"Να πιστέψει και σήμερα ο λαός στο δίκιο και τη δύναμή του"

 
Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για την 25η Μάρτη:

«Το μήνυμα της επανάστασης του 1821 είναι ότι η ιστορία γράφεται με ανυπακοή και απειθαρχία στο δίκαιο και τη νομιμότητα των παλιών τάξεων, που δε φεύγουν μόνες τους από το προσκήνιο της ιστορίας, αλλά πρέπει να τις διώξει η λαϊκή επαναστατική πάλη. Στην ιστορία των ανθρωπίνων κοινωνιών οι επαναστάσεις είναι πάντα το όχημα για να προχωρά η κοινωνία μπροστά.

Το 1821 η αστική τάξη, φορέας των νέων καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ηγήθηκε του αγώνα για την απελευθέρωση από τον οθωμανικό φεουδαρχικό ζυγό και τη διαμόρφωση του δικού της έθνους - κράτους, τράβηξε σε αυτήν την πάλη τη φτωχολογιά, τα λαϊκά στρώματα και συγκρούστηκε βίαια με τους υπερασπιστές του παλιού καθεστώτος. Ούτε το 1821 υπήρχε "εθνική ομοψυχία". Υπήρχαν και Ελληνες που εχθρεύονταν την επανάσταση, υπερασπίζονταν το παλιό κοινωνικό καθεστώς, το Οθωμανικό σύστημα και την εξουσία του Σουλτάνου γιατί αντλούσαν προνόμια από αυτό. Ολοι αυτοί καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία, τρομοκρατούσαν το λαό, με εκβιασμούς, ότι ο ξεσηκωμός του θα είναι μάταιος και θα τον οδηγήσει στην καταστροφή. Απαιτούσαν πίστη και υποταγή στην "Ιερή Συμμαχία" των δυναστών.

Μπροστά σε τέτοιους εκβιασμούς έχει βρεθεί πολλές φορές ο λαός μας. Βρέθηκε και την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, όταν οι συνεργάτες των ναζί, πολιτικοί πρόγονοι της σημερινής Χρυσής Αυγής, καθώς και αστοί πολιτικοί, όπως ο Ν. Πλαστήρας, τον καλούσαν σε υποταγή και συνεργασία με τους κατακτητές, είτε όλοι μαζί οργάνωναν ή ευλογούσαν τα Τάγματα Ασφαλείας (Θ. Πάγκαλος, Στ. Γονατάς, Θεμ. Σοφούλης κ.ά.).

Σήμερα, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, βρίσκονται πάλι μπροστά σε ανάλογους εκβιασμούς από τα κόμματα που υπερασπίζονται το παλιό και ξεπερασμένο καπιταλιστικό σύστημα. Του λένε ότι πρέπει να δεχθεί τις θυσίες για να ξεπεραστεί η κρίση, του ζητάνε να στηρίξει τον "εθνικό στόχο" της ανάπτυξης, δηλαδή τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων που βγαίνουν πάνω στα δικά του βάσανα, του ζητάνε να στηρίξει το δήθεν μονόδρομο της σύγχρονης "Ιερής Συμμαχίας", της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Σήμερα που η αστική τάξη έχει γίνει αντιδραστική, εμπόδιο 
στην κοινωνική εξέλιξη, φορέας του καινούριου είναι η εργατική τάξη. 

Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να βάλει τέλος στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, κατακτώντας την εργατική - λαϊκή εξουσία, να ανοίξει το δρόμο στην κοινωνική εξέλιξη, που είναι ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός. Μπορεί να ηγηθεί της λαϊκής αντεπίθεσης και να συμβάλλει στη διαμόρφωση της λαϊκής συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες για την ανατροπή της σημερινής εξουσίας των μονοπωλίων.

Ο λαός πρέπει να πιστέψει και σήμερα στο δίκιο και τη δύναμη της πάλης του. Να απορρίψει τους εκβιασμούς των κομμάτων του συστήματος και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με την οργάνωση και τη συμμαχία του να επιβάλλει τα δικά του συμφέροντα και τη δική του εξουσία, να αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και να μετατρέψει σε δική του περιουσία τα μονοπώλια, για να ζήσει καλύτερα ο ίδιος και τα παιδιά του».

ΓΣΕΕ: "Εμπρός για το νέο υγιή καπιταλισμό". ΠΑΜΕ: "Καιρός να τους κρίνει η εργατική τάξη".

