«Η δράση για την υπεράσπιση της ειρήνης είναι αναπόσπαστη από τη δράση για την απελευθέρωση του ανθρώπου...»*

«ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΗΠΑ–ΝΑΤΟ–ΕΕ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ - ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»
  

«Δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός που καταπιέζει άλλους λαούς. Η δύναμη που του χρειάζεται για την υποταγή άλλου λαού, τελικά, πάντα αντιστρέφεται κατά αυτού του ίδιου»1 

Το πρόσχημα και οι επιδιώξεις** 

«Οι εξελίξεις στη Συρία είναι ραγδαίες και όλα δείχνουν ότι η επέμβαση, που βαίνει πλέον στο δεύτερο χρόνο, έχοντας ως «αιχμή του δόρατος» τους λεγόμενους αντικαθεστωτικούς και μισθοφόρους πολλών εθνικοτήτων, που στηρίζουν διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τώρα κλιμακώνεται περαιτέρω. 
   

Το κατάλληλο πρόσχημα, «η χρήση χημικών όπλων κατά αμάχων», για την οποία οι ιμπεριαλιστές ενοχοποιούν τη συριακή κυβέρνηση, είναι φανερό ότι αξιοποιείται γι' αυτό το σκοπό. Τα αστικά μέσα ενημέρωσης διαμορφώνουν κατάλληλα το «έδαφος» στήριξης ή ανοχής πιο άμεσης στρατιωτικής επέμβασης. 

 

Τα σενάρια αυτής της επέμβασης έρχονται και επανέρχονται και περιλαμβάνουν από περαιτέρω ενίσχυση και εκπαίδευση αντικαθεστωτικών, αεροπορικά χτυπήματα και ζώνες απαγόρευσης πτήσης ως και εισβολή με χερσαίες δυνάμεις.

 

Τις προετοιμασίες αυτές δείχνουν και τα εξής:

 

Οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις ήδη ενισχύονται στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Ιορδανία πραγματοποιείται από την Κυριακή, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στρατιωτική σύσκεψη, όπου συμμετέχουν επιτελάρχες από διάφορες χώρες, όπως Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Καναδά κ.ά., πυκνώνουν οι διπλωματικές επαφές και απειλές. Η Συρία και όλη η περιοχή ήταν και είναι ένα πεδίο όπου εκδηλώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τη γεωστρατηγική της θέση και αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά η υποκρισία για τους δήθεν «ευαίσθητους» και «ανθρωπιστές που ενδιαφέρονται για το συριακό λαό». 

Η περίπτωση της Συρίας είναι άλλη μια επέμβαση όπως αυτές που έκαναν οι ιμπεριαλιστές πριν στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι πότε τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και πότε τα «όπλα μαζικής καταστροφής».
  

Στην κατεύθυνση αυτή είναι η λεγόμενη «αραβική άνοιξη», που αξιοποιώντας υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα και αντιθέσεις στήθηκε για να προχωρήσει το σχέδιο της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», που περιλαμβάνει από την Ανατολική Μεσόγειο, τον Περσικό ως τη Βόρεια Αφρική και σημαίνει αλλαγές καθεστώτων, ώστε οι αστικές δυνάμεις που θα αναδειχτούν να είναι πιο προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις των μονοπωλιακών ομίλων. 

Μέσα σε αυτή την ενδομονοπωλιακή «σφαγή» μακελεύεται και ο συριακός λαός για τα συμφέροντα των καπιταλιστών από περισσότερο ή λιγότερο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη (εκτός από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συμμετέχει και η καπιταλιστική Ρωσία και άλλοι), που νοιάζονται για τα μερίδια των αγορών, τον έλεγχο των πηγών Ενέργειας και τους δρόμους μεταφοράς τους.

Και η αστική τάξη της Ελλάδας μέσω των αστικών 

κυβερνήσεων συμμετέχει σε αυτά τα σχέδια.

Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, όπως παλιότερα όλες οι εκδοχές αστικών κυβερνήσεων, είναι και πάλι πρόθυμη γι' αυτά τα σχέδια, να προσφέρει «γην και ύδωρ» για το παραπέρα μακέλεμα του συριακού λαού. 

