"Το άλλο σενάριο"

Το βάθεμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και η αδυναμία αντιμετώπισής της έτσι ώστε η οικονομία να περάσει στην ανάκαμψη ανησυχούν ολοένα και περισσότερο τα διάφορα αστικά επιτελεία. Έτσι προκύπτουν και τα πυρά που ανταλλάσσουν μεταξύ τους όσοι εκπροσωπούν διαφορετικά ...μείγματα πολιτικής για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Που όμως είναι άσφαιρα. Όχι επειδή δεν υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά επειδή οι παραλλαγές των μέτρων που προβάλλονται και από τους μεν και από τους δε έχουν έναν κοινό παρονομαστή: Το ξεπέρασμα της κρίσης με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Και εκείνοι που προτείνουν την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, με μέτρα σοκ για μεγάλη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, αλλά και μαζικό κλείσιμο επιχειρήσεων, αλλά και όσοι τάσσονται υπέρ των μέτρων που θα διευκόλυναν την ανάπτυξη, με τη σταδιακή μείωση του "κόστους εργασίας" και τη χρηματοδότηση κάποιων επιχειρηματικών σχημάτων μήπως και τελικά σωθούν, το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι η εξασφάλιση των νέων κοινωνικοοικονομικών ισορροπιών, αυτών που θα επιτρέψουν την επιστροφή στις καπιταλιστικές επενδύσεις και την ανάκαμψη της οικονομίας. 

Αυτό σημαίνει ότι και με τις δύο εκδοχές θα πρέπει να επέλθει οπωσδήποτε καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, σε τέτοιο βαθμό που οι εναπομείναντες επιχειρηματίες να μπορούν, εκμεταλλευόμενοι την εργατική δύναμη, να κερδίζουν μέσα από την παραγωγική διαδικασία. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και οι δυνάμεις που επί δεκαετίες έχουν αναλάβει το «μπούκωμα» των καπιταλιστών με νέα κέρδη και κεφάλαια, το αντιλαμβάνονται και εκείνοι που σχεδιάζουν να πρωταγωνιστήσουν για την από δω και πέρα κυριαρχία του κεφαλαίου.

Αποδεχόμενοι πλήρως τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του συστήματος και υποκλινόμενοι στο επιχειρηματικό κέρδος ως κινητήρια δύναμη της κοινωνίας, οι διάφορες δυνάμεις διατείνονται ότι ο καθένας κατέχει τη σωστή συνταγή, ώστε να εξασφαλιστεί το ζητούμενο σήμερα: Η ακόμη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα των κεφαλαίων. Δηλαδή, η ικανότητα των κεφαλαιοκρατών να κερδίζουν περισσότερα από τους ανταγωνιστές τους, μια διαδικασία που είναι απόλυτα ταυτισμένη με το ξερίζωμα κάθε λαϊκού δικαιώματος και κατάκτησης των εργαζομένων. Αυτός είναι ο δρόμος που μας καλούν να πορευτούμε. Όλα αυτά δείχνουν αφενός τις τεράστιες δυσκολίες διαχείρισης της κρίσης, αφετέρου ότι ο καπιταλισμός έχει παρασαπίσει, τίποτα δεν μπορεί να περιμένει ο λαός από την όποια διαχείρισή του. 

Διέξοδος για το λαό υπάρχει μόνο στον άλλο δρόμο ανάπτυξης, εκείνον που προτείνει το ΚΚΕ. 

Όπου κύριος μοχλός για την ανάπτυξη της κοινωνίας δεν είναι το κέρδος του όποιου επιχειρηματία, αλλά οι λαϊκές ανάγκες. Οι προσπάθειες για την κάλυψή τους θα είναι ο αποκλειστικός γνώμονας για τη στήριξη και ανάπτυξη κάθε κλάδου της παραγωγής και της οικονομίας συνολικά. Χρειάζονται ρούχα, άρα οι κλωστοϋφαντουργίες θα δουλεύουν στο φουλ. Υπάρχει ανάγκη για λαϊκές κατοικίες, σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές, άρα όλοι οι κλάδοι που συνδέονται με τις κατασκευές θα λειτουργούν κανονικά. Απαιτούνται διάφορα μέσα παραγωγής, εργαλεία, ρομποτικά συστήματα για παραγωγικές γραμμές, χρειαζόμαστε διάφορα είδη νοικοκυριού και πλατιάς κατανάλωσης, όλα αυτά μπορούν να γίνουν και να γίνουν άμεσα.  

Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι το λαϊκό συμφέρον είναι στην απέναντι όχθη.

