Μνήμη Ιούλη 1974

Ένα τραγούδι που ζωγραφίζει με νερένιες
εικόνες το προσκύνημα στην αγάπη.
Στη μεγάλη αγάπη, όπως για μας είναι
"η γη του μύρου, του χαιρετισμού" η
"Κύπρος της αγάπης και του ονείρου"

Ποίηση : Οδυσσέα Ελύτη
Μουσική : Μίκη Θεοδωράκη
Ερμηνεία : Σούλα Μπιρμπίλη

"Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα"

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα / βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι
το χέρι σου έφευγε με το νερό / να στρώσει νυφικό το πέλαγος
το χέρι σου άνοιγε τον ουρανό.

Άγγελοι μ' έντεκα σπαθιά / πλέανε πλάι στ' όνομα σου
σκίζοντας τ' αφρισμένα κύματα / στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη
που ήταν το ίδιο το φεγγάρι.

Φεγγάρι εδώ, φεγγάρι εκεί / αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα
για το δικό σου το χατήρι / ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι.

" Την είπα κι αυτήν Ελλάδα..."

...απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη
Ο ΜΙΚΡΌΣ ΝΑΥΤΊΛΟΣ
ΜΎΡΙΣΑΙ ΤΟ
ΆΡΙΣΤΟΝ ΙΙ
Μουσική επένδυση: Μίκη Θεοδωράκη

ΚΑΤΟΊΚΙΣΑ ΜΙΑ ΧΏΡΑ / που' βγαινε από την / άλλη, την πραγματική

Όπως τ' όνειρο από τα / γεγονότα της ζωής μου.
Την είπα κι αυτήν / Ελλάδα και τη / χάραξα πάνω στο / χαρτί για να τηνε βλέπω.
Τόσο λίγη / έμοιαζε τόσο / άπιαστη
Περνώντας ο / καιρός όλο και / την δοκίμαζα
με κάτι ξαφνικούς / σεισμούς, κάτι παλιές / καθαρόαιμες θύελλες
Άλλαζα θέση στα / πράγματα να / τ' απαλλάξω από / κάθε αξία.
Μελετούσα / τ' Ακοίμιστα και / την ερημική
ν' αξιωθώ να / φκιάνω /λόφους καστανούς
Μοναστηράκια /κρήνες
Ως κι ένα περιβόλι / ολόκληρο έβγαλα / γιομάτο / εσπεριδοειδή
που μύριζαν / Ηράκλειτο κι /Αρχίλοχο.
Μα 'ταν η / ευωδιά τόση / που φοβήθηκα.
Κι έπιασα σιγά / σιγά να δένω λόγια / σαν διαμαντικά
να την καλύψω / τη χώρα που / αγαπούσα.
Μη και κανείς / ιδεί το κάλλος
Η κι υποψιαστεί / πως ίσως δεν / υπάρχει.