Οι εξελίξεις κάνουν ακόμα πιο επίκαιρη την ξεκάθαρη 

θέση που μόνο το ΚΚΕ έχει στη χώρα μας: 

Ο λαός μας και οι άλλοι λαοί να απορρίψουν τα προσχήματα που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές για να δικαιολογούν επεμβάσεις και πολέμους και να δυναμώσουν την πάλη ενάντια στην αστική τάξη σε κάθε χώρα, ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων. Η καλύτερη βοήθεια στους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι η έμπρακτη στήριξη στο δικαίωμα του κάθε λαού να επιλέγει ο ίδιος το δρόμο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης που θέλει, χωρίς ξένες επεμβάσεις.  

Η εργατική τάξη της χώρας μας, τα άλλα λαϊκά στρώματα πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση και να απαιτήσουν αποφασιστικά καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους 

ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς».

Μήνας κι αυτός! Λύσσαξαν οι ιμπεριαλιστές και από κοντά τα ντόπια τσιράκια τους!!   Άντε...και Καλό Χειμώνα.
 

Συγκέντρωση της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και της
ΚΝΕ ενάντια στην επέμβαση στην Συρία (ΕΔΩ)

Συρία: Ιμπεριαλιστική ετοιμότητα για χτύπημα «εντός των ημερών»

1 Κ. Μαρξ - Φ. Ενγκελς: Άπαντα, τόμος 18ος, σελ. 509, (στα ρωσικά).

* Ζολιό Κιουρί

**Από τη στήλη  "Επωνύμως"  του  Ριζοσπάστη.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Όσοι τυχεροί -δέσμιοι και μη, της προσδοκώμενης ισχνής καπιταλιστικής ανθοφορίας-    ξέμειναν στην Αθήνα, την Τετάρτη 21η Αυγούστου, ημέρα της Αυγουστιάτικης πανσελήνου, ας φροντίσουν την κατάλληλη ώρα να βρίσκονται στον πέριξ της Ακρόπολης χώρο, ώστε να έχουν την ευκαιρία, αντικρίζοντας το ολόλαμπρο φεγγάρι να τονίζει με το φως του την ανεπανάληπτη ομορφιά του  ιστορικού μνημείου της Ακρόπολης, να αντλήσουν απ' αυτήν το ηθικό, τη δύναμη και την αποφασιστικότητα που θα χρειαστεί για τους δύσκολους αγώνες που έρχονται. 

“Λάμπεις και φωτίζεις όπως ένας φάρος καθώς
μια βάρκα μέσα στην τρικυμία παλεύει να σωθεί...”* 

Η Ακρόπολη, στην πανσέληνο του Ιούνη 2013.

 

Το φεγγάρι δεν έχει τη θαλπωρή σου,
εκείνο είναι ασημένιο,
εσύ χρυσοντημένη,

εκείνο σκορπά το φως
ενώ εσύ το χαρίζεις.

 

Το φεγγάρι λάμπει στον ουρανό

μα εσύ λάμπεις στη γη.

Έχεις  ομορφιά 

που άλλη τέτοια  δεν υπάρχει.

Λάμπεις και φωτίζεις σαν φάρος

καθώς μια βάρκα 

μέσα στην τρικυμία 

παλεύει να σωθεί.

Στην αγκαλιά σου 
πουλιά ξεχειμωνιάζουν.
Σε κάθε αναπνοή σου
ένα δεντράκι βλασταίνει.

 
Εσύ νοτίζεις  την άνυδρη ελπίδα

Ομορφιά, που πλάστηκες

να ζεις στην αιωνιότητα.

  

 Canzone del Mal di Luna

 Συνθέτης: Νίκολά Πιοβάνι
Το κεντρικό τραγούδι από το επεισόδιο Mal di Luna,
της ταινίας ΧΑΟΣ, των αδελφών Ταβιάνι.

...και συνεπείς όπως πάντα, δηλώνουμε παρόντες στο ραντεβού του Σεπτέμβρη, στη γιορτή της νεολαίας στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του “Οδηγητή” στο πάρκο Τρίτση.