«...Ας τους κρίνει η εργατική τάξη».*

Σε Ανακοίνωση που εξέδωσε το βράδυ της Παρασκευής το ΠΑΜΕ σχετικά με τις εργασίες του Συνεδρίου της ΓΣΕΕ τη δεύτερη μέρα στην Αλεξανδρούπολη σημειώνει.

 

«Στις σημερινές εργασίες του Συνεδρίου της ΓΣΕΕ που συνεχίστηκε με τους χαιρετισμούς των κομμάτων, της εκπροσώπου της ΣΕΣ και τις τοποθετήσεις των συνδυασμών που παίρνουν μέρος σε αυτό, αναδείχθηκαν ακόμα μια φορά οι 2 αντίπαλες γραμμές στο εργατικό κίνημα...»

 Δηλαδή, από τη μια αυτή που λέει ότι:

Ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός, δηλαδή οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, και ο νέος εργατοπατερισμός της "Αυτόνομης Παρέμβασης" «συστρατεύονται  ενιαία στη γραμμή στήριξης του κεφαλαίου και της ανταγωνιστικότητάς του, ενάντια στα συμφέροντα των εργαζόμενων, προτείνοντας ένα "νέο υγιή καπιταλισμό"...».

Και από την άλλη αυτή που λέει ότι:

Το ταξικό εργατικό κίνημα, όπως τόνισε νωρίτερα στην ομιλία του ο Γιώργος Πέρρος, στέλεχος του ΠΑΜΕ,  ένα στόχο υπηρετεί, το συμφέρον της εργατικής τάξης.

 

 

* ΠΑΜΕ: Παλιός και νέος εργατοπατερισμός συστρατεύτηκαν στη γραμμή στήριξης του κεφαλαίου\

"...η επίθεση στους μισθούς συνεχίζεται αμείωτη"

 

Όταν το κράτος καθορίζει τους μισθούς*

 

Στην τελική ευθεία βρίσκεται η δημιουργία του μόνιμου μηχανισμού διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού, που η κυβέρνηση θα φέρει στη Βουλή το επόμενο διάστημα. Βασικό κριτήριο της διαμόρφωσης θα είναι οι εξελίξεις στην οικονομία ή, για όποιον δε θέλει να παίζει με τις λέξεις, η πορεία της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ταυτόχρονα, με πρόσχημα την ανεργία δημιουργούνται δύο επιπλέον κατηγορίες εργαζομένων που θα αμείβονται πιο χαμηλά και από αυτό τον κατώτατο μισθό. Θα υπάρχει διαφοροποίηση κατά ηλικία και τόπο απασχόλησης («ζώνη»).

 

Το σχέδιο παγιώνει το δικαίωμα της κυβέρνησης να καθορίζει μονομερώς τα κατώτατα όρια μισθών. Μέχρι σήμερα η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ήταν προϊόν των συσχετισμών δύναμης, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της ταξικής πάλης. Παράγοντας διαμόρφωσής της δεν ήταν μόνο τα κέρδη των καπιταλιστών αλλά οι ανάγκες της εργατικής τάξης, με βάση τις οποίες πάλευε, στο πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων, κόντρα στους μεγαλοεπιχειρηματίες, για να αποσπά κάθε φορά τη μεγαλύτερη δυνατή αύξηση στους μισθούς.

 

Σήμερα, επιδιώκεται τα καπιταλιστικά κέρδη να είναι ο μοναδικός παράγοντας που θα καθορίζει τους μισθούς, σε συνδυασμό με την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Σε μια δεύτερη ανάγνωση το γεγονός αυτό αποκαλύπτει και στους πιο αφελείς την ταξική φύση του αστικού κράτους. Ότι, δηλαδή, δεν είναι ένας ουδέτερος οργανισμός που στέκει πάνω και έξω από την κοινωνία, αλλά όργανο επιβολής της κυρίαρχης τάξης, των κεφαλαιοκρατών στην προκειμένη περίπτωση. Απροκάλυπτα πλέον το κράτος αναλαμβάνει σήμερα να διαμορφώσει την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης για λογαριασμό και σε όφελος των καπιταλιστών.