Εκεί που ο λαός, λυτρωμένος από τα δεσμά της ΕΕ και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, με λαϊκή εξουσία και κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, θα δίνει τη μάχη για την οικοδόμηση της νέας ζωής.

 
Ριζοσπάστης,  Τρίτη 27 Νοέμβρη 2012, "Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ"

Κώστας Βάρναλης "ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙΕΙ"

 

...Ω! πόσο βάσανο μεγάλο,
το βάσανο είναι της ζωής!
 Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
  άσπρην ημέρα δε θυμιέται...

 

 Κώστας Βάρναλης  "ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙΕΙ"

 

Στην έκδοση αυτή συγκεντρώνονται τα πρακτικά του 2ου επιστημονικού συνεδρίου, που πραγματοποίησε η ΚΕ του ΚΚΕ στις 16-17 Απρίλη 2011, για να τιμήσει το μεγάλο δάσκαλο, συγγραφέα, ποιητή και λαϊκό βάρδο 

Κώστα  Βάρναλη.

Η έκδοση αποτελεί οφειλή, προς το μεγάλο αυτό δημιουργό, που πρώτος καθιέρωσε στη χώρα μας την επαναστατική ποίηση και αισθητική της εποχής μας, της εποχής των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. 

 

O Κ. Βάρναλης, αν και πέρασαν 40 σχεδόν χρόνια από το θάνατό του, εξακολουθεί να είναι πλατιά γνωστός ως ένας από τους σημαντικότερους στρατευμένους στα κομμουνιστικά ιδανικά ποιητές. Ωστόσο είναι αμφίβολο σε ποιο βαθμό είναι το ίδιο πλατιά γνωστό το βαθιά λαϊκό και πολύπλευρο έργο του, εκτός από ορισμένα ποιήματά του που αρκετά χρόνια πριν τραγουδήθηκαν και αγαπήθηκαν από το λαό, απαγγέλθηκαν από εργάτες, μπήκαν σε λαϊκά σπίτια. 

 

Έτσι επιδίωξη της έκδοσης αυτής είναι να φέρει στο προσκήνιο όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα το μαχητικό, τολμηρό, ανατρεπτικό και πάντα σύγχρονο –στο μεγαλύτερο μέρος του– έργο του Κ. Βάρναλη. Να δώσει το ερέθισμα και να κινήσει το ενδιαφέρον για να διαβαστεί και ν’ αφομοιωθεί αυτό το έργο.

Με την καθοριστική συμβολή 30 διαλεχτών εκπροσώπων των γραμμάτων και της τέχνης, αλλά και του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και το εξωτερικό, που από διαφορετική σκοπιά ο καθένας προσέγγισαν καίριες πλευρές της τέχνης του Κ. Βάρναλη, επιχειρήσαμε να εισχωρήσουμε στον πυρήνα του έργου του, στην αναμέτρηση της σκέψης και του ιδιαίτερου ταλέντου του με όλες τις εκφράσεις της αστικής ιδεολογίας στη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τέχνη, την πολιτική, τον ακατάβλητο αγώνα του για την ωρίμανση της ταξικής συνείδησης των προλετάριων και όλων των «αδικημένων».  

Από  902.gr

 

Η Ζωή και το έργο του Κώστα Βάρναλη 

Από artekran

«Αποτελεί πελώριο και προκλητικό ψέμα ότι η συμφωνία που επιτεύχθηκε χτες συνιστά ανάσα για τον ελληνικό λαό»

«Αποτελεί πελώριο και προκλητικό ψέμα ότι η συμφωνία που επιτεύχθηκε χτες συνιστά ανάσα για τον ελληνικό λαό», τόνισε η Αλέκα Παπαρήγα στις δηλώσεις της για το Eurogroup.

Πρόσθεσε επίσης ότι: «...αναδύθηκε στην επιφάνεια το μεγάλο ψέμα, ότι τα πάντα κρίνονται από την ικανότητα διαπραγμάτευσης. Αν θα κάνεις σκληρή διαπραγμάτευση όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ή αν θα κάνεις έξυπνη διαπραγμάτευση όπως λέει η τρικομματική κυβέρνηση. Όταν διαπραγματεύεσαι δεχόμενος τις δεσμεύσεις της ΕΕ, την ανταγωνιστικότητα, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, τότε αυτή η διαπραγμάτευση είναι εντός των τειχών και δεν προμηνύει τίποτα καλό για το λαό».

Για το τι αποδεικνύει ο συμβιβασμός που έγινε χτες, υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι: «Καταρχήν ο όλος τσακωμός δεν αφορούσε αν θα βελτιωθεί η ζωή των λαών, της Ελλάδας και αν θέλετε των λαών της Ευρωζώνης και γενικότερα της Ευρώπης. Αποδείχθηκε ότι η βαθύτερη αιτία της επίθεσης είναι η φτηνή εργατική δύναμη και όχι αποκλειστικά ή τόσο η διαχείριση του χρέους».

Επισήμανε ακόμα πως: «Απ' τη στιγμή που υπάρχει ο σκληρός και αδυσώπητος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός, απ' τη στιγμή που υπάρχουν δεσμεύσεις της ΕΕ, απ' τη στιγμή που η κούρσα του ανταγωνισμού γίνεται πάνω στα ερείπια της ζωής των εργαζομένων, δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκό αποτέλεσμα. Δεν θα επιστραφούν κατακτήσεις».

Η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε τέλος ότι «δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση της ζωής του λαού, δίχως γραμμή αντεπίθεσης, ρήξης και ανατροπής. Όλα τα άλλα που ακούγονται, είτε απ' την τρικομματική κυβέρνηση είτε απ' τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα, είναι απάτη».

Ολόκληρη η εισηγητική ομιλία στη συνέντευξη στο video

" 'Ο μικροαστισμός έχει χιλιάδες πονηριές"

Προτάσεις... "καινοτόμου προσανατολισμού" *

Προτάσεις "καινοτόμου  προσανατολισμού" στον καπιταλισμό...  

..για την αντιμετώπιση...του ψύχους!!  Μέχρι που θα φτάσουνε;

 " ...Οι αστικές σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, οι αστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, η σύγχρονη αστική κοινωνία, που δημιούργησε τόσο ισχυρά μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, μοιάζει με το μάγο  εκείνο που δεν καταφέρνει πια να κυριαρχήσει πάνω στις καταχθόνιες δυνάμεις που ο ίδιος κάλεσε...

...Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία που σε κάθε άλλη προηγούμενη εποχή θα φαινόταν σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται πάλι πίσω σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Θα 'λεγε κανείς ότι ένας λοιμός, ένας γενικός καταστροφικός πόλεμος της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης...

 ...Έτσι γίνεται φανερό ότι η αστική τάξη είναι ανίκανη να παραμείνει άλλο κυρίαρχη τάξη της κοινωνίας και να επιβάλει στην κοινωνία σαν ρυθμιστικό νόμο τους όρους ύπαρξης της τάξης της. Είναι ανίκανη να κυριαρχεί γιατί είναι ανίκανη να εξασφαλίσει στο σκλάβο της την ύπαρξη, ακόμα και μέσα στη σκλαβιά του, γιατί είναι υποχρεωμένη να τον ρίξει ως την κατάσταση που χρειάζεται να τον τρέφει αυτή αντί να τρέφεται η ίδια απ' αυτόν. Η κοινωνία δεν μπορεί πια να ζήσει κάτω από την κυριαρχία της αστικής τάξης, δηλαδή η ύπαρξη της αστικής τάξης δεν συμβιβάζεται άλλο με την κοινωνία...

..Η πτώση της και η νίκη του προλεταριάτου είναι το ίδιο αναπόφευκτα." ** 

Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν κάποιοι  με την  αφέλεια, το λιγότερο, που τους χαρακτηρίζει, να μη θέλουν να καταλάβουν ότι οι προτάσεις τους, δεν έχουν βάσει. Ότι η δουλοπαροικία,  που  ευνοούσε την τοτινή αλληλεγγύη, είχε σαν αιτία τους τοτινούς υλικούς όρους,  οι οποίοι σήμερα έχουν εκλείψει δια παντός. Δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω. 

Είναι απίστευτα ανόητο. Να μη μπορούν να δουν ακόμη και σήμερα, ότι ο οικονομικός ανταγωνισμός έχει φτάσει νομοτελειακά στα όριά του, ότι  οι υλικοί όροι και οι κοινωνικές μορφές που είναι απαραίτητες για τον οικονομικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, έχουν υπερωριμάσει, και τη στιγμή που η πραγματικότητα απαιτεί από τον καθένα - που δεν επιθυμεί να γίνει το παραγωγικό περίττωμα, το σκουπίδι, όπως χαρακτηρίζουν οι χρυσαυγίτες τους εργαζόμενους, που πέταξε έκτός παραγωγής ο ανταγωνισμός και η καπιταλιστική βαρβαρότητα, ή τσιράκι της αστικής τάξης, όπως τα λούμπεν στοιχεία της χρυσής αυγής - να ταχθεί με το μέρος του προλεταριάτου, οι προτείνοντες,  σε κατάσταση  ονειροπόλησης,  καλούν το λαό σε αφοπλισμό,  στο κυνήγι ανεμόμυλων.   