 

«Έλα και συ, πάρε μέρος στις εκδηλώσεις του 39ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - "Οδηγητή". Κάνε κι εσύ δική σου υπόθεση την επιτυχία του Φεστιβάλ!».

“ Άλλαξε τον κόσμο, το 'χει ανάγκη”

Το πρόγραμμα του 39ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή»

 

*Αναρτήθηκε από το ART EKRAN

Aνεργία: Πρώτη η Ελλάδα στην ΕΕ.

 

Τα πρωτεία, μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, στον τομέα της ανεργίας εξακολουθεί να κατέχει η Ελλάδα, συνοδευόμενη από την Ισπανία. Όπως ανακοίνωσε σήμερα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), η ανεργία στην Ελλάδα ήταν στο 26,9% (στοιχεία Απρίλη 2013), ενώ στην Ισπανία διαμορφώθηκε στο 26,3% (στοιχεία Ιούνη 2013).

Κατά μέσον όρο τον Ιούνη του 2013 η ανεργία στην Ευρωζώνη ήταν στο 12,1%, ενώ στην ΕΕ στο 10,9%.

Ως προς την ανεργία στους νέους, η Ελλάδα επίσης κατέχει τα πρωτεία με 58,7%, έναντι 23,9% στην Ευρωζώνη.

Συγκριτικά με πέρσι, το ποσοστό της ανεργίας αυξήθηκε σε 17 κράτη-μέλη και μειώθηκε σε 10. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφηκαν στην Κύπρο (από 11,7% σε 17,3%), στην Ελλάδα (από 23,1% σε 26,9%) και στη Σλοβενία (από 8,8% σε 11,2%). Από την άλλη πλευρά, οι μεγαλύτερες μειώσεις ήταν στη Λετονία (από 15,5% σε 12,5% μεταξύ των πρώτων τριμήνων του 2012 και του 2013) και στην Εσθονία (από 10,1% το Μάη του 2012 σε 8,0% το Μάη του 2013).

Σε γενικές γραμμές, τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας στην ΕΕ (περί το 5%) εμφανίζουν η Αυστρία, η Γερμανία και το Λουξεμβούργο.

Σταθερός στο 1,6% ο πληθωρισμός

Στο 1,6% διαμορφώθηκε το ετήσιο ποσοστό του πληθωρισμού στην Ευρωζώνη τον Ιούλη, παραμένοντας σταθερό σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, σύμφωνα με την αρχική εκτίμηση της Eurostat.

Σε ετήσιο επίπεδο, τη μεγαλύτερη άνοδο σημείωσαν οι τιμές τροφίμων, οινοπνευματωδών ποτών και καπνού (3,5% έναντι 3,2% τον Ιούνη), ενώ ακολουθούν οι τιμές ενέργειας (1,6% έναντι καμίας μεταβολής τον Ιούνη), υπηρεσιών (1,4% έναντι καμίας μεταβολής τον Ιούνη) και μη ενεργειακών βιομηχανικών προϊόντων (0,4% έναντι 0,7% τον Ιούνη).

 

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

 

«Τα υψηλά ποσοστά της ανεργίας στην Ευρωζώνη – με την Ελλάδα να κατέχει τα πρωτεία – αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα της ανεργίας δεν λύνεται, ούτε κουκουλώνεται, γιγαντώνεται ως αποτέλεσμα της πολιτικής που υπηρετεί την κερδοφορία των μονοπωλίων. Το ΚΚΕ απαιτεί να παρθούν τώρα ουσιαστικά μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους».

Από το 902. gr

Είσαι παχύσαρκος; Απελαύνεσαι...

Το διαβάζεις και δεν μπορείς να το πιστέψεις! Κι όμως είναι αλήθεια!!

Τα μονοπώλια  σπρώχνουν σταθερά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο -έτσι κι αλλιώς- τους εργαζόμενους, τους λαούς στον καπιταλιστικό  καιάδα του δικού τους ιστορικού αδιεξόδου. Γιαυτό όσο είναι καιρός...

Είσαι παχύσαρκος; Απελαύνεσαι...*

Ένας παχύσαρκος Νοτιοαφρικανός είναι αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη Νέα Ζηλανδία διότι οι υπηρεσίες της χώρας αυτής αρνούνται να καλύψουν το κόστος των νοσηλίων από ασθένειες που ενδέχεται να προκληθούν από το υπερβάλλον βάρος του, αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα η εφημερίδα «Δι Πρες». 

Ο Άλμπερτ Μπούιτενχουις, που ζυγίζει 130 κιλά, και η σύζυγός του Μάρτι απειλούνται με απέλαση μετά την απόρριψη του αιτήματός τους για ανανέωση της βίζας εργασίας τους.

Η νεοζηλανδική υπηρεσία μετανάστευσης (ΙΝΖ) εκτιμά πως η παχυσαρκία του τον εκθέτει σε «σοβαρό κίνδυνο» επιπλοκών της υγείας του, όπως διαβήτη, υπέρταση, καρδιακά νοσήματα και άπνοια κατά τη διάρκεια του ύπνου.
«Είναι σημαντικό όλοι οι μετανάστες να χαίρουν μιας αποδεκτής κατάστασης της υγείας τους κατά τρόπον ώστε να ελαχιστοποιούνται το κόστος και οι εργασίες των υγειονομικών υπηρεσιών της Νέας Ζηλανδίας», εξήγησε εκπρόσωπος της ΙΝΖ.

Έτσι όπως το πάνε δεν είναι μακριά ο καιρός που στον πλανήτη θα έχουν θέση μόνο όσοι θα βγαίνουν από συγκεκριμένα καλούπια ή θα χωράνε σε συγκεκριμένα καλούπια.

Όλοι οι υπόλοιποι... στο πυρ το εξώτερον. 

 

Η συζήτηση που ανοίγει κάθε τέτοια είδηση είναι τεράστια, με ένα σωρό παραμέτρους που αφορούν μεταξύ πολλών άλλων στα πρότυπα που διαμορφώνονται, στο ρόλο της κοινωνικής ασφάλισης, στη βοήθεια που θα πρέπει να παρέχεται ώστε κάθε ένας που αντιμετωπίζει πρόβλημα παχυσαρκίας ή άλλο να βοηθιέται να το λύσει κ.ά. 

Το αυτονόητο όμως παραμένει, ο άνθρωπος δεν μπορεί να κρίνεται σαν κόστος ή βάρος σε μια κοινωνία βάσει της μέτρησης της ζυγαριάς του, αυτού ή του άλλου χαρακτηριστικού του, πόσο μάλλον αν πρόκειται για χαρακτηριστικά που το ίδιο το σύστημα που τα απορρίπτει συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξή τους. 

Και δεν θα κρίνεται έτσι, σε ένα άλλο σύστημα, όπου κίνητρο σχεδιασμού της κοινωνίας θα είναι οι ανθρώπινες ανάγκες και όχι το κέρδος.

*Αναδημοσίευση από τη στήλη "Από...μέρα  σε...μέρα" του «Ριζοσπάστη».

 

Σε ρήξη με την οικονομία και την πολιτική των μονοπωλίων ο λαός μπορεί να εμποδίσει τα χειρότερα.

Με τα μονοπώλια ή με το λαό*

 

Η έκθεση της Κομισιόν για την Ελλάδα και η προηγούμενη του ΔΝΤ για την οικονομία της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής, επιβεβαιώνουν ότι τα μέτρα και οι εκβιασμοί σε βάρος του λαού δεν έχουν τέλος. 

 

Στην πραγματικότητα, οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί που συνεργάζονται με την κυβέρνηση για τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη, αναγγέλλουν ότι η παραπέρα φτωχοποίηση της λαϊκής οικογένειας είναι μονόδρομος, προκειμένου να ξεκολλήσει το κεφάλαιο από την κρίση, να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά του και να αναμετρηθεί με αξιώσεις στον παγκόσμιο και περιφερειακό ανταγωνισμό, στη φάση της αναιμικής ανάκαμψης, μέχρι να βουλιάξει στην επόμενη κρίση.

 

Τι εξυπηρετούν οι απολύσεις και η συρρίκνωση του Δημοσίου, 

πλευρά της οποίας είναι και οι ιδιωτικοποιήσεις; 

 

Τι εξυπηρετούν οι περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες, όπως αυτές του υπουργείου Υγείας, οι οποίες μάλιστα στοχοποιούνται και σαν υπαίτιες για το «δημοσιονομικό κενό» που σημειώνει η Κομισιόν στην έκθεσή της; Τη διάνοιξη νέων κερδοφόρων πεδίων δράσης για τους ιδιώτες, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. 

 

 

Για παράδειγμα, όσο υποβαθμίζεται το κατ' ευφημισμό δημόσιο σύστημα Υγείας, τόσο διογκώνεται ο ιδιωτικός τομέας και ο δημόσιος λειτουργεί με όρους εμπορευματοποίησης της Υγείας. Οσο μειώνεται το προσωπικό στους δήμους και επεκτείνονται οι συμπράξεις με ιδιώτες, τόσο αυξάνουν τα ανταποδοτικά τέλη για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν και να παρέχονται καθολικά στο λαό.

 

Τι εξυπηρετεί η παραπέρα μείωση του λεγόμενου «μισθολογικού» και «μη μισθολογικού κόστους», που λέει το ΔΝΤ, ως προϋπόθεση να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας; Το φτήνεμα της εργατικής δύναμης, άρα τη διεύρυνση των περιθωρίων που έχουν οι επιχειρήσεις να αποσπάσουν κέρδη. 

 

Ομοίως, όσο μειώνονται η φορολογία του κεφαλαίου και οι εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, τόσο βαθαίνει η ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, μέχρι τελικά να απαλλαγεί το κράτος από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη συνταξιοδότηση των εργαζομένων και αυτές να καταλήξουν ολοκληρωτικά ανταποδοτικές, με κερδισμένους και εδώ μια χούφτα ασφαλιστικές εταιρείες, που θα τζογάρουν με τις εισφορές των μεροκαματιάρηδων.

 

Να, λοιπόν, ποια είναι η στρατηγική κατεύθυνση των μέτρων που περιλαμβάνονται στα μνημόνια και επικαιροποιούνται κάθε που είναι να εκταμιευθεί μια δόση. 

 

Αυτή η πορεία εξαθλίωσης του λαού είναι ανεπίστρεπτη, στο βαθμό που η στρατηγική του κεφαλαίου δεν απαντάται επίσης με όρους στρατηγικής από το λαό. Αν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα εναποθέσουν τις ελπίδες τους στον έναν ή τον άλλο σωτήρα, που υπόσχεται «έξοδο από το τούνελ» ή μια άλλη διαχείριση, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς όφελός τους. 

 

 

 

Αλλος δρόμος ανάπτυξης χρειάζεται

 

Σε ρήξη με την οικονομία και την πολιτική των μονοπωλίων και πάνω εκεί πρέπει να οικοδομήσει ο λαός τη συμμαχία και την πάλη του για να εμποδίσει τα χειρότερα. 

 

Το δίλημμα «με τα μονοπώλια ή με το λαό» προβάλλει ολοένα και πιο καθαρά, αποκαλύπτοντας τη στρατηγική των κομμάτων της διαχείρισης, που κοροϊδεύουν τα λαϊκά στρώματα ότι είναι δυνατόν να ευημερούν ταυτόχρονα με τα κέρδη των μονοπωλίων.

 

*Αναδημοσίευση από τη στήλη "Η Άποψή Μας" του «Ριζοσπάστη».

Ο Οπορτουνισμός είναι ίδιος παντού και πάντα εξαιρετικά προσαρμοστικός σε κάθε πολιτικό περιβάλλον

 

Tο «Die Linke» ζητάει υπουργείο από το SPD

 

Ο επικεφαλής του γερμανικού «Die Linke», ομοαίματου του ΣΥΡΙΖΑ, Γκ. Γκίζι στο πλαίσιο συνέντευξής του στον γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό ZDF, απηύθυνε ανοιχτά πρόσκληση συνεργασίας στο SPD, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας. Μάλιστα, φλέρταρε ανοιχτά με την ιδέα να γίνει μια μέρα υπουργός Εξωτερικών, αστειευόμενος πως θα ήταν μια καλή θέση γι' αυτόν, παρότι τα αγγλικά του δεν είναι και τόσο καλά. Θυμίζουμε ότι και ο Αλ. Τσίπρας είχε κολακευτεί πρόσφατα απ' την ιδέα να προταθεί για επόμενος πρόεδρος της Κομισιόν... 

Φαίνεται ότι εκεί στο ΚΕΑ ευδοκιμεί η λατρεία για τις καρέκλες της αστικής διαχείρισης, και μάλιστα σε προωθημένα πόστα. Σύμφωνα με περίληψη της συνέντευξης που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του σταθμού, ο Γκίζι ασκεί στοχευμένη αυτοκριτική που αποσκοπεί, λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές, στο να κάνει το «Die Linke» όσο πιο ελκυστικό γίνεται για το SPD, πετώντας του διαρκώς το μπαλάκι για συνεργασία. Λέει μάλιστα ότι «το SPD πρέπει να γίνει ξανά σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο δεν είναι κάτι υπερβολικό να απαιτείς»!

Παραπέρα, αναφέρει ότι η μη χρησιμοποίηση του γερμανικού στρατού για μάχες στο εξωτερικό είναι γι' αυτόν «κόκκινη γραμμή», σπεύδει όμως να συμπληρώσει ότι φυσικά για ένα λογικό χρονικό διάστημα δε θα μπει στην ημερήσια διάταξη αυτό το ζήτημα. Για το θέμα της διάλυσης του ΝΑΤΟ, η «γραμμή» θυμίζει Τσίπρα, καθώς ο Γκίζι απαντά κι αυτός ότι «ξέρουμε πως τώρα δεν μπορούμε να το κάνουμε να περάσει». 

Εκείνο για το οποίο είναι βέβαιος, είναι πως δε θα δώσει ανοχή σε μια κυβέρνηση συνεργασίας σοσιαλδημοκρατών - πρασίνων: «Η ανοχή είναι βαρετή. 'Η θα είσαι στην αντιπολίτευση ή στην κυβέρνηση. Τα θέλω όλα να γίνονται σωστά», αναφέρει με απαράμιλλο κυνισμό. 

Το SPD όμως κάνει το δύσκολο επί του παρόντος. 

Δεν αποδέχεται -είπε χτες- την πρόταση, γιατί το «Die Linke» είναι αναξιόπιστο. Αν σωστά ερμηνεύουμε, το SPD θέλει να εκτεθούν ακόμα περισσότερο οι οπορτουνιστές του Linke και να καταθέσουν κι άλλα διαπιστευτήρια, πριν τους ανταμείψει με υπουργικές θεσούλες, αν φυσικά το σύστημα τους χρειαστεί για πατερίτσα σε συγκυβέρνηση.

Ποιο είναι το SPD με το οποίο ο Γκίζι θέλει συνεργασία; 

Είναι το κόμμα που, στις αρχές του 2000, επί προεδρίας Σρέντερ, πέρασε ένα κολοσσιαίο πακέτο αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων με το όνομα «Ατζέντα 2010», οι συνέπειες του οποίου πιο διακριτά φαίνονται τα τελευταία χρόνια, με τη γιγάντωση της ημιαπασχόλησης, μισθούς φιλοδωρήματα, δίχως ασφάλιση, δίχως πρόσβαση σε υπηρεσίας Υγείας, Πρόνοιας κ.λπ. 

Είναι το κόμμα, δηλαδή, που δέκα χρόνια πριν πήρε μέτρα όπως αυτά που παίρνονται σήμερα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, π.χ. στην Ελλάδα, με σκοπό να φτηνύνει η τιμή της εργατικής δύναμης. Οι πρωτεργάτες και πρωτομάστορες των αντεργατικών αντιλαϊκών ανατροπών είναι αυτοί τους οποίους γλυκοκοιτάζει η ξεφωνημένη κατ' όνομα αριστερά της Γερμανίας. 

Και για να μην την αδικούμε, ας θυμίσουμε ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ παρακαλούσε πριν κάνα χρόνο τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία να τον αποδεχτεί και να κατανοήσει ότι πλέον αυτός είναι ο συνομιλητής της στην Ελλάδα, και όχι το ΠΑΣΟΚ. 

Έτσι είναι τα οπορτουνιστικά μορφώματα και εδώ και εκεί, παντού. Όταν επιπλέον μεταλλάσσονται σε σοσιαλδημοκρατικά, τότε είναι ικανά για τα πάντα, αν πρόκειται να βάλουν στο χέρι την αστική διαχείριση.

*Αναδημοσίευση από τη στήλη "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" του «Ριζοσπάστη».

Η «συμμαχία του Νότου»

«Συμμαχία του νότου» για φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο*

 

«Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας υποσχέθηκε σταδιακές μειώσεις της φορολογίας για τις επιχειρήσεις από τις αρχές 2014, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων, με στόχο την ενίσχυση των επενδύσεων και την έξοδο της χώρας από τη βαθύτερη ύφεση στην οποία έχει περιέλθει από την δεκαετία του 1970». 

Αυτό μεταδίδουν τα πρακτορεία και η είδηση θα μπορούσε να αφορά στην ελληνική ή οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση της ΕΕ, που βρίσκεται σε κρίση. Σύμφωνα με τον Αντόνιου Πιρές ντε Λίμα, νέο υπουργό Οικονομικών της Πορτογαλίας, «η κύρια οικονομική προτεραιότητα είναι η προσέλκυση εγχώριων και ξένων επενδύσεων, και η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος για τις επιχειρήσεις είναι κρίσιμη». Σύμφωνα με τον ίδιο, σχεδιάζεται να μειωθεί ο βασικός φόρος που καλούνται να καταβάλλουν οι επιχειρήσεις στο 17%-19% μεσοπρόθεσμα, από τουλάχιστον 25% σήμερα. 

Η πορτογαλική κυβέρνηση ανέφερε επίσης ότι θα διευρύνει παράλληλα τη φορολογική βάση και θα καταργήσει σταδιακά φορολογικές εξαιρέσεις, οι οποίες κατά κανόνα αφορούν στα λαϊκά στρώματα, όπως έγινε και στην Ελλάδα με την κατάργηση πολλών φοροαπαλλαγών, που ίσχυαν για τα χαμηλά εισοδήματα. 

Το υπουργείο Οικονομικών της Πορτογαλίας ανακοίνωσε, ακόμα, ότι «η φορολογία 19% προς τις επιχειρήσεις εφαρμόζεται σήμερα στην Πολωνία και την Τσεχία, δύο χώρες με τις οποίες η Πορτογαλία ανταγωνίζεται για την προσέλκυση επενδύσεων».  

Δίπλα στα αντιλαϊκά μέτρα των προηγούμενων χρόνων, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας ανακοίνωσε τον περασμένο Μάη μια σειρά από νέες ανατροπές, όπως αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 66 χρόνια, αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος με την επιβολή έκτακτων εισφορών, αύξηση των ωρών εργασίας από τις 35 στις 40 τη βδομάδα για τους δημόσιους υπάλληλους και πρόγραμμα «εθελούσιων» απολύσεων 30.000 δημοσίων υπαλλήλων. 

Να, λοιπόν, οι δυο όψεις της αντιλαϊκής πολιτικής 

Aντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται ενιαία σε όλη την ΕΕ: Από τη μια φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, για να κάνει επενδύσεις με το μεγαλύτερο δυνατό περιθώριο κέρδους και από την άλλη μέτρα που του εξασφαλίζουν ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη.

Μ' αυτές τις κυβερνήσεις ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τη «συμμαχία του Νότου», όταν αποδεδειγμένα στις χώρες τους τσακίζουν το λαό όσο και η ελληνική, η γερμανική και κάθε άλλη αστική κυβέρνηση στην ΕΕ των μονοπωλίων.

*Αναδημοσίευση από τη στήλη "Από...μέρα  σε...μέρα" του «Ριζοσπάστη».