Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

H πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω...

Η γραμμή της ενσωμάτωσης φοράει την προβιά της... *


Η πρόταση, που απηύθυνε το ΠΑΜΕ στα συνδικάτα και τους φορείς του κινήματος για τη διοργάνωση πανελλαδικού συλλαλητηρίου την 1η Νοέμβρη στην Αθήνα, βρίσκει ολοένα και πιο μεγάλη ανταπόκριση. Όμως, φαίνεται ότι ενοχλεί και ορισμένους.

Ποιοι ενοχλούνται;
 
Όπως ήταν αναμενόμενο, η πλούσια αυτή δράση, με όλες τις αδυναμίες και τις ελλείψεις, προκαλεί ανησυχία, όχι μόνο στην εργοδοσία και τα κόμματά της, αλλά και στους διάφορους «καλοθελητές» τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, είτε εκπροσωπούν τον παλιό εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, είτε έρχονται με την προβιά του νέου. 

Έτσι εξηγείται η λύσσα τους για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ και η πολεμική τους στο συλλαλητήριο, με βασικά επιχειρήματα ότι είναι μια «κομματική διαδήλωση», ότι «το πλαίσιο δεν συζητήθηκε με τις άλλες δυνάμεις» και άλλα παρόμοια.

Στο διά ταύτα, εκεί που πλειοψηφούν τέτοιες δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ και συνοδοιπόροι του), απέφυγαν συστηματικά να πάρουν θέση πάνω στα συγκεκριμένα αιτήματα, που προβάλλει το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ. 

Πολύ περισσότερο, εμπόδισαν με τη στάση τους την οργάνωση γενικών συνελεύσεων, προκειμένου το πλαίσιο να συζητηθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους και αυτοί να αποφασίσουν ή να απορρίψουν την οργανωμένη συμμετοχή στο συλλαλητήριο. 

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που η συζήτηση έφτασε σε γενική συνέλευση, η ήττα αυτών των δυνάμεων ήταν εκκωφαντική...


...Κατηγορούν το ΠΑΜΕ ότι διαμορφώνει το πλαίσιο πάλης έξω από μαζικές διεργασίες στο κίνημα, ότι δεν επιδιώκει τη συζήτηση «με συνδικάτα που δεν είναι της επιρροής του και άλλες παρατάξεις πάνω στο περιεχόμενο, τους στόχους και γενικότερα τα προβλήματα διοργάνωσης των συλλαλητηρίων». Και, τέλος, ότι «δεν υπάρχει η παραμικρή πρόθεση για μια μονιμότερη συζήτηση και ενιαία δράση».

Καταλήγουν με θράσος να γράφουν ότι το ΠΑΜΕ «επιτείνει τη διαίρεση του συνδικαλιστικού κινήματος, την απομαζικοποίησή του και την παθητικότητα των εργαζομένων» και ότι γραμμή του είναι η «εγκατάλειψη των ταξικών μετώπων, η αδράνεια και τελικά η, από άλλο δρόμο, ενσωμάτωση του κινήματος και η χειραγώγησή του από την αστική ιδεολογία».


H πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω
 
Αναποδογυρίζουν συνειδητά την πραγματικότητα για να κοροϊδέψουν τους εργαζόμενους και να σπείρουν συγχύσεις. Ο τρόπος που οργανώνεται το δίμηνο δράσης και το πανελλαδικό συλλαλητήριο, ανεξάρτητα από τις αδυναμίες και τις δυσκολίες, δίνει αποστομωτική απάντηση στους συκοφάντες...

...Τα στοιχεία είναι συγκεκριμένα. Πάνω από 485 είναι μέχρι τώρα τα σωματεία των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ΕΒΕ, οι φορείς των γυναικών και της νεολαίας, οι σύλλογοι των αγροτών, που έχουν αποφασίσει τη συμμετοχή τους και συνδιοργανώνουν το συλλαλητήριο...

... Αλήθεια, μπορούν να μας υποδείξουν καμιά άλλη μαζική διαδικασία, που να συντελεί σε διεργασίες στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα; Που να βάζει σε κίνηση εργαζομένους;

Πίσω από το ενδιαφέρον για την πολιτικοποίηση του κινήματος
 
Σκόπιμα, στις αναφορές τους, ταυτίζουν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, παρ' όλο που γνωρίζουν ότι το ΠΑΜΕ δεν είναι οι δυνάμεις του ΚΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά συσπείρωση συνδικαλιστικών οργανώσεων της εργατικής τάξης όλων των βαθμίδων και συνδικαλιστών σε όλους τους κλάδους κ.λπ. Τα μπουρδουκλώνουν όλα μαζί για να οδηγήσουν στα συμπεράσματα που αυτοί θέλουν...

... Ποιο είναι το πραγματικό τους πρόβλημα;  Τι είναι αυτό που τους ενοχλεί;

Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι το ΠΑΜΕ, οργανώνοντας την πάλη για την άμεση αντιμετώπιση της αντιλαϊκής επίθεσης, την προσπάθεια συσπείρωσης των εργαζομένων στα διάφορα μέτωπα πάλης, για την υπεράσπιση δικαιωμάτων, για την ανακούφιση και την αλληλεγγύη, ταυτόχρονα παλεύει, ώστε το εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα να έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και προοπτική. 

Να κυριαρχεί γραμμή σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, της ΕΕ, την εξουσία του κεφαλαίου και τις κυβερνήσεις διαχείρισης. Να μη γίνεται χειροκροτητής των εναλλαγών των αστικών κυβερνήσεων. Να μην μπαίνει κάτω από τη σημαία τμημάτων του κεφαλαίου που διεκδικούν αλλαγές στην αστική διαχείριση ή αλλαγές στις διεθνείς συμμαχίες.

Όταν, λοιπόν, καταγγέλλουν την «πολιτικοποίηση» αλλά και όταν την επικαλούνται, στην πραγματικότητα αυτό που ενοχλεί είναι ότι η δράση του ΠΑΜΕ στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα βάζει εμπόδια στα διάφορα θολά «αντιμνημονιακά μέτωπα», στο να μπουν οι εργαζόμενοι κάτω από τη σημαία της νέας σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

 *Ολόκληρο το άρθρο στη στήλη  "ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  ΣΥΜΜΑΧΙΑ"  του  Ριζοσπάστη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου