Αφήστε το παλληκαράκι Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο .. το καλό που σας θέλω

"ΠΑΣΟΚ: Είμαστε το κίνημα των αποδείξεων,
είμαστε πάρα πολύ ψύχραιμοι, πάρα πολύ ανεκτικοί"..
...είμαστε .. είμαστε.. Φανφαρόνοι, κρατήστε τις φανφάρες σας
και "...για το καλό του τόπου"
αφήστε το Μάριο ε λ ε ύ θ ε ρ ο τώρα..

Μνήμη Δεκέμβρη 2008

"FASHION ANY TIME"

Ένα Σάββατο έχουμε δικό μας

κι αυτό έγινε θέμα από τους
κουλτουριάρηδες!!

"Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική - Η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική"

"Η οικονομία της αγοράς"

"Η πολιτική αδιαφορία είναι πολιτικός κόρος"
Να ζεις μέσα στην κοινωνία και να είσαι ελεύθερος
απέναντι στην κοινωνία γίνεται; Δεν γίνεται.



Η αστική κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα, είναι κοινωνία ταξικά διαρθρωμένη. Κοινωνία χωρισμένη σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Από εδώ, κοντά στα άλλα, προκύπτει και το ότι η κοινωνία που ζούμε, είτε το καταλαβαίνει κανείς, είτε όχι, είναι κοινωνία κομματικοποιημένη. Η κατανόηση αυτής της πραγματικότητας φαίνεται και από την θέση που παίρνει κανείς, απέναντι στην ακομματικότητα, απέναντι σ' αυτή την ιδεολογική αιχμή της αστικής τάξης. "Σε μια κοινωνία, που βασίζεται στο χωρισμό σε τάξεις, η πάλη ανάμεσα στις εχθρικές τάξεις γίνεται αναπόφευκτα σε μια ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξής της, πολιτική πάλη. Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων. Η ακομματικότητα είναι απάθεια απέναντι στην πάλη των κομμάτων. Η απάθεια όμως αυτή δεν ισοδυναμεί με ουδετερότητα, με αποχή από την πάλη, γιατί στην ταξική πάλη δεν μπορεί να υπάρχουν ουδέτεροι. Στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να "απόσχει" κανείς από την ανταλλαγή των προϊόντων η της εργατικής δύναμης. Και η ανταλλαγή γεννά αναπόφευκτα την οικονομική πάλη και σε συνέχεια και την πολιτική πάλη. Γιαυτό, στην πραγματικότητα, η απάθεια απέναντι στην πάλη δεν είναι καθόλου απομάκρυνση από την πάλη, αποχή απ' αυτήν, ουδετερότητα. Η απάθεια είναι σιωπηρή υποστήριξη εκείνου που είναι ισχυρός, εκείνου που κυριαρχεί."* Όποιος σήμερα είναι απαθής απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση των κομμάτων της πλουτοκρατίας σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, αυτός υποστηρίζει σιωπηρά αυτή την επίθεση. Όποιος, απέναντι στον αγώνα της εργατικής τάξης για την κοινωνική της απελευθέρωση, προβάλει την ουδετερότητα του, την απολιτικότητα, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υποστηρίζει σιωπηρά, την κυριαρχία της αστικής τάξης. "Η πολιτική αδιαφορία είναι πολιτικός κόρος. Με "αδιαφορία", με "απάθεια" βλέπει το κομμάτι το ψωμί ο χορτάτος. Ο νηστικός όμως, θα είναι πάντοτε "κομματικός" απέναντι στο κομμάτι το ψωμί. Η "αδιαφορία" και η "απάθεια" για το κομμάτι το ψωμί δεν σημαίνουν πως ο άνθρωπος αυτός δεν έχει το ανάγκη , αλλά πως ο άνθρωπος αυτός το έχει πάντοτε εξασφαλισμένο, πως δεν θα του λείψει ποτέ, πως βολεύτηκε γερά στο κόμμα των χορτάτων. Η ακομματικότητα στην αστική κοινωνία είναι απλώς μια υποκριτική, σκεπασμένη, παθητική έκφραση του ότι ανήκει κανείς στο κόμμα των κρατούντων, στο κόμμα των εκμεταλλευτών. Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική. Η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική. Η κομματικότητα είναι ταυτόχρονα και όρος και δείχτης της πολιτικής ανάπτυξης. Όσο περισσότερο πολιτικά αναπτυγμένος, φωτισμένος και συνειδητός είναι ένας πληθυσμός η μια τάξη, τόσο ανώτερη είναι, κατά γενικό κανόνα, η κομματικότητα".** Ο όρος λοιπόν "απολιτικότητα" που προκύπτει από τον όρο "ακομματικότητα" και ζυμώνεται στην κοινωνία που ζούμε, δεν είναι παρά η υποκρισία της αστικής τάξης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξαπάτηση του λαού. Η αστική τάξη, ασχολείται ακριβώς μ' αυτήν την εξαπάτηση του λαού προκειμένου να διασφαλίζει την κυριαρχία της. Σε αντιστάθμισμα της αστικής "αλήθειας" λοιπόν, εμείς λέμε πως δεν υπάρχει πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας που μπορεί να μη συνδέεται με την πολιτική.

* Β. Ι. Λένιν: Για την πολιτιστική επανάσταση, Εκδ., Σ.Ε., Αθήνα 1983, σελ., 259
** Από το ίδιο

"Έξω η πολιτική από τα Σωματεία" (Μέρος τρίτο)

Χρωμο(σ)ελίδες της Άρτεμις ( Παιδική ζωγραφιά)

"Στην αστική κοινωνία η μάζα των εργαζομένων κυβερνιέται από την αστική τάξη..

από μια μειοψηφία, από τους πλούσιους, που μετέχουν στην κεφαλαιοκρατική
ιδιοκτησία και που μετέτρεψαν τη μόρφωση και την επιστήμη, τη σοβαρότερη κατάκτηση και το διαλεχτότερο λουλούδι του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού, σε όργανο εκμετάλλευσης, σε μονοπώλιο, για να κρατούν στη σκλαβιά την τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων" *

Η διαχωριστική γραμμή

Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, παρεμβαίνουν για να αλλοιώσουν τη συνείδηση των εργαζομένων, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα. Αυτό το σκοπό, έρχεται να υπηρετήσει και το αφοριστικό σύνθημα "έξω η πολιτική από τα σωματεία". Αντίθετα στις επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης, εμείς υποστηρίζουμε, ότι είναι ανάγκη η συλλογική σκέψη των οργανωμένων δυνάμεων των εργαζομένων να οδηγεί σε δράσεις που να συμβάλλουν, συγχρόνως με την αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων που προκύπτουν από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, στην ομαλή εξέλιξη της συνείδησης των εργαζομένων, με βάση την πραγματικότητα δηλ., συνειδητοποίηση της ταξικής τους θέσης και της πολιτικής τέλος αντιμετώπισης της πραγματικότητας με τον τρόπο που υποδείχνει η οικονομική εξέλιξη. Ένα παράδειγμα υποκρισίας της αστικής τάξης, που είναι όμως καθοριστικής σημασίας, είναι η γνώμη της ότι το σχολείο μπορεί να μείνει έξω από την πολιτική. Εδώ η αστική τάξη δίνει τα υποκριτικά της "ρέστα". Η ίδια η αστική τάξη που προβάλλει επίμονα χρόνια τώρα, αυτή τη "θέση", θεωρεί σαν το πιο βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης την πολιτική της. Για του λόγου το αληθές, το παρά κάτω απόσπασμα από ομιλία του προέδρου του ΣΕΒ κ. Οδυσσέα Κυριακόπουλου που έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 2002 στην Αθήνα, στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. "Όμως, πολλά προβλήματα παραμένουν και εξακολουθούν να δρουν ως τροχοπέδη στην προσπάθεια βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Θα αναφερθώ σύντομα στο κράτος και την Παιδεία....και έρχομαι τώρα στο μεγάλο ζήτημα, εκείνο της Παιδείας. Είναι φανερό ότι οι μεγάλες αλλαγές που συντελούνται σε παγκόσμιο επίπεδο δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστη την παιδεία. Η κοινωνία της γνώσης διαμορφώνεται και λειτουργεί μόνο μέσα από μια διαδικασία συνεχών προσαρμογών και έντονης αλληλεξάρτησης της παιδείας με την οικονομία. Αλλαγές στη λειτουργία της οικονομίας πρέπει να θέτουν σε κίνηση δυνάμεις που μεταβάλλουν ριζικά τον χαρακτήρα της παιδείας. Όσο κι αν το Υπουργείο Παιδείας να προσπαθεί,....Οι διαδικασίες όμως αυτές δεν αφήνουν περιθώρια για να λειτουργήσουν οι ταχείες διαδικασίες προσαρμογής που απαιτεί η οικονομία της αγοράς και του ανταγωνισμού".** Όπου "οικονομία της αγοράς" εννοεί, την εκμετάλλευση των εργαζομένων, και όπου "του ανταγωνισμού" εννοεί, την βαθύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Να πως αποδείχνει η αστική τάξη ότι το σχολείο μπορεί να μείνει έξω από την πολιτική. Προφανώς δεν εννοεί και έξω από την δική της πολιτική. Ναι, δεν είναι καινούργια ανακάλυψη, το τεράστιο υποκριτικό ταλέντο της κυρίαρχης τάξης, αλλά το παρά πάνω απόσπασμα είναι μια χειροπιαστή απόδειξη. Η αστική τάξη προσπαθεί πάντα να εναρμονίζει την εκπαίδευση με κάθε βήμα της οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, όπως σήμερα με την ηλεκτρονική εποχή, με σκοπό να κρατά το σχολείο στο ρόλο του προμηθευτή υπάκουων και επιδέξιων υπηρετών της, χωρίς να έχει ποτέ ενδιαφέρον να κάνει το σχολείο όργανο διάπλασης της ανθρώπινης προσωπικότητας. Είναι λοιπόν για την αστική τάξη ζήτημα πρώτης προτεραιότητας, αλλά συγχρόνως και δείγμα της μεγάλης της υποκρισίας, η υποταγή της παιδείας στην πολιτική της δηλ., στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Υποκρίνεται, γιατί γνωρίζει πολύ καλά, ότι στο θέμα της Δημόσιας Εκπαίδευσης διεξάγεται ένα από τα συστατικά μέρη της ταξικής πάλης. Κι αυτή θέλει να την κρύψει "κάτω από το χαλί". Δεν θέλει, όπως και στους άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, αυτή η ταξική πάλη που έτσι κι αλλιώς υπάρχει, να συνειδητοποιηθεί από τους εργαζόμενους, την εκπαιδευτική κοινότητα.
Αυτή η πολιτική πρέπει να αντιμετωπισθεί και μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο από την οργανωμένη, ταξική πολιτική των εργαζομένων παντού και προ πάντων μέσα στα σωματεία, τους συλλόγους, τα συνδικάτα. Αντιπαραθέτοντας την αλήθεια, απέναντι στη ψευτιά των εκμεταλλευτών. Ότι δηλαδή η πολιτική αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, και ο ισχυρισμός ότι το σχολείο, όπως και τα σωματεία μπορεί να μείνουν έξω από την πολιτική, είναι ψέμα και υποκρισία και ότι οι άνθρωποι αυτοί υποστηρίζουν αυτή την ανοησία, γιατί θεωρούν τη γνώση μονοπώλιό τους και την πολιτική αποκλειστικό τους δικαίωμα. Οι εργαζόμενοι, όπως μέχρι σήμερα, έχουν δύο επιλογές. Η θα επαναστατικοποιήσουν την συλλογική σκέψη και δράση τους, που σημαίνει, θα διεκδικήσουν με κάθε τρόπο τα πραγματικά τους συμφέροντα, τα συμφέροντα της τάξης τους, που σε τελευταία ανάλυση είναι ο κοινωνικός μετασχηματισμός η θα παραμείνουν υπηρέτες, έτσι κι αλλιώς, των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και αγωγοί περάσματος της αστικής ιδεολογίας, στις γενιές που μέλλεται ναρθούν..

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

*Β.Ι.Λένιν: "Για την πολιτιστική επανάσταση", εκδ. Σ.Ε., σελ. 7
**δελτίο ΣΕΒ, Νοεμβριος - Δεκέμβριος 2002, σελ. 4

"Έξω η πολιτική από τα Σωματεία" (μέρος δεύτερο)

"Περί ανέμων και υδάτων" ΙΙ

"Φωνάζει ο κλέφτης, να φοβηθεί ο νοικοκύρης"

Ισχυρίζονται, λοιπόν, οι ιδεολόγοι της αστικής τάξης, ότι ένα σωματείο, ένα συνδικάτο, ένας τοπικός σύλλογος κλπ., και όσοι άνθρωποι δραστηριοποιούνται η συμμετέχουν στη δράση αυτών των οργανώσεων, δεν πρέπει να "εισάγουν" την πολιτική σκέψη και δράση σαυτές, παρά μόνο να ασχολούνται αποκλειστικά με τα στενά συμφέροντα του κλάδου τους η της περιοχής τους. Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα απ' όλα, με λίγα λόγια τι σημαίνει ο όρος "πολιτική".
Διαβάζουμε στο κοινωνικοπολιτικό λεξικό του Πανεπιστημιακού καθηγητή Δ. Γ. Κασιούρα, έκδοση Σ.Ε., Αθήνα 1995, σελ. 217, το λήμμα "πολιτική". "Οι σκοποί και τα καθήκοντα που θέτουν οι κοινωνικές τάξεις στην πάλη για τα συμφέροντα τους, οι μέθοδοι και τα μέσα που
εφαρμόζουν για να τα προασπίσουν...η πολιτική καθρεφτίζει την πάλη των τάξεων και τελικά καθορίζεται από την οικονομική θέση αυτών των τάξεων.." Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Η πολιτική διαποτίζει όλους τους χώρους τις κοινωνικής ζωής.

Εντάξει με τις έννοιες. Λέμε στους αστούς ιδεολόγους. Υποστηρίξτε κύριοι τη "γνώμη" σας
στο συγκεκριμένο ζήτημα. Δώστε μας έστω και ένα παράδειγμα που να αποδείχνει μία οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα που να μην επηρεάζεται από την πολιτική, η και αντίστροφα, μία πολιτική πράξη που να μην έχει αντανάκλαση στην κοινωνία, στη ζωή των ανθρώπων. Έστω και ένα. Αυτό το ίδιο το αφοριστικό ιδεολόγημά σας, "έξω η πολιτική από τα σωματεία" που προβάλλετε με αυτοπεποίθηση ηλίθιου, είναι ακριβώς η ιδεολογική βάση της
πολιτικής σας προπαγάνδας. Αλλά και ένδειξη του πολιτικού θράσους της τάξης σας, ώστε να θεωρείτε την άσκηση της πολιτικής, αποκλειστικό σας προνόμιο. Θέλουμε ένα παράδειγμα. Έστω και ένα. Διαφορετικά, όσοι προβάλλεται αυτή την κατασκευασμένη ανοησία, δεν είστε μόνο υποκριτές η ηλίθιοι, αλλά έτσι κι αλλιώς, υποστηρικτές της στυγνής "δημοκρατίας" του κεφαλαίου.
Τι ζητάτε από τους εργαζόμενους; Να υποβαθμίσουν τη νοημοσύνη τους; Να αποβλακωθούν με την θέλησή τους; Να υποταχθούν στον κίβδηλο λόγο της τάξης σας; Να παρακαλάνε τον Θεό να λυπηθεί τα πλάσματά του; η τηρώντας το πρωτόκολλο και την ιεραρχία, οι κατώτεροι δηλ., οι εργαζόμενοι να αφήνονται στο έλεος των ανώτερων, δηλ., του πολιτικού προσωπικού
των αφεντικών, οι οποίοι όποτε το κρίνουν αναγκαίο θα "προσφέρουν μία απολιτική αύξηση των 77 λεπτών του ευρώ η όπως απαιτεί σήμερα ο "υπέρτατος νόμος" σωτηρίας της τάξης των εκμεταλλευτών, θα κόβουν μισθούς και συντάξεις, θα καταστρέφουν τις εργασιακές σχέσεις και θα ρίχνουν στην ανεργία, αυτή την πιο σκληρή και διαχρονική βία, χιλιάδες εργαζομένων.

Τι ζητάτε από τους εργαζόμενους; Να συζητάνε περί ανέμων και υδάτων, για τα σκηνώματα των αγίων, για τα UFO και τις προβλέψεις των ζωδίων, για τον "Τσελεμεντέ" και την πορνεία. Ζητάτε, όχι μόνο αυτά, αλλά και κάτι παρά πάνω. Τους ζητάτε να παραδοθούν. Ε! αυτό δεν μπορεί να γίνει. Ο Ελληνικός λαός έχει ιστορία μεγάλων αγώνων. Έχει παρακαταθήκες.

Οι εργαζόμενοι ξέρουν που είναι η θέση τους. Έχουν ταξικό ένστικτο. Γιαυτό δεν είναι μαζί σας. Το κορόιδο κάνουν για να βολευτούν. Για να επιζήσουν μέσα σαυτή την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Υποκρίνονται ότι είναι μαζί σας. Περιμένουν την κατάλληλη ώρα. Κάτι έμαθαν, όσο να πεις, μετά από τόσα χρόνια, οι μάρτυρες της πολιτικής πρακτικής σας.

Ναι λοιπόν στη πολιτική. Με χαραγμένη τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους εργαζομένους και στο μεγάλο κεφάλαιο, και με τον τρόπο που επιβάλλουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και υποδείχνει, στη βάση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η οικονομική εξέλιξη.

Συνεχίζεται...

"Έξω η πολιτική από τα Σωματεία"

"Περί ανέμων και υδάτων"

Μέρος πρώτο

Χρόνια τώρα οι προπαγανδιστές της αστικής ιδεολογίας προβάλλουν και ζυμώνουν το ''αποδοτικό'' αφοριστικό ιδεολόγημα ''έξω η πολιτική από τα σωματεία'' που σε τελευταία ανάλυση σημαίνει ''έξω η πολιτική από την πολιτική'' Ποιος δεν έχει γίνει μάρτυρας αυτής της ζύμωσης, που γίνεται κάθε στιγμή και με όλα τα μέσα που έχει στα χέρια της η κυρίαρχη τάξη, είτε μέσα από τα ΜΜΕ, είτε με το πολιτικό προσωπικό και τα συνδικαλιστικά στελέχη της. Κατακεραυνώνουν μέσα στα σωματεία, στους τόπους δουλειάς, σε κάθε μαζική οργάνωση, όποιον τολμήσει να μιλήσει προκειμένου να αναδείξει την πολιτική πλευρά των προβλημάτων, τις αιτίες που τα δημιουργούν και κατά συνέπεια, την ταξική πολιτική και δράση που απαιτεί η λύση αυτών των προβλημάτων, εκτοξεύοντας κατά πάντων την απόλυτη "αλήθεια" τους. ''Έξω η πολιτική από τα σωματεία" Προβάλλουν το αφοριστικό ιδεολόγημα τους, με την ακαταμάχητη βεβαιότητα, που συνήθως χαρακτηρίζει τους ηλίθιους, ότι σωματεία εργαζομένων, Τ. Α., διάφοροι τοπικοί και όχι μόνο, πολιτιστικοί και εξωραϊστικοί σύλλογοι, δεν πρέπει να ασχολούνται με την πολιτική παρά μόνο με τα στενά συμφέροντα του κλάδου, ή της περιοχής.
Χρόνια τώρα η αστική προπαγάνδα ζυμώνει τέτοιας αξίας αφορισμούς και ιδεολογήματα
- "έξω η πολιτική από τα σωματεία" στο μαζικό χώρο - "η τέχνη για την τέχνη" στους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, του πολιτισμού γενικότερα, και όταν οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται για να υπερασπίσουν, σε τελευταία ανάλυση, την ζωή τους, όπως συμβαίνει και σήμερα, τους εγκαλούν με την παραλλαγή του "επίμαχου'' ιδεολογήματος
"Οι κινητοποιήσεις, οι αναταραχές και βιαιότητες είναι υποκινούμενες''. Ναι, αυτή είναι η προπαγανδιστική ποιότητα της αστικής τάξης. Όμως παρ' όλα αυτά , δεν μπορούμε να αρνηθούμε το γεγονός, ότι χρόνια τώρα έχουν διαπιστωθεί οι αρνητικές συνέπειες, και εξαιτίας αυτής της πρακτικής μέσα στο λαϊκό κίνημα, που προκύπτει από την παραδοχή αυτού του αφοριστικού ιδεολογήματος, από την μεριά των εργαζομένων.
Με αφορμή αυτή την διαπίστωση, ότι δηλαδή η υιοθέτηση αυτού του ιδεολογήματος, από
τους εργαζόμενους γενικά, αλλά και από τα μέλη και τις διοικήσεις συλλόγων και σωματείων, τα αφοπλίζει, τα αποσπά από την πολιτική πραγματικότητα, δηλαδή, την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας και κατά συνέπεια από την ταξική πάλη, έτσι κι αλλιώς, συσκοτίζοντας τα πραγματικά τους συμφέροντα, τα αποδυναμώνει, τα αποδιοργανώνει και τα οδηγεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, κρίνουμε ότι είναι αναγκαία μια απάντηση στους φορείς κυρίως, αλλά με σκοπό να κατανοήσουν, και οι αφελείς υποστηρικτές αυτού του ιδεολογήματος, τι τελικά υπερασπίζονται.