       

 «Κάποιοι προτείνουν την δημιουργία χώρων καινοτομίας και νεανικής επιχειρηματικότητας...

Κάποιοι άλλοι αντιπροτείνουν τον δρόμο της Κοινωνικής Οικονομίας...

Πενία τέχνας κατεργάζεται, ίσως πείτε...

  

Ποια είναι η πραγματικότητα; 

Οι παραπάνω προτάσεις - μαζί με όλα όσα τις συνοδεύουν - προσφέρουν μπόλικες αυταπάτες και ψεύτικες ελπίδες, μπόλικη συσκότιση, σύγχυση και μελάνη σουπιάς, κυρίως, για τον χαρακτήρα και τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων, αλλά καμία λύση, και ακόμη περισσότερο διέξοδο από την κρίση και προοπτική ανάπτυξης.... 

...Ούτε καινούριες είναι, βέβαια.

Η διέξοδος από τον σημερινό, ιστορικά ξεπερασμένο και σάπιο καπιταλισμό, δεν βρίσκεται, βέβαια, στην επιστροφή σε ακόμη πιο ξεπερασμένες εποχές. Πράγμα, έτσι κι αλλιώς, αδύνατο, αφού, ο τροχός της ιστορίας δεν γυρίζει πίσω...

... η χώρα μας έχει όλες τις αντικειμενικές δυνατότητες (εύφορα εδάφη, νερά, κατάλληλο κλίμα, ενάλιο πλούτο, αναγκαίες μηχανές, επιστήμονες, κλπ), για να πολλαπλασιάσει την αγροτική παραγωγή και να γίνει διατροφικά επαρκής. Δυνατότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν αποκλειστικά και μόνον με την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, που είναι:

- Ανατροπή του καπιταλισμού 

- Εργατική - λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων  

παραγωγής και της γης και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. 

-Αποδέσμευση από την ευρωζώνη – ΕΕ και την μονομερή διαγραφή του χρέους. 

-Αγροτοπαραγωγικό συνεταιρισμό και όλα όσα συγκεκριμένα προτείνει το ΚΚΕ για τον αγροτικό τομέα της οικονομίας....»

 *Όλο το άρθρο ΕΔΩ 

** Μαρξ - Έγκελς, ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του ΚΚ, σελ.32 και 40.

"Κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Μπέρτολτ Μπρεχτ"

Με κινηματογραφικό αφιέρωμα ξεκινούν οι εκδηλώσεις 
μπροστά στο Συνέδριο του ΚΚΕ για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ.

 Μπέρτολτ Μπρεχτ 

"Υμνος της διαλεχτικής"

Το άδικο βαδίζει σήμερα με σταθερό βήμα.

Οι καταπιεστές προετοιμάζουν τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.
Η βία διαβεβαιώνει: έτσι όπως είναι η κατάσταση, έτσι θα μείνει.
Καμιά φωνή δεν ακούγεται, πέρα από τη φωνή του εξουσιαστή.

Και στις αγορές φωνάζει η εκμετάλλευση: τώρα μόλις αρχίζω.

Αλλά πολλοί από τους καταπιεζόμενους λένε τώρα:
Αυτό που εμείς θέλουμε δεν θα γίνει ποτέ.

Εσύ που ακόμα ζεις, μην πεις: ποτέ!

Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν θα μείνει.
Αν μιλήσουν οι εξουσιαστές  θα μιλήσουν οι εξουσιαζόμενοι.
Ποιος τολμά να πει: ποτέ;

Από ποιόν εξαρτάται αν η καταπίεση μένει; Από εμάς.
Από ποιόν εξαρτάται αν θα τσακιστεί; Επίσης από εμάς.
Εκείνος που έπεσε, στέκεται πάλι όρθιος.

Εκείνος που έχασε, παλεύει!
Εκείνος που συνειδητοποίησε τη θέση του, πως τον κρατάς τώρα;

Επειδή οι σημερινοί νικημένοι είναι οι αυριανοί νικητές
Και από το πότε θα γίνει: Σήμερα κιόλας!

"Η Απεργία" Βγες έξω σύντροφε...

Κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Μπερτολτ Μρεχτ.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, συνεχίζοντας τον κύκλο επιστημονικών συνεδρίων για την ανάδειξη του έργου μεγάλων μαρξιστών δημιουργών, μετά τα συνέδρια που διοργάνωσε για τους Γ. Ρίτσο και Κ. Βάρναλη διοργανώνει στις 27 και 28 Απρίλη του 2013 το 3ο Επιστημονικό Συνέδριό της, αφιερωμένο αυτή τη φορά στον κορυφαίο μαρξιστή διανοητή, δραματουργό, ποιητή και σκηνοθέτη Μπέρτολτ Μπρεχτ  με τίτλο: 

«Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθούν”».

Το συνέδριο θα αποτελέσει την κορύφωση μιας σειράς πολιτιστικών εκδηλώσεων που θα διαρκέσουν από το Δεκέμβρη του 2012 έως και τον Απρίλη του 2013 και θα περιλαμβάνουν κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.

Ο κύκλος των πολιτιστικών εκδηλώσεων ξεκινάει με το κινηματογραφικό αφιέρωμα για τον Μπ. Μπρεχτ την Τετάρτη 5 Δεκέμβρη 2012 στον κινηματογράφο «ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX» (Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους), με ελεύθερη είσοδο.

 

Τις ταινίες προλογίζουν οι: Τζία Γιοβάνη, κριτικός κινηματογράφου και Κώστας Σταματόπουλος, σκηνοθέτης.  
 

Αναλυτικά το πρόγραμμα των προβολών, στην κατηγορία ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ   ΕΔΩ

Από το artekran

Εργατικό δελτίο ειδήσεων του ΠΑΜΕ, με νέα από τις κινητοποιήσεις στους κλάδους και τους τόπους δουλειάς.

Παρακολουθείστε το εργατικό δελτίο ειδήσεων του ΠΑΜΕ, με νέα από τις κινητοποιήσεις στους κλάδους και τους τόπους δουλειάς. Το δελτίο θα παρουσιάζεται από δω και στο εξής δύο φορές τη βδομάδα.

Η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στην εκδήλωση για τα 94 χρόνια του ΚΚΕ.

"Συμπληρώθηκαν 94 χρόνια από την έναρξη του 1ου ιδρυτικού Συνεδρίου του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), που στο 3ο έκτακτο συνέδριό του το 1924 μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

"Τι να πρωτοθυμηθούμε, μέσα σε λίγες γραμμές. Ενενήντα τέσσερα χρόνια μεγάλων αγώνων, λαμπρών σελίδων δράσης. Ανθρώπινα κατορθώματα που δεν τα χωράει ο νους κάποιου που δεν  τα έχει ζήσει, ή δεν τα έχει μάθει. 
 
Οι νεώτερες γενιές είναι τα μεγάλα θύματα της αντιστροφής της αλήθειας, της απόκρυψής της, της παραπληροφόρησης. Και πιο ειδικά τα μικρά παιδιά σήμερα που μαθαίνουν τα πάντα από τα κατευθυνόμενα προγράμματα πολλών ιντερνετικών δικτύων, εγκυκλοπαιδειών, σχολικών συγγραμμάτων.
 
Τι είναι αυτό που κράτησε το ΚΚΕ ζωντανό παρά τις αντιξοότητες, τους διωγμούς και την παρανομία, την ιδία ώρα που μια σειρά αστικά και μικροαστικά κόμματα, καλοθρεμμένα στις αγκάλες του συστήματος, χαϊδεμένα και από τον ξένο παράγοντα, διαλύονταν, για να γεννηθούν νέα με παλιές ιδέες και νέα μορφή και με νέα πρόσωπα;
 
Κανένα κόμμα δεν μπορεί να υπάρξει για 94 χρόνια μόνο και μόνο γιατί το θέλουν τα στελέχη και τα μέλη του. Κάτι βαθύτερο πρέπει να καθορίζει αυτήν την μακροβιότητα, ανεξάρτητα της αυξομείωσης της δύναμής του. Δύο είναι οι βασικοί παράγοντες:
 
Πρώτος. Η σταθερή πίστη μας στην επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού – λενινισμού και στην αρχή  του προλεταριακού διεθνισμού, θεωρία που αναπτύσσεται με την  επιστημονική εξήγηση της προόδου της ταξικής πάλης, των εξελίξεων στο καπιταλιστικό σύστημα και της  κριτικής αποτίμησης της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ου αιώνα. Παραμείναμε αμετακίνητοι με το δίκιο των εκμεταλλευόμενων, ορκισμένοι εχθροί του καπιταλισμού. Απορρίψαμε τον συμβιβασμό και τον ευρωκομμουνισμό.

Δεύτερος. Το ΚΚΕ είναι η οργανωμένη συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης, της πρωτοπόρας επαναστατικής τάξης  στην εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Η αντοχή του σφυρηλατήθηκε με δεσμούς αίματος με την  εργατική τάξη, το λαό..." 

Όλη η ομιλία  ΚΚΕ4ever