 

Ένα εξίσου σημαντικό χαρακτηριστικό του σχεδίου είναι η παγίωση του διαχωρισμού των εργαζομένων με βάση την ηλικία, ο οποίος εισήχθη τον περασμένο Φλεβάρη με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου. Σε εργαζόμενους κάτω των 24 ετών και σε εργαζόμενους άνω των 24 ετών. 

 

Ακόμα και το πρόσχημα της αντιμετώπισης της ανεργίας δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την αυθαιρεσία του διαχωρισμού, σύμφωνα με τον οποίο οι κάτω των 24 αμείβονται λιγότερο και σύμφωνα με το σχέδιο η αμοιβή θα μειωθεί και άλλο. Παράλληλα, επαναφέρεται ο παλαιότερος διαχωρισμός των εργαζομένων με βάση τον τόπο απασχόλησης. Δηλαδή, ο κατώτατος μισθός μπορεί να χαμηλώσει κι άλλο αν αυτό επιβάλλουν οι «ιδιαίτερες» οικονομικές συνθήκες - ύφεσης και ανεργίας - σε μια περιοχή. 

 

Πρόκειται για αναβίωση των Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης, που στη σύγχρονη ορολογία αποκαλούνται Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Η κατ' αυτόν τον τρόπο διαμόρφωση του κατώτατου μισθού θα έχει άμεση συνέπεια στις κλαδικές και επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας καθώς αποτελεί την αφετηρία τους.

 

Από τα παραπάνω επιβεβαιώνεται ότι η 

επίθεση στους μισθούς συνεχίζεται αμείωτη. 

 

Η εξαθλίωση και η φτώχεια μεγαλώνουν. Το ύψος του μισθού θα συνδέεται όλο και πιο στενά με το αν συμβάλλει αποτελεσματικά στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Η απάντηση σε αυτή την επίθεση δε βρίσκεται στην ταξική συνεργασία αλλά στη συνειδητοποίηση ότι οι κεφαλαιοκράτες αποτελούν αντίπαλη κοινωνική τάξη που ζει και αναπαράγεται σε βάρος των εργαζομένων. Με αυτή την έννοια απαιτείται η οργάνωση και κλιμάκωση της ταξικής σύγκρουσης για την αναχαίτιση της βαρβαρότητας και τη δημιουργία των όρων που θα οδηγήσουν στο ξερίζωμά της.

 

*Ριζοσπάστης, "Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ" Παρασκευή 22 Μάρτη 2013. 

Θρέφουν αυταπάτες.

 
Οι θιασώτες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης έσπευσαν να αξιοποιήσουν το «όχι» της κυπριακής Βουλής, για να θρέψουν τις αυταπάτες που καλλιεργούν στο λαό ότι υπάρχει η δυνατότητα διαπραγμάτευσης στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας που θα περισώσει δικαιώματά του. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξελαρυγγιάστηκαν να υποστηρίζουν ότι το παράδειγμα της Κύπρου ανοίγει τάχα έναν άλλο δρόμο. Το «όχι» της Κύπρου ήταν «όχι» στο «κούρεμα» και τη φυγή κεφαλαίων, σ' αυτά ωθούσε η απόφαση του Γιούροκρουπ. 

Κρύβουν σκόπιμα ότι η διαπραγμάτευση, τα «όχι» και τα «ναι» που διατυπώνονται στα διαβούλια ιμπεριαλιστικών οργανισμών, δεν απηχούν τα λαϊκά συμφέροντα, η υπονόμευσή τους είναι ένα το κρατούμενο για την υπεράσπιση των μονοπωλιακών συμφερόντων απ' τη σκοπιά των οποίων διαπραγματεύονται οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι.
 

Όπως ο διάβολος το λιβάνι αποφεύγουν ορισμένες κρίσιμες «λεπτομέρειες». Η Κύπρος, όπως και όλες οι χώρες - μέλη της ΕΕ, ακολουθεί κατά πόδας την αντιλαϊκή της στρατηγική. Αυτή, άλλωστε, δεν είναι προαιρετική, η υλοποίησή της είναι όρος αναγκαίος για τη θωράκιση των μονοπωλίων και την ώθησή τους σε ανάκαμψη. Στο πλαίσιό της, αλλά και για τη σύναψη δανείων, έχουν ήδη συμφωνηθεί μέτρα εξίσου βαριά με αυτά που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Οι οπαδοί της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής», που γλυκοκοιτάζουν άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για συμμαχία και «στήριξη», αποσιωπούν ότι αυτή θα παρασχεθεί με το αζημίωτο. 
 

Ακόμα κι αν η Κύπρος στραφεί σε άλλες πηγές για δάνεια, τζάμπα λεφτά δεν δίνει κανείς, το αντίτιμο απ' όπου κι αν προέλθουν αυτά θα είναι βαρύ για τον κυπριακό λαό. Ένα, καταρχήν προφανές, είναι η παράδοση μέρους του ενεργειακού πλούτου της χώρας. Πλούτος που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, σήμερα γίνεται «μήλον της Εριδος» μεταξύ ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων, πυροδοτώντας επικίνδυνους ανταγωνισμούς σε μια περιοχή ούτως ή άλλως «εύφλεκτη». 
 

 

Το παράδειγμα της Κύπρου τούς διαψεύδει ηχηρά *
 

Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, με τα μονοπώλια να κυριαρχούν στην οικονομία και στο πλαίσιο ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, αποβαίνει πάντα και παντού σε βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η διαπραγματευτική ικανότητα του Ραχόι που ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε παντιέρα δεν απέφερε στο λαό της Ισπανίας παρά ανείπωτη φτώχεια. Η ικανοποίηση της αξίωσης των κυβερνήσεων της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας για δημοσιονομική χαλάρωση, ήταν η ανταμοιβή για το σφαγιασμό των εργασιακών, ασφαλιστικών δικαιωμάτων, για τα μέτρα αιματηρής λιτότητας σε βάρος των λαών τους και την αφοσίωσή τους στη συνέχιση αυτής της πολιτικής.
 

Όσοι διατείνονται ότι υπάρχει άλλος δρόμος υπέρ των λαών μέσω διαπραγματεύσεων, θέλουν να κρύψουν ότι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης οδηγεί τους λαούς κατευθείαν σε γκρεμό ανεξάρτητα απ' το μείγμα διαχείρισης, τους ελιγμούς που μπορεί να γίνονται. Όσοι επιμένουν να υπερασπίζονται ότι η ΕΕ μπορεί να αλλάξει, κοροϊδεύουν συνειδητά τους λαούς. 

Ο χαρακτήρας της δεν αλλάζει.
 

Είτε πορεύεται με «συνταγή Μέρκελ» είτε με διαφορετική που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή θα παραμείνει θεματοφύλακας των μονοπωλιακών συμφερόντων και θα παραδίδει βορά στις ορέξεις τους τα δικαιώματα των λαών.

 

Ανάπτυξη υπέρ των λαϊκών αναγκών μπορεί να υπάρξει και προς τούτο δεν απαιτείται καμία διαπραγμάτευση, καμία επιλογή ιμπεριαλιστή συμμάχου. Απαιτείται συμμαχία λαϊκή, ανειρήνευτη πάλη για κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση απ' την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους, δηλαδή για λαϊκή εξουσία.

Κύπρος: Ενίσχυση των εκβιασμών σε βάρος των εργαζομένων στο 902gr

*Ριζοσπάστης, "ΕΠΩΝΥΜΩΣ", Πέμπτη 21 Μάρτη 2013.

Οι εργαζόμενοι να σηκώσουν τις δικές τους σημαίες, της σημαίες του ταξικού αγώνα, της λαϊκής συμμαχίας.

 
Κίνημα αμφισβήτησης του κέρδους*

Την ανάγκη η πάλη κάθε συνδικάτου - και ιδιαίτερα του τριτοβάθμιου - να αμφισβητεί την ανάπτυξη που έχει στο κέντρο της το καπιταλιστικό κέρδος αναδεικνύει η διακήρυξη του ΠΑΜΕ, ενόψει του 35ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ. Στις σημερινές συνθήκες της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος - όπου εκφράζεται ακόμα πιο άγρια η συγχρονισμένη επιθετικότητα κυβέρνησης, εργοδοσίας και ΕΕ, κατά των εργαζομένων - το συνδικαλιστικό κίνημα αποκτά νέα, πιο σοβαρά καθήκοντα.

Καθώς καλούνται να αντιπαλέψουν την ενιαία αντεργατική πολιτική, τα συνδικάτα πρέπει να διεξάγουν οργανωμένο και προσανατολισμένο αγώνα απέναντι στην εργοδοσία, στους νόμους και το κράτος της. Να βάλουν, δηλαδή, στο «στόχαστρό» τους την ίδια την ανάπτυξη που αναπαράγει τις κρίσεις και που καταστρέφει εργατική δύναμη.
 

Εάν το συνδικαλιστικό κίνημα δε βάλει στο επίκεντρο της δράσης του, εάν δεν αμφισβητήσει την καπιταλιστική ανάπτυξη, τότε διαρκώς θα ξεγλιστράει στο επίπεδο της διαχείρισης, της συνδιαλλαγής και της αποδοχής των αντεργατικών επιλογών. Ενδεικτική είναι η χτεσινή ανακοίνωση της ΓΣΕΕ, με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, όπου αναφέρεται: «Η πρωτοφανής απόφαση για παρέμβαση στο τραπεζικό σύστημα δεν πλήττει μόνο την Κύπρο και ειδικότερα τους μικροκαταθέτες, αλλά και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση, την αξιοπιστία και το ρόλο των τραπεζών». 
 

Κόπτεται πιότερο για την «αξιοπιστία των τραπεζών» - δηλαδή το τραπεζικό κεφάλαιο και τη ρευστότητα που χρειάζονται οι επενδυτικές δραστηριότητες συνολικά του μεγάλου κεφαλαίου - και για την καπιταλιστική ένωση που συντρίβει τους λαούς, παρά για το γεγονός ότι ο κυπριακός λαός «βογκάει» κάτω απ' τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης.

Μία συνδικαλιστική οργάνωση που δε «βλέπει» ότι η κάθε πολιτική απόφαση (είτε της κυβέρνησης, είτε της ΕΕ), εξυπηρετεί συγκεκριμένα μονοπωλιακά συμφέροντα, τότε θα αποτελεί στήριγμα της πολιτικής αυτής. Και αυτό θα συμβαίνει είτε το θέλει, είτε όχι, καθώς θα μετατρέπεται σε «θεραπαινίδα» δύναμη του συστήματος. Κατ' επέκταση, μια τέτοια οργάνωση γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη για την εργατική τάξη. Διότι θα εγκλωβίζει τους εργαζόμενους στην αυταπάτη είτε του «άλλου μείγματος» της ίδιας αντεργατικής πολιτικής, είτε της ευθείας στήριξης αυτών των αντεργατικών πολιτικών.

 
Έτσι, τέτοια συνδικάτα, ακόμα κι αν μοιράζουν «φιλεργατικές 

διακηρύξεις», στην πραγματικότητα στηρίζουν το σύστημα.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που δείχνουν ότι κάθε βήμα «πίσω» απ' τα εργατικά δικαιώματα, σέρνει την οριστική ταφόπλακα πάνω σε αυτά. Στη FINTEXPORT, η προηγούμενη διοίκηση του σωματείου διαρκώς ικανοποιούσε τα αιτήματα της εργοδοσίας στο όνομα τού να συνεχιστεί η λειτουργία του εργοστασίου και να έχουν δουλειά οι εργάτες. Τελικά, έκλεισε το εργοστάσιο, οι εργάτες είναι απλήρωτοι από το Δεκέμβρη του 2011. 

Στη «Χαλυβουργία», η άρνηση του σωματείου στο Βόλο για συμπαράταξη με τους απεργούς του Ασπροπύργου δεν εμπόδισε τον Μάνεση να αξιώνει - ξανά φέτος - μειώσεις μισθών, επανειλημμένα. Στη Rigips (γυψοσανίδες), η αποδοχή συνεχών προγραμμάτων εκ περιτροπής απασχόλησης από το 2009, συνοδευόταν πάντα από τις απολύσεις που δήθεν θα απομάκρυνε. 

Επιβεβαιώνεται καθημερινά πως τα συμφέροντα των εργαζομένων δεν μπορούν να προστατευτούν ταυτόχρονα με τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρήσεων. Οσο η παραγωγή και τα εργοστάσια καθορίζονται με βάση αυτό που συμφέρει την καπιταλιστική κερδοφορία και τα συνδικάτα συστρατεύονται σ' αυτήν την κατεύθυνση, τόσο το κίνημα θα αδυνατεί να συμβάλει όχι μόνο στην αντεπίθεση, αλλά ακόμα και στην άμυνα των εργαζομένων.

Η καπιταλιστική κρίση αποκάλυψε τα αδιέξοδα ενός συστήματος που σαπίζει. 

 
 Οι δυνάμεις που συγκροτούν το ΠΑΜΕ...** 

Υιοθέτησαν και στήριξαν αταλάντευτα το σύνθημα που γεννήθηκε μέσα στους σύγχρονους σκληρούς ταξικούς αγώνες: ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες.

Μόνο με αυτή τη γραμμή πάλης μπορεί να αναγεννηθεί το ταξικό κίνημα...

...Πάνω σε αυτή τη γραμμή επιδιώκουμε την ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, την αναβάθμιση της λειτουργίας και της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Με δράση από τα κάτω, καρφί στο μάτι της μεγαλοεργοδοσίας.

Πάνω σε αυτή τη γραμμή επιδιώκουμε να συσπειρωθούν όλοι. Εργάτες και υπάλληλοι, πρωτοβάθμια σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, Επιτροπές Αγώνα, Λαϊκές Επιτροπές, συνδικαλιστές. Να δυναμώσει ο ενιαίος αγώνας, η λαϊκή συμμαχία. Η επίθεση είναι ενιαία, χτυπάει όλα τα λαϊκά στρώματα, απαιτείται ενιαίο μέτωπο πάλης εργατοϋπαλλήλων, συνταξιούχων, φτωχών αγροτών, μικροεπαγγελματοβιοτεχνών, γυναικών, κάθε νέου και νέας.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στην αντεπίθεση να γκρεμίσουμε Μνημόνια και αφεντικά.

Εργάτη μπορείς να γίνεις ο κυρίαρχος του πλούτου που παράγεις.

 

 Συνέδριο ΓΣΕΕ: Αγωνιούν οι εργατοπατέρες 
για το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» ΕΔΩ

*Ριζοσπάστης, "Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ", Τετάρτη 20 Μάρτη 2013.

**ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ του ΠΑΜΕ μπροστά στο 35o Συνέδριο της ΓΣΕΕ ΕΔΩ 

Σχόλιο του Γρ. Τύπου του ΠΑΜΕ για την συνέντευξη τύπου της ΓΣΕΕ ΕΔΩ

"...το καπιταλιστικό σύστημα σαπίζει και παρασύρει τον κόσμο στην καταστροφή και τη βαρβαρότητα"

Το αποτέλεσμα και αυτό που έχει σημασία, είναι ότι είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο, είτε οπουδήποτε αλλού, τα μέτρα που παίρνονται, είτε με «plan A» είτε με «plan B», δεν είναι φιλολαϊκά, αυτά θα τα πληρώσει ο κόσμος, τόνισε μιλώντας στην εκπομπή «πρωινό ant1», o Θανάσης Παφίλης, μέλος της ΚΕ και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ.

Και προσωρινή λύση να βρεθεί στην Κύπρο με δεύτερο πλάνο, τα μεροκάματα θα πέσουν κι άλλο, τα ασφαλιστικά δικαιώματα θα χτυπηθούν, θα γίνει ό,τι έγινε στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της ΕΕ, επισήμανε.

Οι νόμοι του καπιταλιστικού συστήματος είναι αδυσώπητοι.

O Θ. Παφίλης, υπογράμμισε ότι οι νόμοι του καπιταλιστικού συστήματος είναι αδυσώπητοι, και δεν αλλάζουν την κατάσταση ούτε προσφορές της εκκλησίας, ούτε ακόμα και αν βρεθεί ένα «plan B». Μέσα στην ΕΕ, με δεδομένη την πολιτική της και με την εξουσία στα χέρια του κεφαλαίου είναι αδιέξοδο.

Η κρίση του καπιταλισμού είναι βαθύτατη, σημείωσε, και για να ξεπεραστεί πρέπει να καταστραφεί ένα μέρος του κεφαλαίου και κυρίως να απαξιωθεί τελείως η εργατική δύναμη.

Αυτά τα μέτρα είναι συνολικά μέτρα, πρόσθεσε, που αποφασίζονται ομόφωνα από την ΕΕ -και από την ελληνική κυβέρνηση- και με γνώμονα το χαρακτήρα που έχει η ΕΕ, εκφράζουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.