Συνεχίζεται..

Ο εθνικός μπαμπούλας

Χωρίς άλλα λόγια

Η οικονομική κρίση, οι συνέπειες της οποίας καλύπτουν πλέον όλα τα στρώματα του λαού μας , δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα κύματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που φτάνουν το ένα πίσω από το άλλο όλο μεγαλύτερα και πιο απειλητικά. Είναι φανερό πλέον ότι έχουν ανησυχήσει την κυρίαρχη τάξη σε τέτοιο βαθμό που έχουν αρχίσει να χάνουν την ψυχραιμία τους. Αυτό φαίνεται κι από το ότι δεν τους φτάνει πλέον η προπαγανδιστική επίθεση των δικών τους ΜΜΕ, που έχουν εξαπολύσει καιρό τώρα ενάντια στην νοημοσύνη του λαού, κάθε τόσο καλούν σε βοήθεια παροπλισμένους η χρεοκοπημένους πολιτικούς της τάξης τους. Η επανεμφάνιση του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. κ. Κ. Μητσοτάκη,
είκοσι μέρες μετά την εξ ίσου υποστηρικτική, όπως και η χθεσινή, προς την κυβέρνηση και απειλητική προς τον λαό, συνέντευξή που είχε δώσει στο κεντρικό δελτίο του ΜΕGA, κάνει να φαίνεται καθαρά η έλλειψη ψυχραιμίας τους, στα λόγια του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης.
Ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μιλώντας εκείνο το βράδυ της Τρίτης (2 Μαρτίου 2010), στο κεντρικό δελτίο του MEGA, αφού επισήμανε ότι τα μέτρα είναι προς την σωστή κατεύθυνση και όλα τα άλλα που έχουν υποδείξει οι τραπεζοβιομήχανοι και έχουμε κουραστεί να ακούμε, αλλά δυστυχώς τα βιώνουμε, έστρεψε τα βέλη του προς τα κόμματα της αριστεράς και κυρίως στο ΚΚΕ και αναφερόμενος ονομαστικά στην κ. Αλέκα Παπαρήγα είπε: ''Η κα Παπαρήγα πρέπει να καταλάβει ότι εφ' όσον νομιμοφρόνως ζει μέσα στο σύστημα της δικής μας αστικής δημοκρατίας, είναι υποχρεωμένη να σέβεται τη δημοκρατική νομιμότητα και να μη προχωρεί σε ακραίες δηλώσεις''
Στη χθεσινή του συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά (Δευτέρα 22 Μαρτίου στον ΣΚΑΙ) μιλώντας ''εφ' όλης της ύλης'' έκανε ένα βήμα πάρα πάνω στην προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού που επιχειρεί το τελευταίο διάστημα η αστική τάξη. Ανάμεσα στα άλλα τόνισε ότι: ''χωρίς καμιά αμφιβολία βρισκόμαστε σε μία καμπή. Η εποχή αυτή μου θυμίζει τις παραμονές της δικτατορίας, όταν ο πολιτικός κόσμος δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος του και να εμποδίσει την δικτατορία που την βλέπαμε να έρχεται''.
Βεβαίως δεν μπήκε στον κόπο να πει ποιος θα παίξει σήμερα, το ρόλο που έπαιξε τότε ο ίδιος, τα αφεντικά του και το κακό του συναπάντημα , στην επιβολή της δικτατορίας.
Τέλος για την ''επιτυχή'' αντιμετώπιση της κρίσης ζήτησε από τους φτωχούς, να το πάρουν απόφαση, ότι υπέρτατος νόμος για τη σωτηρία της ''δικής μας αστικής δημοκρατίας'', είναι ανάγκη εθελοδουλικά να γίνουν φτωχότεροι.

Άντε, και σ' άλλα με υγεία

Τι να κάνει άραγε ο κυρ Λεωνίδας, δεν φάνηκε και ανησυχούμε. Αλλά, εντάξει, ελπίζουμε, ότι όπου νάναι θα καλέσουν πάλι την κλάση του και θα τον δούμε.