται τώρα πια για το αν είναι αληθινό αυτό ή εκείνο το θεώρημα, μα για το αν είναι ωφέλιμο ή επιζήμιο για το κεφάλαιο, αν ταιριάζει ή όχι στο κεφάλαιο, αν έρχεται σε σύγκρουση ή όχι με τις αστυνομικές διατάξεις. Τη θέση της ανιδιοτελούς έρευνας την πήραν οι πληρωμένοι διαπληκτισμοί των καλαμαράδων, τη θέση της αμερόληπτης επιστημονικής έρευνας την πήρε η κακή συνείδηση και η άσχημη πρόθεση της απολογητικής…» ***

"Ανταγωνιστικότητα"..."μέσο κόστος εργασίας"..."κόστος εργασίας"... "κατώτατος μισθός"..."μη μισθολογικό κόστος".. όλοι αυτοί οι εννοιολογικοί καθορισμοί που χρησιμοποιούνται από τους καπιταλιστές, σαν άλλο καταφύγιο, καταλήγουν στο ένα και μοναδικό δόγμα τους, ότι "οι τιμές των εμπορευμάτων καθορίζονται ή ρυθμίζονται από τους μισθούς της εργασίας", χωρίς να τους απασχολεί διόλου, ότι το δόγμα τους σαν τέτοιο, είναι αποδεδειγμένα μια απηρχαιωμένη σοφιστεία. Τους αρκεί το ότι είναι "ωφέλιμο", ότι διευκολύνει την διατήρηση της εξουσίας τους, επί της εργασίας.

Συνεχίζεται...

* "Συμπαιγνία για να κουρελιάσουν μισθούς και συμβάσεις" ΕΔΩ

** "Μπουρλότο σε δώρα, κατώτερο μισθό και Συλλογικές Συμβάσεις" ΕΔΩ

*** Καρλ Μαρξ, “Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ”, σελ.21.