Η Κύπρος, αποδεικνύει ότι με διαχείριση αυτής της κρίσης, μέσα στην ΕΕ και χωρίς να θιχτεί η εξουσία -δηλαδή αυτός που έχει την οικονομία στα χέρια του- δεν μπορείς να έχεις φιλολαϊκή πολιτική, επισήμανε ο Θ. Παφίλης, προσθέτοντας ότι το καπιταλιστικό σύστημα σαπίζει και παρασύρει τον κόσμο στην καταστροφή και τη βαρβαρότητα.

Η διέξοδος, τόνισε, είναι έξω από την ΕΕ, με λαϊκή εξουσία, να πάρει ο λαός τον πλούτο στα χέρια του. Δύο απόψεις υπάρχουν, η μία να υποταχτείς στη βαρβαρότητα και η άλλη να παλέψεις για να την ανατρέψεις, εμείς είμαστε με τη δεύτερη, σημείωσε χαρακτηριστικά. (902.gr)

Νέο «ΟΧΙ» στους ιμπεριαλιστές, από τον περήφανο κυπριακό λαό.

 

"Δούλοι του 21ου αιώνα δεν θα γίνουμε"

Καταψηφίσθηκε κατά την συνεδρίαση της Κυπριακής Βουλής το σχέδιο που αποφασίστηκε στο Γιούρογκρουπ ενώ η κυπριακή κυβέρνηση επεξεργάζεται εναλλακτικά σενάρια για τον εφάπαξ φόρο («κούρεμα») στις καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες. Συγκεκριμένα, 36 βουλευτές καταψήφισαν, κανένας βουλευτής δεν υπερψήφισε ενώ οι 19 βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού απείχαν.  

Το ΑΚΕΛ καταψήφισε το νομοσχέδιο ενώ έκανε πρόταση για λύση εκτός τρόικας με 15 σημεία.

Μεγάλη διαδήλωση πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία έξω από το κτίριο της Βουλής των Αντιπροσώπων την ίδια ώρα με την συνεδρίασης της Ολομέλειας του Σώματος. Πλήθος κόσμου είχαν συγκεντρωθεί και φώναζαν συνθήματα ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, τη συμφωνία με το Γιούρογκρουπ και το νομοσχέδιο για το «κούρεμα» των καταθέσεων. Στην κεφαλή της συγκέντρωσης ήταν το μπλοκ του ΑΚΕΛ και της ΕΔΟΝ. Ξεχώρισαν επίσης για τη μαζικότητά τους τα μπλοκ της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας και της Προοδευτικής Κίνησης Φοιτητών. Ισχυρή ήταν η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων.  Περισσότερα στο 902.gr

 Θ. Παφίλης: Οι εξελίξεις στην Κύπρο 
 απομυθοποίησαν το ρόλο της ΕΕ...

Τη συμπαράσταση του ΚΚΕ στον κυπριακό λαό, στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα που δέχονται λυσσαλέα επίθεση από την ΕΕ και τις δυνάμεις του κεφαλαίου, εξέφρασε στη Βουλή ο Θανάσης Παφίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα την απόφαση του Γιούρογκρουπ για την Κύπρο.

Υπογράμμισε πως οι εξελίξεις απομυθοποιούν την ΕΕ και απευθυνόμενος στα κόμματα του ευρωμονόδρομου σημείωσε: «Πού είναι η αλληλεγγύη; Τσεκούρι και απέναντι στην Κύπρο. Πού είναι ο ισχυρισμός ότι η ΕΕ και η ένταξη της Κύπρου θα έλυνε την κατοχή του 40% της χώρας από την Τουρκία; Πού είναι τα ευρωπαϊκά σύνορα που λέγατε τόσα χρόνια όπως λέτε και για την ΑΟΖ σήμερα; Έχουν σταματήσει στην κατεχόμενη ζώνη».

Ο Θ. Παφίλης πρόσθεσε πως οι εξελίξεις αποδεικνύουν πως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη διαχείριση που να «διασώσει» την οποιαδήποτε χώρα έστω και αν είναι μικρή και αυτό γιατί οι νόμοι του καπιταλιστικού συστήματος είναι σκληροί και αδυσώπητοι. Απηύθυνε κάλεσμα στον ελληνικό, αλλά και στον κυπριακό λαό να δυναμώσει την πάλη του, να ανοίξει νέους δρόμους έξω από την ΕΕ, κόντρα στο ΔΝΤ, κόντρα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και να παλέψει για τη λαϊκή εξουσία καθώς άλλες λύσεις προς όφελος του λαού δεν μπορούν να υπάρξουν.